No Comments!!!

Water on Mars!

Δε θέλω καύσωνες από τώρα, δε θέλω ιδρώτες και μπαφιάσματα, ας πέσει λίγο νεράκι να δροσίσει λίγο γύρω-γύρω... Μη μας αρχίσει και η ΕΥΔΑΠ "Δεν έχουμε νερό" και "Οικονομία" και "Να μένετε άπλυτοι, ένα μπάνιο τη βδομάδα δλδ τι έχει?"... Την κάνουμε τη ρημάδα την οικονομία μας, το σεβόμαστε το νερό (the greatest of all resources), αλλά μην φτάσουμε πάλι να ποτίζουμε κήπο με δαχτυλήθρα...

Δεν κάνουν μια κατά Αρη μεριά μπας και βρουν εκεί νερό λέω'γω?

AMAZING!!!!

Artist: Phil Hansen, www.philinthebox.com

Το τι φτιάχνει (από πορτραίτα μέχρι πολιτική σάτιρα) και με τι υλικά (από νεροχρώματα μέχρι φυστικοβούτυρο, ακόμη και το ίδιο του το αίμα!) είναι απίστευτο! Πληκτρολογείστε το όνομά του στο http://www.youtube και θα καταλάβετε...

Chicago Law Firm Ad

No comments! :)))))

Thnx H. for your jokes, they make my day!

Οπου νά'ναι θα σκάσει κι εδώ!

Οπισθόφυλλο του περιοδικού "Prevention" (με μόττο το "Smart ways to live well", και μπόλικα health topics), η εντελώς απελευθερωμένη λαλαλά χρησιμότητα του Botox, που είναι κανονική ΝΕΥΡΟΤΟΞΙΝΗ -με κάμποσες παρενέργειες- το κέρατό μου μέσα!

"...Serious heart problems and serious allergic reactions have been reported rarely. If you think you’re having an allergic reaction or other unusual symptoms, such as difficulty swallowing, speaking or breathing, call your doctor immediately. The most common side effects following injection include temporary eyelid droop and nausea. Localized pain, infection, inflammation, tenderness, swelling, redness, and/or bleeding/bruising may be associated with the injection..."

Βαρέθηκα να βλέπω τα ακίνητα μέτωπα, που μετά από λίγο μια και οι μορφασμοί συνεχίζουν, αλλά το πρόσωπο δε μπορεί να συσπαστεί στα σημεία εκείνα στα οποία είναι προγραμματισμένο να συσπάται, κάνει τσαλάκες σε διάφορα άσχετα μέρη, κι έτσι βλέπεις μέτωπο πχ. λείο και φρύδια ακίνητα, και ρυτίδες σε σχήμα "Ωμέγα" σύρριζα στα μαλλιά, από κρόταφο σε κρόταφο (εμ, δε φτάνει μέχρι εκεί πάνω η τοξίνη, και το μέτωπο θέλει να αυτοεκπληρωθεί με ζάρα -όχι το μαγαζί, το άλλο, το πλισσέ σχεδιατάκι- βρε αδερφέ!!!)

Μωρ'δε με νιάζει το να θέλει ο καθένας να βελτιώνει την εξωτερική του εμφάνιση σε όποιο βαθμό γουστάρει. Καλώς καμωμένο. Αυτό που με διαολίζει όμως είναι που φοβόμαστε κι αποστρεφόμαστε ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ το να μεγαλώνουμε.

Γιατί, το να είναι μια γυναίκα πχ 70 ετών με όψη τραβηγμένης 20-άρας είναι ωραίο? (βλ. Ζωή Λάσκαρη, την οποία κατασυμπαθώ κιόλας). Μου φαίνεται τρομαχτικό, σαν τέρας της φύσης... Ειδικά αφού το υπόλοιπο σώμα δείχνει το χρόνο, όσο γυμναστήριο κι όσες πλαστικές και να του επιβάλλεις...


Τεσπα, μη γκρινιάζω, ας ξεκολλήσουμε όμως από όλη αυτή την βιομηχανία κι ας μην τρομάζουμε όταν βλέπουμε τη μούρη μας να μπαταλεύει. Να λέμε και κάνα δόξα τω θεώ που είμαστε ζωντανοί και γερνάμε κι ας ασχοληθούμε με το μέσα μας... Kι όταν αρχίσει η λαίλαπα στα περιοδικά, να μην τσιμπήσουμε. Ας πάνε όλα τα χρήματα σε άλλου τύπου έρευνες / φάρμακα / εφαρμογές, έλεος!


Μη δω λοιπόν καμμιά ή κανέναν να κάνει Botox, σας έκοψα την καλημέρα!!!

(να δεις βέβαια που θα μας έρθουν και τα Botox parties... με τις όρθιες νευρώσεις να βελονιάζονται επί τόπου ανάμεσα σε καφέ, κουλουράκια και κουτσομπολιό, στο σαλόνι, από γιατρό/αισθητικό - προσφορά της οικοδέσποινας...)

Some Mothers Are Realy Lucky!

Πριν ευχηθώ σε όλες μας ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, να εξομολογηθώ πώς περίπου αισθάνομαι ως μάνα: a hideous old bat! Κάτι σαν... καρακάξα που θα λέγαμε εμείς...

Γιατί για κάθε τι καλό που κάνω στα παιδιά μου, είμαι σίγουρη πως κάνω και δέκα στραβά. Κι όσο και να προσπαθώ να υπερβαίνω εαυτόν ακόμη κι όταν είμαι λιώμα στην κούραση, και να συζητώ το κάθε πρόβλημα, μικρό-μεγάλο, κάποια στιγμή θα μου ξεφύγει και θα βάλω τις φωνές (νούμερο 12, για θεατράλε εκρήξεις)...

Οσο και να διορθωθούν τα πράγματα μετά με εξηγήσεις, αγκαλιές κτλ, η απογοήτευσή μου από μένα είναι τρομακτική.

Δεν είμαι τέλεια σε τίποτα.

Οκ, λογικό, I’m only human. Για την ακρίβεια, στα περισσότερα απέχω παρασάγγας ακόμη κι από έναν καλό μεσον όρο. Στα λιγότερα δε, α καλά, απέχω έτη φωτός! Απλώς πάντοτε ήλπιζα ότι ως μητέρα, θα ήμουν η καλύτερη που θα μπορούσε να γίνει ποτέ, αν μη τι άλλο καλύτερη από τη δική μου. Με δικαίωμα στα λάθη, που όμως θα μάθαινα από αυτά και δεν θα τα επαναλάμβανα ποτέ μου.

Ε, τα μόνα που έχω "ισιώσει" σε σχέση με τη δική μου, χωρίς να είμαι σίγουρη ότι έχω εξασφαλίσει τα καλά που έκανε εκείνη, και χωρίς να μετράω το πόσο υστέρω γίνομαι (εκεί την ξεπερνάω άνετα), είναι πολύ λίγα. Τα εξής δύο: πρώτον το ότι ακούω πολύ τα παιδιά μου, και δεν έχω το «ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ!» για να κάνουν κάτι, δλδ λόγω υπακοής κι όχι κατανόησης του πραγματικού λόγου.

Και δεύτερον (και τρομακτικά επώδυνο), ξέρω ότι τα μεγαλώνω για εκείνα.

Οχι για να γίνουν ή να κάνουν ό,τι δεν κατάφερα εγώ, όχι για να με κάνουν να φαίνομαι καλή μαμά στα μάτια των άλλων («Τι δουλειά κάνει η κόρη σας?» «... Χμ, (παύση), Μα τι άλλο... (χαμόγελο), ΓΙΑΤΡΟΣ!!!», «Α, ωραία, και η άλλη?» «...(κι άλλη παύση)... ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. ΦΥ-ΣΙ-ΚΑ!», "Αααα.. μα τι σπουδαία παιδιά, και τι σπουδαία μάνα!").

Και σίγουρα ΟΧΙ για να με γηροκομήσουν. Η για να τους πηδήξω τη ζωή ώστε να μου "ξεπληρώσουν" ότι έδωσα σ’εκείνες (χρέος μου έτσι ή αλλιώς, δεν είναι αλισβερίσι, πάρε-δώσε, έλεος!).

(αναστεναγμός)

Μητέρα (προσφορά) για τα παιδιά μου, κι όχι τα παιδιά μου (δεκανίκι) για μένα. Αουτς!

Πονάει το να ξέρω ότι η μόνη αλήθεια που υπάρχει τελικά είναι να τους δίνω εφ’όρου ζωής. Να παρέχω εφόδια, να στηρίζω και να ενισχύω, χωρίς να διατάζω, να απαιτώ ή να «προωθώ» προς την «επιθυμητή κατεύθυνση».... Θέλει γερά νεύρα και πολλή ανιδιοτελή αγάπη. Να ξέρω ότι θα μεγαλώσουν κι ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ θα είναι κοντά μου, αλλά δεν είναι υποχρωτικό. Να ξέρω ότι θα τις βλέπω να τρώνε τα μούτρα τους και δεν θα μπορώ μ’ένα φιλάκι να τους γιάνω το βαβά, αλλά θα γυρνώ τα μέσα-έξω μου να τις βοηθάω να ξανασταθούν στα πόδια τους. Και μόλις το κάνουν, να με γράφουν και να ξεχύνονται πάλι να ξαναπετάξουν, αφήνοντας με ξέπνοη στο έδαφος. Και στο ενδιάμεσο, να γερνάω κιόλας!

Η καρακαηδόνα!

Και να θυμάμαι κάθε ώρα και λεπτό ότι και μόνο καλά να είναι από υγεία, θα πρέπει να μου φτάνει. Και να κρατιέμαι να μην «κολλάω» («γιατί παιδί μου τατουάζ, ποιός είναι αυτός ο αλήτης, τι εννοείς θα πιλοτάρεις τζετ?»). Και να τους έχω εμπιστοσύνη, και να μου αρκεί το ότι κάνω ό,τι πιο ειλικρινές μπορώ, βάζοντας το μυαλό μου και την καρδιά μου να δουλεύουν υπερωρίες. Και... και... και...

Γιατί καταλαβαίνω ότι όταν με μεγάλωναν εμένα οι γονείς μου, υπήρχε πάντα η ελπίδα ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν σ’έναν καλύτερο κόσμο. Ο κόσμος όντως είχε βάλει την τεχνολογία στην υπηρεσία του και μεγαλώναμε με άνεση και μόρφωση (σε σχέση πάντα με τη γενιά τους). Τώρα όμως δεν αρκεί ούτε η άνεση, ούτε η εκπαίδευση. Η έκπτωση σε όλα τα επίπεδα, το μπάχαλο στις σχέσεις και ο βιασμός του πλανήτη δυστυχώς θα μας πάνε από το κακό στο χειρότερο. Και σε τέτοιον κόσμο θα μεγαλώσουν οι δικές μου.

Με μια ελπίδα τουλάχιστον να μπορέσουν να κάνουν κάτι να απαλύνουν (και διορθώσουν μακάρι!) τις ανωριμότητες και τα βολέματα που έχουμε κάνει εμείς, για να ζήσουν, η γενιά τους κι όλες η επόμενες καλύτερα.


Αλλά να, πάλι ζητάω, πάλι μετατοπίζω ευθύνες στα παιδιά μου... αδιόρθωτη είμαι!!! Κι όσο οικολόγος και να είμαι, όσο υπεύθυνη (ε?) τις σχέσεις και τα επαγγελματικά μου, τόσο ξέρω ότι δεν εξαρτάται τίποτε θεμελιώδες από μένα. Ισως μόνο ένα ελάχιστο κομμάτι του κόσμου τους...

Και τότε με πιάνει η καρδιά μου. Πώς τά’χουμε κάνει έτσι.. Τι κάνω και τις έχω μες το καυσαέριο?... Πώς δεν τις παίρνω σε κάνα νησί, να γίνω αγρότισσα, και στο διάολο τα σπίτια και τ’αυτοκίνητα?!

Σκατά.

Για να μη σας μιζεριάζω λοιπόν, να σας δείξω εκείνο το πικρόγλυκο κομμάτι από μια ταινία του Mr Bean. Ναι, του Mr Bean παρακαλώ!

Στην ταινία του «Η Απόλυτη Καταστροφή» (1997), ο ήρωάς μας, φύλακας σε Μουσείο, στέλνεται κατά λάθος σαν ειδικός για συνοδεία του πίνακα Whistler's Mother (1871) από την Αγγλία στην Αμερική εν μέσω τρελλών παρεξηγήσεων, και φτερνίζεται πάνω στον πανάκριβο πίνακα. Πάει να σκουπίσει τα σάλια με το μαντήλι του, που όμως είχε μελάνι επάνω από την πέννα του, και κάνει το πρόσωπο της Μητέρας σύχρηστο!

Τελικά με τα πολλά, καταφέρνει ν’αντικαταστήσει τον πίνακα με μια απεικόνιση σε σχετικό πόστερ από την έκθεση και παίρνει το ορίτζιναλ σπίτι του. Οταν τον καλούν να δώσει μικρό λόγο στην τελετή παρουσίασης, ξεκινάει τραυλίζοντας (παντελώς άσχετος είπαμε): «...Ο πίνακας... είναι ωραίος... γιατί... είναι μεγάλος... οπότε... εμμμ... φαίνεται!» κτλ. Κι όσο ο Διευθυντής του Μουσείου, που ξέρει την ασχετίλα του, κοντεύει να πάθει έμφραγμα, ο Bean συνεχίζει με στόμφο πλέον ότι όπως έμαθε από τον φίλο του (τον λαχταρισμένο Διεθυντή, που τον εγκατέλειψε κι η γυναίκα του και θα μπει και φυλακή εξ’αιτίας του ήρωά μας), «Η οικογένεια είναι πάνω απ’όλα!». Και διαβεβαιώνει το κοινό (δείτε το μέχρι το λεπτό 3:25, μετά αλλάζει θέμα) ότι ο πανάκριβος πίνακας αυτός είναι σπουδαίος διότι...



“... even though Mr Whinslet is perfectly aware that his mother was a hideous old bat who looks like she's got a cactus lodged up her backside, he stuck with her and even took the time to paint this amazing picture of her. It’s not just a painting. It’s a picture of a mad old cow who he thought the world of. And that’s marvellous!”

Με λίγα λόγια ο ζωγράφος ήξερε ότι η μάνα του ήταν μια τρελλή αγελάδα, αλλά παρ’όλ’αυτά έκατσε και της έκανε κοτζάμ πίνακα, μόνο και μόνο γιατί ήταν η μάνα του. Την οποία λάτρευε...

Καλό ε?

Τι, να μου κάνουν πίνακα οι δικές μου μεθαύριο?

Αχαχα!

Θα είμαι ειλικρινά ευτυχής αν δε μου κάνουν τα 40 σύντομα....

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑΑΑ!!!

Ολα τά'χαμε...

... Αϊντε, Κυριακή κοντή γιορτή αύριο, όλοι με το κεράκι σας δια να ασκήσετε τα θρησκευτικά σας καθήκοντα.

Οχι να "σκίσετε", να "ΑσκΗσετε" λέμε!

Ζωντόβολα!!!

ΘΕΛΩΩΩΩΩ!!!!

Μα δεν είναι εκπληκτικά?

Οχι μόνο σαν "όχημα" ή "μέσον" ή "σημείο" ή "χώρος" διαφήμισης, αλλά και σαν δήλωση. I hereby state that {...}. Για σκεφτείτε ΠΟΣΑ θα μπορούσατε να γράψετε και να κολλήσετε πάνω σας, όσο διακριτικά ή... αδιάκριτα θέλετε!!!

Αντε, διαφημισταράδες μου (γειά σου Μαλβίνα, εσύ μας άφησες νωρίς!), ακόμα εδώ είστε?

ΘέλωθέλωθέλωΘΕΛΩΩΩ!!!

(-θέλε!)

Ελλάς, Μια Απλή Καθημερινή...

- Δεν αντέχω άλλο ρε Γιώργο! Μια η Παιδεία, μια ο Βύρων, μια οι απεργίες, το έλλειμα, τα Ομόλογα γαμώτι μου, τά'χω παίξει ο άνθρωπος! Να σφυρίξει λήξη να ησυχάσουμε!...

- Αφεντικό, εγώ μετά το τέλος της Επιτήρησης που σου πέτυχα, με τα διπλά βιβλία, δε γίνεται, θα πάρω μεταγραφή για τσικό Σεϋχελλών, πονέσαν τα γόνατά μου!

- Οχι ρε Γιώργο, μη φεύγεις ρε Σκούφη μου, είσαι ο καλύτεροοος....

- Δε μπορώ ρε Κώστα, γόνατα, μέση, τα σαγόνια μου, δε γίνεται...



... Ετσι ή αλλιώς ο Ελληνας Κώστα μου ξέρει τι πρέπει να κάνει για να φτάσει να έχει κάποτε κάποια σύνταξη πείνας... μπας και προλάβει ν'αποπληρώσει τα δάνεια... το έχω δρομολογήσει...


- Κι άμα ρε Γιώργο μου την πέσουνε ότι τα κάνω σκατά στο ασφαλιστικό έτσι που δεν έχουμε έσοδα και ό,τι ήταν μέσα τα τζιράραμε για πάρτη μας? Ασε που δε θα δώσουμε αυξήσεις, παρά κάτι ψιλά, ποιός τους ακούει πάλι!

- Ε, πες τους κι εσύ "Αι πηδηχτείτε μόνοι σας, εγώ φεύγω" κι ασ' τον Γιωργάκη να βγάλει το φίδι από την τρύπα....



- Μην το γελάς, άχρηστος-ξεάχρηστος, είναι ικανός να τον ψηφίσουνε έτσι κουτσοί-τυφλοί στον Αγιο Παντελεήμονα που είναι... και μετά δεν ξαναβγαίνουμε ρε συ, τι θα πω στον υπολοχαγό Νατάσσα, δεν ξέρεις πώς είναι στο σπίτι...




- Ε, καλά, γι αυτό σκας? Θα κλείσουμε σουίτες στο Ντουμπάι και θα περνάμε ζωή και κότα μέχρι να μας φωνάξουν πίσω για εθνοσωτήρες... Ελα, αφεντικό, κάνε κάνα φάουλ να την κάνουμε, πιάστηκα σου λέω.... :)))

Το Ερωτηματολόγιο Του Προυστ (ή μάλλον το Πώς Το Σκοτώσα!)

Εδώ και κάμποσο διάστημα στα παιχνίδια-αλυσίδα που κάνει πάσα ο ένας φίλος μπλόγκερ στον άλλον, σειρά έχει το «Ερωτηματολόγιο του Προυστ». Για την ακρίβεια, δεν είναι κάτι που έχει βγάλει ο Μαρσελάκος αφ’εαυτού του, αλλά ήταν ο πιο γνωστός που το απήντησε.


Χμμμμμ... Οι υπόλοιποι της "φωτο" μάλλον ήταν άσημοι και δεν πολυαπάντησαν ε? Ενας Sigmund Freud, ένας Marcel Duchamp, κάποιος Albert Einstein και ο πωστονλέν.... ο James Joyce. Σωστά, τι να μας πουν αυτοί οι άγνωστοι για τη ζωή τους...

Ο σοφός Προύστ λοιπόν ο πιο γνωστός? Ε, μετά την ολοκλήρωση των ποστς μου, η πιο... κουλή Απαντήσογλου θα είμαι μακράν εγώ! Για να μην βγάλει μούτζες και το πισί σας, θ' απαντήσω σε λίγες ερωτήσεις εδώ (κράτησα και την αρίθμηση λες κι έχει νόημα, τεσπα) και τις υπόλοιπες στο Aphrodite’s Sheets σε επόμενο ποστ, έτσι, να μην σκιαχτεί ο υπολογιστής με όσα ανοίγει...

Η ορίτζιναλ εκδοχή του βρίσκεται εδώ και αυτή τη φορά δεν θα αναφέρω ποιοί μου έχουν κάνει πάσα το μπαλλάκι. Είμαι σίγουρη πως θα ευγνωμονούν το ίντερνετ και την ανωνυμία του που δεν τους αναφέρω δλδ, μια και θα γλυτώσουν την σύνδεση του όνοματός τους με το δικό μου (που με νόμιζαν... σοβαρή μπλόγκερ! Πφφφφχαχαχαχαχα- αχ αχ πλευράκια!). Οπότε ξεκινάμε κι αμαρτίαν ουκ έχω!

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Κάπου 12 μεσημέρι, να έχω μόλις ξυπνήσει χωρίς ξυπνητήρι, σκασμένη από ύπνο. Για την ακρίβεια, μια Βαρέα Κοιμωμένη, φράπα σιδερωμένη. Και να παραμένει ο κόσμος λέει στη θέση του χωρίς να χρειάζεται να επέμβω για λίγες ώρες. Και το τρυφερό χέρι του καλού μου, που θα μου φέρνει καφέ, πολύ βουτυρωμένα κρουασάν με μερέντα μέσα, περιοδικά και το τηλεκοντρόλ. Μόνο το χέρι όμως. Που αμέσως μετά θα τσακίζεται να βρει το αφεντικό του, για να μην το γδάρω και το κάνω τσάντα, ακόμα δεν άνοιξε το μάτι μου...

("Re-lax, take it eeeeeeaaasy! Γειά σου κοριτσάρα μου, να με χαίρομαι! Ετσι, όμορφα κι ωραία, θέλω να περνάει όλη μου η ζωήηηηηη!" πες τα ρε Κουρκούλιιη!)



2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Τρία φωνακλάδικα ξυπνητήρια. Το ένα μάλιστα, μέσα σε μπακιρένια κατσαρόλα για ηχώ. Αυτο-εκβιασμός, να ξέρω ότι αν δε σηκωθώ και με αυτό, θα με σηκώσει η Πυροσβεστική με το 100 μαζί, που θα έχουν φωνάξει οι γείτονες. Εμ, κάθε μέρα να τους έχω «ντρρριν, τιτιτιτί, τιτιτιτί, τιτιτιτί», για κάνα δίωρο στο snooze, πάλι καλά που δεν μου έχουν φέρει κι εισαγγελέα...

("Πώς είπατεεε? Ορίστεεεε? Συγνώμη κύριε, ποιός είστε?" Ουφμπουφ, τι με θέτε τώρα, πρωί-πρωί 2 η ώρα κοντά 3 μεσημέρι αξημέρωτα, δμ-πρτάτε λέωγω μησσπαροδιάλς τνπτέρα...)


3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Πριν κάνα τρίωρο, που διάβασα ένα ανέκδοτο που μου έστειλαν (θενξ konstantinos):

Χτυπάει η πόρτα, ανοίγει μια μαμά με τρία παιδιά-τέρατα, να κάνουν το σπίτι άνω κάτω. Ηταν ένας τύπος που έκανε έρευνα για την Vaseline Intensive Care και τη ρωτάει "Χρησιμοποιείτε βαζελίνη στο σπίτι σας?" "Ναι αμέ!" του απαντάει εκείνη. "Κάθε πότε?" "Κάθε Κυριακή πρωί!" Ψιλοκουφάθηκε ο τύπος αλλά συνεχίζει: "Μάλλον σε κάνα ποδήλατο για τα παιδιά σας, στον κήπο, κάτι που κάνετε ως οικογένεια εδώ, σε καμμιά κυριακάτικη εκδρομή...?" "Οχι καλέ, τη χρησιμοποιούμε στο σεξ!".

Χοντροκουφαίνεται ο τύπος και της λέει "Συγχαρητήρια, ξέρετε όλοι στον πλανήτη τη χρησιμοποιούν για σεξ και ουσιαστικά ελάχιστα για ο,τιδήποτε άλλο, αλλά πώς να τα βάλουμε κι εμείς στην έρευνα, καταλαβαίνετε, λεπτό το θέμα". "Μπααα, όχι,", του απαντάει αυτή, "Αμα θέλετε σας λέω και το τι ακριβώς την κάνουμε στο σεξ κάθε Κυριακή!"

"Αλήθεια κυρία μου?!"

"Αμέ! Να, πασαλείβει ο άντρας μου το χερούλι της πόρτας της κρεβατοκάμαράς μας για να μη μπαίνουν μεσα τα κωλόπαιδα!" :))))

(Α θα το πω στην Κούλα τι μου είπε ο χλιμίτζουρας χτες στο Ωλσπορτ, "Θα κάνουμε πους-άπς, θα κάνουμε πους-απς, να δεις τι πα να πει γυμναστικήηηηη!". Ρε τον Μπάρκουληηη!!)



4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

«Το αφεντικό τρελλάθηκε!».

Χαρίζει ο μαλάκας ο χαρακτήρ-εφέντη το στοκ, με βάζει να συμπληρώνω το ταμείο όμως...

("Πάρεπάρεπάρεπάρεπάρεπάρεεεεεεεεεεε! Ο,τιπάρετ-Ενατάληρο, εκπτώσεις, προσφορές, ξε-στο-κά-ρου-με, τύφλα νά'χει η Μοιραράκηηη! Γέλιο, χορός, τραγούδι σε καταπράσινο περιβάλλον, την κάναμε κομμάτια την Αφρω και την μοιράζουμε, διαλιέχτεεεεε! Ελα πάμεεε, πώς το λέει η Λίτσα, Οοοοταν μια γυναίκα δεν την αγαπάς, κάν'τηνε πουτ*να να τα 'κονομάς!")



5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Το βασικό μου ένστικτο.

Ελαττωματικό εντελώς.

("Καλό το μάθημα Κούλα αλλά να, εγώ θα πηδήξω λίγο ακόμα και μετά θα πάω για ύπνο η γυναίκα, τώρα κατάλαβα τι πα' να πει έχω πονοκέφαλο!")



6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Πάνω μου, σε κανένα. Σπεσιαλιτέ του καταστήματος: αυτομαστίγωμα για τα τωρινά, με σως αναδρομικά και οινόπνευμα στις πληγές. Στους άλλους σε όσα λάθη-πάθη ακολουθεί γερή, αφοπλιστική συγγνώμη. Τι μπορείς να κάνεις τότε? Τίποτα! (μόνο να πάρεις τη συνταγή!)

("Σεπαρακαλώκαλώκαλώ, πληζπληζπληηηζ, πες μου τη συνταγή να ζητάω κι εγώ συγνώμη κι όχι μόνο να μη με χέζουν, αλλά να μου κάνουν και πατ-πατ-πατ από πάνωωωω! Θα σε κυνηγάω μέχρι να μου την πεις, λέγε κάθαρμα, λέγεεεε!")



7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Με τον ΝταΒίντσι.

Ασχετα αν αυτός έκανε παπάδες, κι εγώ ούτε ποδόγυρο από καντηλαναφτάκια... Φουτ-ράουντ γιοκ, άλλοι κάνουν ένα κάρο πράγματα στις 24 τους ώρες, εμένα μου γλιστρούν της άχρηστης από τα χέρια...

("We-will we-will ROCK-YOU! Μπουμ! Μπουμ-μπουμ-μπουμ! She-will not-make footround! Μπουμ! Μπουμ-μπουμ-μπουμ!)


11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Το να είναι αντιμίζερα large σε όλα του.

("Ναι μωρό μου, οι γαρδένιες από μένανε στο μωράκι μου, Δεν έχω ξαναδείειει, πιο όμορφη γυναίκα, σου βάζω είκοσίιιι, με άριστα το δέεεεκα!", ωχ, μισό, παρντόν, τα φασόλια...)



12. … και σε μια γυναίκα;

Να μη χαλάει την πιάτσα, αναλαμβάνοντας τα πάντα και κάνοντας τον άντρα της ζωής της και της ζωής όσων αντρών γίνουν σύντροφοί της.


("Οχι όχι όχι ρε γυναίκα, εντάξει, δε θα ξαναπετάξω τις κάλτσες μου τη μία στο σαλόνι και την άλλη στο μπάνιο, δε θα τις αμολάω όταν βλέπουμε ντιβιντί, δε θα ξαναβρίσω τη μάνα σου και δε θα ξαναγκρινιάξω για τους λογαριασμούς στο Χόντο, ΣΤΑΜΑΤΑ όμως να χοροπηδάς και να τραβάς καλώδια, θα μου καταστρέψεις όλο το ηχοσύστημα που έκανα δυό μήνες να εγκαταστήσω!)



14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Δεν σφυρίζω και δεν τραγουδάω, ούτε καν σιγομουρμουρίζω στο ντους. Κάνω όμως συνεχώς μπουρμπουλήθρες και γαργάρες με την ψυχή μου, φτύνω νερά, καταπίνω σαπουνάδες, κάνω την Εστερ Γουίλιαμς κανονικά με στολή γοργόνας και λέπια! Μουλιάζω και καταστρώνω καταχθόνια σχέδια με φονικές ατάκες για τους ταρίφες που θα μου τη χωθούν όλη μέρα στο δρόμο.

Α, και φυσικά ξεχνάω να βγω και μόνο όταν αδειάσω όλον τον θερμοσίφωνα και κατουράει παγάκια καταλαβαίνω ότι παπάριασα, κι ώρα να του δίνω! Η αιώνια μάχη του Καλού -moi- με το Κακό –don’t pay the tariffman- σε λίγο ξεκινά!

("Να χαρώναχαρώναχαρώωωω, το μωρότομωρότομωρόοοο! Χα-ΦΤΟΥ ΜΟΥ!")


Η συνέχεια έρχεται, οι αναγνώστες φεύγουν....

Το Αμεσό μου Μέλλον και το Δικό σου? Καμμία Σχέση!

Από τις πιο περιεκτικές φωτο που έχω δει σε πολιτικό ρεπορτάζ. Τι να λέμε...

Ξεκοκκάλιζα που λέτε κυριακάτικες εφημερίδες μετ'εντοσθίων, και στάθηκα στο ότι εκείνες τις ώρες οι Τούρκοι στρατηγοί είχαν ήδη ανεβάσει στο ίντερνετ μια προειδοποίηση με κορδελλάκι, πεσκέσι στον Ερντογ(ιατα)γάν:

(σε χοντρή σούμα)

"Δεν έχεις τα προσόντα. Ακόμη κι αν τα βρεις και βγεις, θ'αποφασίζεις με συμβουλάτορα τον Αλλάχ (αντί εμάς) και δε γουστάρουμε. Αλλά ακόμη κι έτσι, το Κοινοβούλιο δεν έχει δικαίωμα να εκλέξει ισλαμιστή Πρόεδρο. Κι αν γίνει η στραβή και βγεις παρ'όλ'αυτά, εμείς κερνάμε πραξικόπημα".

Τα βλέπει η Ε.Ε. και φρικάρει εντελώς, οπότε αποκλείει περιθώρια διαπραγμάτευσης με τους στρατηγούς α-λα-Τουρκ (να πω ότι έχει άδικο?!).

Ωραία λοιπόν, ένα βήμα μπρος, δύο πίσω, τρία δεξιά, μισή στροφή αριστερά, πήδημα επιτόπιο και το αυτόν. Στο μέλλον δε φτάνουμε ούτε με υπερσυμπιεστή αεροστροβίλωσης.



Ερχεται μετά καπάκι ο Σέσκισασεγκολενζύ, με το αμίμητο "Αμερικάνοι μη φοβού, μπορείτε να βασίζεστε πάνω μας, μη μου κάνετε μούτρα που τα πήρατε με τον πρώην τον στρίτζο, όλη η Γαλλία είμαι εδώ (αμ πώς!) όποτε με χρειαστείτε. Για να μη με πάρουν στο ψιλό όμως, αφήστε με να λέω ότι φίλοι-φίλοι, αλλά δικαιούμαστε να σκεφτόμαστε και διαφορετικαμουαχαχαααά...", συνεχίζει με το μεγαλειώδες "Η Γαλλία δεν θα παρέχει σπίτι για την μιζέρια όλου του πλανήτη" (καλά ντε, δε σ'είπαμε και καμπούρη!), και κλείνει και την πόρτα και στα μούτρα της Τουρκίας (άσπλαγχνε!). "Δεν είστε ευρωπαίοι χρυσά μου, τι να κάνουμε δηλαδή τώρα?"

Μωρ'δε πα να χτυπιέται η Ντόρα: "Παρά τον διαφαινόμενο σκεπτικισμό που αναπτύσσεται σε κάποιες χώρες της Ευρώπης, εμείς στην Αθήνα υποστηρίζουμε την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Η πλήρης προσαρμογή της Τουρκίας με τις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες πρέπει να σημαίνει και πλήρης ένταξη στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Μια ευρωπαϊκή δημοκρατική Τουρκία είναι προς όφελος της ειρήνης, της σταθερότητας και της ανάπτυξης της περιοχής μας", οι εντυπώσεις δίνουν ήδη άλλοθι σε πολλούς.

Δεν συμφέρει να μπει σε αυτήν την κατάσταση, αλλά όσο παραμένει σε αυτήν την κατάσταση και δεν μπαίνει, χάνουμε όλοι μας χρόνο, χρήμα κι ανθρώπινα δικαιώματα. Ας μην το αναλύσω με το Κουρδικό και τα εσωτερικά της όμως και φουντώσω βραδιάτικο.

Διότι έχω ήδη μπει στο γκριλλ με το εξής μαστουρμπιδικόν: εν αναμονή των επόμενων 100 ας πούμε ημερών, με εκλογές στη γείτονα κι αλλαγή σελίδας στην προπαρα-γείτονα, που θα ψαχνόμαστε να δούμε προς τα πού θα πάει τι, ξέρετε τι χτυπάει τιλτ στα ιντερνετο-ψαχτήρια των συμπολιτών μας? (και παγκοσμίως, μη το κάνουμε θέμα)... Οχι, ξέρετε? (θα κλάψω!)

Οι 45 μέρες (μη εξαγοράσιμης) φυλάκισης της Paris Tsoulton, επειδή παρέβη πρότερη δικαστική απόφαση αφαίρεσης άδειας οδήγησης (λόγω σταγόνων αίματος στο αλκοόλ στις φλέβες της).

ΤΙ ΛΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!

Up close and personal η Paris χωρίς τους γαλάζιους (απόχρωση ψηφίδας πισίνας από ακουαμαρίνα σε νερό φερμένο από τον Ειρηνικό ωκεανό με τάνκερ το ηλιοβασίλεμα) φακούς επαφής της, χωρίς τρίκιλα πρωϊνού στόκου στη μούρη και κυρίως χωρίς γκόμενους και το μυξόσκυλο.

Πίκρα κορίτσι μου, έχεις δίκιο....

Αυτό που μου τη σβουρίζει βέβαια είναι που όσο εμείς θα βράζουμε στο ζουμί μας μη μπορώντας να επηρρεάσουμε τίποτε από την ευρωπαϊκή πορεία ή να αποσαφηνίσουμε την εξωτερική μας πολιτική προς όφελός μας, η τύπισσα θα βγάλει την εμπειρία της σε βιβλίο και θα χεστεί (κι άλλο) στο τάλληρο.

Μικρή ανακούφιση: μάλλον δεν θα προλάβει να τη βγάλει και cd, διότι τότε θα την ξαναχώσουν σίγουρα μέσα για προσβολή χρηστών ηθών.

Ιντερνετογραφία:

cnn french elections
kathimerini article 1, article 2, article 3
Από πού πάνε για τη φυλακή πατέρα?

The Psychosis of Alienation...

Deepak Chopra on Virginia Tech killings

Do YOU believe in Sin?

Deepak Chopra on the lethal Tsunami

Περί Σιλι(κο)κόνων και Υδάτων...

Πριν λίγο καιρό, οικογενειακή μας φίλη αποφάσισε να κάνει πλαστική στήθους, ώστε να φέρει «στα ίσα τους» τους δύο μαστούς, που ήταν ανομοιόμορφοι από την εφηβεία της. Η επιλογές της ήταν ή να μικρύνει τον μεγάλο, ή να μεγαλώσει τον μικρό με εμφύτευμα. Η φίλη μας διάλεξε το δεύτερο, καθώς της άρεσε η ιδέα να έχει μεγαλύτερο στήθος και να το δείχνει, αντί ένα μικρότερο. Το πρόβλημα? Πέραν του ότι κατά βάσιν υποκύπτει στο πώς θα τη βλέπουν οι άλλοι, διότι κατ’ιδίαν μου εξομολογήθηκε ότι θα προτιμούσε να μην έχει κάτι ξένο μέσα στο σώμα της, δεν έχει γνώση του όχι σίγουρου, αλλά πιθανού χειρότερου ιατρικού σενάριου. Τι μπορεί να πάει στραβά?

Οι δύο πλαστικοί χειρουργοί με τους οποίους μίλησε, δεν της είπαν ορισμένα πράγματα με την βαρύτητα που αρμόζει σε τέτοιες περιπτώσεις: το εμφύτευμα ΔΕΝ είναι κάτι απλό. Ποτέ δεν ήταν. Και είμαστε όλες μας (και οι άντρες κατ’επέκτασιν) θύματα μιας τεράστιας βιομηχανίας εικόνας που αποφέρει κέρδη στους «παρέχοντες».

ΓΕΓΟΝΟΣ: Ολα τα εμφυτεύματα σπάνε. Τα περισσότερα από την πάροδο του χρόνου (μέσος χρόνος ζωής εμφυτεύματος: από 10 κατέβηκε στα 5 χρόνια) και λιγότερα από τραυματισμό (τροχαία, ατυχήματα, βιοψίες). Οταν διαρραγεί το περίβλημα του εμφυτεύματος φυσιολογικού ορρού, το στήθος ξεφουσκώνει και ο ορρός διαχέεται στο σώμα μέχρι να αποβληθεί. Στην περίπτωση της σιλικόνης όμως, η οποία διαχέεται με πολύ αργότερους ρυθμούς και μπορεί να περάσει απαρατήρητη στην αρχή, τα μόριά της παραμένουν στο σώμα, κάνουν όζους και μπορούν να δημιουργήσουν μεγάλα προβλήματα.

ΓΕΓΟΝΟΣ: Η σκληρή κάψα που δημιουργείται γύρω από κάθε εμφύτευμα μπορεί να σφίξει και να το «τραβά», κάνοντας το στήθος σκληρό και προκαλώντας του ευαισθησία και πόνο, ακόμη και πολύν καιρό μετά την επέμβαση. Ο κίνδυνος αυτός είναι μεγαλύτερος από ό,τι θα μας πουν ποτέ, με τα ποσοστά να ανεβαίνουν στο 41% για τα εμφυτεύματα φυσ. ορρού και το 81% για τα της σιλικόνης.

ΓΕΓΟΝΟΣ: Τα ουσιαστικότερα προβλήματα με αυτού του είδους την επέμβαση δεν είναι τα της αισθητικής (π.χ. συν-μαστία, όπου γλυστρούν τα εμφυτεύματα από τη θέση τους προς το κέντρο, ή γενικότερη μετατόπιση, λάθος μέγεθος, ανομοιογένεια σχήματος μαστών κτλ) αλλά τα της ουσίας, ότι δεν υπάρχει 100% εγγύηση ότι η επέμβαση ΔΕΝ θα προκαλέσει μόνιμη απώλεια αίσθησης στη θηλή, αιμάτωμα (τα μεγαλύτερα εκ των οποίων θα χρειαστούν χειρουργική αφαίρεση), φλεγμονή ή ακόμη και νέκρωση τμήματος ιστού γύρω από το εμφύτευμα. Δεν βάζω σχετικές εικόνες, διότι θα κλείσετε φρικαρισμένοι τον υπολογιστή, αλλά υπάρχουν στην ιντερνετογραφία στο τέλος του ποστ.

Αφήνω τους κατά περίπτωσιν κινδύνους, όπως το να μην μπορεί να γίνει σωστά η διάγνωση καρκίνου του μαστού, να υπάρχουν δυσκολίες για τον θηλασμό, ή να απορρίπτει ο οργανισμός το εμφύτευμα ολόκληρο (το οποίο βέβαια είναι τέτοιου μεγέθους που δεν μπορεί να το αποβάλλει ολόκληρο), παράγοντες δλδ που φεύγουν από το κόμματι της αμιγούς επέμβασης προσθετικής.

Και φυσικά δε θα αναφερθώ καν στο να πηγαίνει μια γυναίκα να κάνει αύξηση στήθους για να ευχαριστήσει το σύντροφό της, να λύσει προσωπικά της προβλήματα αυτοεκτίμησης, να αποκτήσει αβαντάζ στην σεξουαλική αρένα με κάτι τέτοιου μεγέθους που εμφανώς παραμορφώνει τον σωματότυπό της, ή ακόμη και να υποβόσκει περίπτωση Body Dismorphic Disorder, ψυχολογικό σύνδρομο που χρήζει άλλης αντιμετώπισης και όχι νυστεριού. Αυτά είναι ζητήματα που για πλήρη ανάλυση θα χρειαζόμουν βιβλία ολόκληρα.

Εννοείται πως ο έμπειρος πλαστικός χειρουργός, το καλό νοσοκομείο και η φαρμακευτική (και μη) υποστήριξη μπορούν να ελαχιστοποιήσουν τους κινδύνους, και σε πολλές περιπτώσεις η ψυχολογική ανακούφιση μπορεί να κάνει θαύματα στο πώς συνεχίζει η γυναίκα τη ζωή της. Το θέμα όμως είναι το ότι στην Ελλάδα ειδικά, δεν υπάρχει σαφές ενιαίο πλαίσιο στο οποίο να υπάγονται και να ελέγχονται όλα τα βήματα της διαδικασίας, και γι’αυτό επιμένω στο ότι πριν κάθε επίσκεψη σε πλαστικό χειρουργό, καλό θα ήταν να ψάχνουμε και να ρωτάμε και να ζυγίζουμε τα πράγματα. Ευχής έργον θα ήταν να προηγείται και συζήτηση για το τι πραγματικά θέλουμε από μια τέτοια επέμβαση και ποιά είναι τα βαθύτερα αίτια τα οποία οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε πριν καταφύγουμε στο εμφύτευμα.

Να διευκρινήσω ότι δεν είμαι εναντίον επεμβάσεων «καλλωπισμού» και σίγουρα είμαι 1.000 φορές υπέρ επεμβάσεων «επανόρθωσης/αποκατάστασης» (όπως π.χ. μετά από μαστεκτομή ή ατύχημα.). Επίσης θεωρώ ότι στο θέμα της εικόνας που έχουμε για τον εαυτό μας, δε μπορεί κανείς άλλος να ξέρει τι και πόσο μας απασχολεί και μας ευχαριστεί ή μας πονάει. Οι αποφάσεις όμως αυτές πρέπει να λαμβάνονται με όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία, μια και δεν είναι για κάτι απλό π.χ. κούρεμα, αλλά για το σώμα και τα συναισθηματική μας ισορροπία στην καλύτερη, και την υγεία μας στη χειρότερη.

Μάνι-μάνι 19.000 μηνύσεις στην Αμερική από γυναίκες με σιλικονούχα εμφυτεύματα, προς την εταιρία κατασκευής τους Dow Corning Corp., δε μπορεί να είναι τυχαία. Ούτε η 14χρονη απαγόρευση των εμφυτευμάτων σιλικόνης στις ΗΠΑ γενικά. Τώρα η πρόσφατη άρση της απαγόρευσης, τα νέα προϊόντα και οι μελέτες που γίνονται, λένε πως είναι βήμα προς την σωστή κατεύθυνση, κι όχι συντονισμένη πίεση του FDA από τις εταιρίες, λόγω υπολογισμού οικονομικού κέρδους σε μια αγορά όπου η ζήτηση είναι δεδομένα αυξανόμενη. Θέλετε να στοιχηματίσουμε τι συμβαίνει? Η απλώς να περιμένουμε πόσο θα αυξηθεί η αναλογία μηνύσεις / εμφυτεύσεις?

Εχω λυσσάξει να το γράφω και να το λέω: ας εξοικειωθούμε με τα αληθινά μας σώματα. Κανείς δεν έχει αερογράφο επάνω του, κι ακόμη και τα πολύ τυχερά σώματα (με την «τύχη» οριζόμενη ως το να κινείται το σώμα στα πλαίσια του προτύπου ομορφιάς κάθε εποχής) δεν είναι το ίδιο τέλεια όπως στις φωτογραφίες ή την τηλεόραση. Ακόμη και η στιλπνή, τριζάτη σάρκα της πρώτης νεότητας, δε μπορεί να διατηρηθεί επ’άπειρον. Δε νομίζω πως υπάρχει κάποιος μεταξύ μας που να μην το ξέρει αυτό φυσικά, αλλά τσιμπάμε όλοι.

Για μένα κάθε σώμα είναι όμορφο: ως αντικείμενο τέχνης, κάθε σώμα είναι ουσιαστικά ένα κινούμενο γλυπτό που αναπνέει κιόλας. Είναι προικισμένο με θαυμαστούς μηχανισμούς από το να κινείται και να τρέφεται μέχρι να επουλώνεται και να γεννά. Και κάθε σώμα είναι εξαιρετικά Ομορφο αφού εμπεριέχει μέσα του τον Ανθρωπο. Κι αυτό οφείλουμε να το σεβόμαστε.

Οπως καταλαβαίνετε, η οικογενειακή μας φίλη (που ας κάνει ό,τι θέλει, απλώς ας είναι ενημερωμένη) ήταν απλώς η αφορμή. Προβληματίζομαι έτσι που είμαστε όλοι θύματα της βιομηχανίας της εικόνας – δείτε τι γίνεται και με τους άντρες, με τις επεμβάσεις αποκατάστασης φαλάκρας και τις εργασίες οδοντοστοιχιών, μέχρι τις ρινοπλαστικές, τις επεμβάσεις γυναικομαστίας, τα εμφυτεύματα σε γάμπες, στήθος, γλουτούς και τα λίφτινγκ...

Στεναχωριέμαι ειλικρινά που σπαταλάμε τόση ενέργεια αναλογιζόμενοι τι καλά που θα ήταν αν είμασταν πιο λεπτοί / σφιχτοί / σβέλτοι / νέοι / όμορφοι κτλ κτλ κτλ, πόσες προσωπικές κι επαγγελματικές επιτυχίες θα είχαμε τότε, πόσο καλά θα νιώθαμε στο πετσί μας. Αλλά με όλα αυτά δε χάνουμε μόνο χρόνο κι απολαύσεις (βρείτε μου μία π.χ. που να της αρέσει το topless και να το κάνει με την ίδια άνεση στα 20 και στα 50 της) αλλά και την ουσία.

Κανείς δε θα μετρήσει το αν ο πισινός σου είναι πέτρα όταν σε έχει ανάγκη για υποστήριξη που κλαίει και πνίγεται στα υπαρξιακά του. Ούτε αν το στήθος είναι μεγέθους λεμονιού ή καρπουζιού όταν σου παραδίδει το παιδί του να το διδάξεις. Ούτε καν αν έχεις φαλάκρα και κοιλίτσα όταν θες τον άνθρωπό σου, το ζεστό κορμί δίπλα στο δικό σου. Στα σοβαρά ζητήματα δεν έχει σημασία το απ’έξω μας και το ξέρουμε. Γιατί βραχυκυκλωνόμαστε λοιπόν και ταίζουμε συνεχώς τα μήντια? Γιατί κατεβάζουμε συνεχώς τον πήχυ και προτιμούμε το αν έκανε σιλικόνη η τάδε, λίφτινγκ ο δείνα και δεν έχουμε ιδέα για το έλλειμα στον προϋπολογισμό μας?

Από τι κρυβόμαστε αλήθεια? Δεν φτάνουμε εμείς έτσι όπως είμαστε? Δεν είναι ο μέσα εαυτός μας αρκετός? Και ποιός είναι εκείνος που θα το κρίνει? Και αξίζει τι ακριβώς, εκείνος που ασχολείται αντί μ’εμάς, με το τόσο επιδερμικό επάνω μας? Κρατιέται η αγάπη με σιλικόνη?

Οκ, κανείς δε θέλει να του λένε ότι είναι όμορφος μόνο ο εσωτερικός του κόσμος, αλλά το ότι εμείς είμαστε πλέον εθισμένοι στην πλαστική ομορφιά και την αιώνια νεότητα, δεν είναι δικαιολογία για να αδρανήσουμε και να κάνουμε το ίδιο με τις καινούριες γενιές. Αν είναι από τη φύση ένα πλάσμα καλοφτιαγμένο, υπέροχα. Οι υπόλοιποι δλδ να πάμε να πνιγούμε? Είναι δυνατόν να ακυρώνουμε ό,τι έχει κάνει επί αιώνες η διανόηση, στο βωμό των ψυχολογικών ανασφαλειών μας?

Μην το πάω δείτε τι γίνεται στη Μπιάφρα, στην Ρουάντα, μα τι λέω, δίπλα μας, στα φανάρια... Ούτε στα νέα reality shows με τα total make-over που πέραν ελαχίστων απαραιτήτων επεμβάσεων για τις οποίες δεν υπήρχε η οικονομική δυνατότητα (π.χ αποκατάσταση λαγόχειλου), η ΟΛΗ παραγωγή είναι για φτύσιμο. Καταλαβαίνετε πολύ καλά για το τι μιλάω.

Ας κυκλοφορήσουν εικόνες αληθινών ανθρώπων κι ας πάψουμε οι ίδιοι να καταναλώνουμε όλα αυτά τα μη αληθινά πρότυπα. Την επόμενη φορά που θα θέλετε να βγείτε με «παραλλαγή», ντύσιμο που να μη φαίνονται τα «ψεγάδια» σας, μην τη φορέσετε. Φορέστε αυτό που θα σας αρέσει. Κι αν φαίνεται η ατέλεια, με γειά σας με χαρά σας. Κάθε φορά που ρουφάτε την κοιλιά σας οι άντρες και φοράτε μακώ ακόμα και στο ντους για να την κρύψετε, εκπέμπετε το μήνυμα: "Ωραία κοιλιά μόνο η μπακλαβαδωτή". Κάθε φορά που εμείς κρύβουμε το γυναικείο μας σώμα στην παραλία σε χιλιόμετρα παρεό, τα παιδιά μας παίρνουν το μήνυμα «Αν δεν είσαι με αναλογίες μοντέλου, ντροπή και κρύψιμο».

Το σύνδρομο ντροπής και τελειοθηρίας δε χτυπάει πάντως μόνο τα κορίτσια, που από τα push-up bras κυκλοφορούν σαν καρικατούρες. Δείτε μια δόση τι γίνεται στα γυμναστήρια με τα συνθετικά βελτιωτικά και συμπληρώματα για αυτόματη αύξηση μυϊκού ιστού στα αγόρια, ακόμη και τα έφηβα...

Δε μιλάμε φυσικά για το να αφηνόμαστε και να πετάμε το ατημέλητα παραφουσκωμένο / σκελετωμένο / "τροποποιημένο" μας σώμα στα μούτρα των άλλων, παρά η ενασχόλησή μας με το σαρκίο να μην γίνεται ούτε αυτοσκοπός, ούτε ψυχαναγκασμός. Δε χρειάζεται, ούτε καν στον αυτιστικό βαθμό εμμονής των εμπρός της κάμερας.


Πώς θα γίνει όμως να μην κρίνουμε ποτέ τον άλλον απ’έξω? Τις ίδιες ανασφάλειες μ’εμάς έχει, αν υπάρχει δλδ η πολυτέλεια να έχει αυτού του τύπου τα προβλήματα κι όχι θέματα επιβίωσης. Πώς θα γίνει να θεωρείται πλέον ντροπή το "να προσπερνάμε τον άνθρωπο αν το εξωτερικό του δεν είναι σαν βγαλμένο από σελίδες μόδας"? Να είναι η επιτομή της ματαιότητας και γι'αυτό και στον πάτο της σημασίας το "να καταφεύγουμε σε επεμβάσεις στο απ’έξω, μπας και προσθέσουμε μονάδες στο από μέσα"?

Και στο κρεβάτι, τι καλύτερο από το να αφήσουμε τα πάντα στη στοίβα με τα ρούχα. Δεν έχει καμμία σημασία. Ούτε οι αναλογίες, ούτε η στάση, ούτε ο φωτισμός, ούτε οι φαντασιώσεις. Τίποτα. Σκεφτείτε μετά από χημειοθεραπείες για παράδειγμα, τι μαγικό είναι να θέλουμε και να μπορούμε να ξανακάνουμε έρωτα. Μαγικό είπα? Θεϊκό εννούσα!

Ας σταματήσουμε να παίρνουμε τους ανθρώπους δεδομένους μες τις ατέλειές τους και κατακριτέους εξ’αιτίας τους. Κι ούτε το γήρας να φοβόμαστε ούτε τίποτα. Aging is good. Τουλάχιστον δείχνει ότι ζήσαμε. Κι έχουμε μια ιστορία να πούμε...

Λέτε τα bar codes των εμφυτευμάτων να την λένε καλύτερα από μας?

ΥΓ- ούτε ανεξάντλητα body issues έχω, ούτε καμμιά εμμονή με το θέμα, ούτε μιλάω από θέση ισχύος ή εκ του ασφαλούς, τίποτα. Απλώς δεν αντέχω να ζούμε εν μέσω τόσων τρομερών προβλημάτων, ατομικών, κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών, διεθνών, και να ακούω κοριτσάκι σαν τα κρύα τα νερά να λέει με πόνο: «Εγώ θα γίνω μπαργούμαν να βγάλω λίγα φράγκα ακόμα και θα την κάνω την πλαστική, χειμώνα, να μην την πάρουν πρέφα οι γονείς μου, και τότε ποιός με πιάνει, δεν είδες στου Θέμου χτες?». Και να μη γυρνάει ο γκόμενος να της πει να πάει στη γωνία να δει αν έρχεται, παρά να την κοιτάζει με λατρεία για το τι θα χουφτώνει μεθαύριο.

Η νομίζει ο ζαβλακωμένος από τις τσόντες νέος ότι είναι και πολύ σέξυ το να ξαπλώνει ανάσκελα η γκόμενα και να πετάει (ντόϊιιιν!) το στήθος-σιλικόνη σα σαμπρέλλα, έτοιμο να το πιάσει και να κάνει πίου-πίου σα πλαστικό παιχνίδι για σκύλους, ή να είναι από ορρό και με το χούφτως’την-χούφτως’την, στο τέλος γλούτσα-γλούτσα να τού’ρχεται κατούρημα. Πληηηηζ!

Εδώ υπάρχουν τα ουσιαστικά, κι ακόμη ασχολούμαστε με φούσκες! Για μπείτε στα μπλογκς πολύ αγαπητών ανθρώπων κι εξαίρετων μπλόγκερς που καταλαβαίνουν την αληθινή ζωή, της Paragrafos και του Ovi και τα ξαναλέμε...

Για σχετική ιντερνετογραφία, δείτε και τα:
Μsnbc implants recap
What can go wrong?, Ιmplants in general
Breast implants
Silicone Survivors
Body Dysmorphic Disease info
Real breast gallery
The Shape of a Mother

Ο Μάιος Μας Εφτασε.... (Τρεχάτε πιο Γρήγορα!)

ΚΑΛΟΦΑΓΩΤΟΣ!

Με πολλή αγάπη στον ανθοδέτη μας Stavros Katsaris.