Αχ αυτός ο αέρας ανανέωσης, αυτό το μοντέρνο, το δεν-ξαναϋπήρξε... πολύ μου άρεσαν!(πόσο να κόστισε το συνεδριάκι αναγγελίας άραγε?)
Δε μπορώ.
Με πιάνει μεγάλη θλίψη για το τι ζούμε, το πώς φτάσαμε/μας έφτασαν, το πόσο πάτο θα πάμε ακόμα.
Δεν κοιμάμαι.
Οχι μόνο για το τι μας μαγείρεψαν και μάλιστα απλώσαμε και το κόκκινο χαλί από πάνω, αλλά για το ότι όλος ο πλανήτης παραδίνεται στα χειρότερα ένστικτα και τα μοχθηρότερα κίνητρα του Νεάερνταλ. Με τις επιστημονικότερες μεθόδους βέβαια, είτε τεχνικές είτε οικονομικές.

Αλλά κρατάει πολύ λίγο.
Στα μάτια μου ο τύπος που βάραγε στη ράχη του χεριού του και γέμιζε η σύριγγά του αίμα. Και δίπλα του ακριβώς ο άλλος που βάραγε στην καρωτίδα. Με συμμορίες εκατοντάδες σκουρόχρωμους δεξιά κι αριστερά, δυο αστυνομικούς να κοιτάνε αμήχανοι και εμάς στο αυτοκίνητο sitting ducks. Κυριακή μεσημέρι, Μεταξουργείο, παράκαμψη για να βγούμε Γκάζι... Τρομάξαμε να φύγουμε.
Τι να εξηγήσω στα παιδιά μου... φρικάρισαν. Μια μικρή διαδρομή ως την Πειραιώς και τα είδαν όλα.
Και μετά βλέπεις ειδήσεις, κατευθυνόμενες ή μη, ίντερνετ για πιο πλήρη ενημέρωση, όσο αντέχεις και φρικάρεις κι εσύ. Και δε μιλάω για τους μετανάστες μόνο, για όλο το πακετάκι λέω.
Ποιός κυρίαρχος λαός... Τι πιονάκια γίναμε όλοι μας! Μια όμορφη πυραμίδα: Η ελίτ, από κάτω η πλέμπα να τους θρέφει και οι τωρινοί αδύνατοι απλώς εξαφανιζόλ.
Μου σηκώνεται η πέτσα, πώς το λένε.
Τέτοιο Μεσαίωνα δε θέλω να τον ζήσω.
Τουλάχιστον στον προηγούμενο, είχαν το ελαφρυντικό της άγνοιας. Και της πείνας σε κάθε επίπεδο.
Στον τωρινό, όχι μόνο δεν υπάρχει δικαιολογία, αλλά γίνεται επί τούτου. Από στομάχια σκασμένα στην ύλη και πουλημένα στην απαξίωση της ζωής της ίδιας, σε στομάχια που καμώθηκαν τα χορτάτα. Η που παρέμεναν άδεια.
Πόσα λάθη...
ΠΟΣΑ ΛΑΘΗ!
...
...






Oλοι εσείς που τον δολοφονήσατε, ηθικά και σωματικά, και τώρα χαίρεστε για το ότι φιμώθηκε και το troktiko, που συνεχώς αναρωτιόσασταν για την επισκεψιμότητά του και το πώς έκανε τέτοιο γκελ στον κόσμο (και τους αρχιλήσταρχους βεβαίως), που χορέψατε καρσιλαμά όσο ήταν ακόμη ζεστό το χυμένο αίμα του, ένα δεν υπολογίσατε:
Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΡΓΙΣΜΕΝΟΣ ΟΣΟ ΠΟΤΕ ΑΛΛΟΤΕ.
ΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΞΥΠΝΗΣΑΝ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΦΩΝΗ ΜΕΓΑΛΗ.
ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΩΚΡΑΤΗ ΤΟΝ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΑΜΕ ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ, ΕΙΤΕ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΕΙΤΕ ΟΧΙ.
Το ξέρουμε πως το troktiko δεν θα μπορουσε να επανακάμψει εύκολα. Το κενό του Σωκράτη θα φαινόταν κάποια στιγμή. Μόνο και μόνο το πένθος λυγίζει τον άνθρωπο. Πόσο μάλλον όλη αυτή η πίεση και οι συνεχιζόμενες απειλές...
Eίναι τρομερό να διαβάζεις αυτές τις γραμμές στα τελευταία ποστς:
"Μάλλον είχε έρθει νωρίς, ίσως η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη για να τον δεχτεί. Όσο περνάνε οι μέρες το καταλαβαίνουμε ακόμα πιο πολύ, όταν βλέπουμε ανθρώπους να βεβηλώνουν την μνήμη του Σωκράτη δεν νομίζουμε οτι αξίζει τον κόπο να συνεχίσουμε...
Δεν φοβόμαστε για την ζωή μας, φοβόμαστε για το τι θα μας σύρουν αφού μας σκοτώσουν..."
...
...
...
Μας υποτιμήσατε όμως. Ολους εμάς τους απλούς, τους αφανείς, τους μη κατευθυνόμενους γραφιάδες. Που μας θεωρείτε και "γραφικούς" όταν προσπαθούμε να εκφραστούμε / ενημερώσουμε / ενημερωθούμε ελεύθερα και πασχίζουμε για κάποιες αξίες που δεν εξαγοράζονται με χρήματα ή ρουσφέτια.
Κι όσο πασχίζετε οι "απλησίαστοι" που το οργανώσατε να ρίξετε το υποκριτικό το δάκρυ μπας και κρυφτείτε (τι λινκ να πρωτοβάλω εδώ, που δέκα μπλογκς λινκιές δε μου φτάνουν!),
όσο εφησυχάζετε πλέον οι πληρωμένοι δολοφόνοι ότι δεν θα σας βρουν ποτέ (αχ να βγάλει επίσημη ανακοίνωση ο Χρυσοχοίδης για καμμιά εξάρθρωση και τι στον κόσμο, να κάνω λινκ-λινκ-λινκ όλη μέρα!!!),
κι όσο ζορίζεστε οι τυμβωρύχοι (ποιόν να πρωτοκάνω λινκ εδώ... άντε, την Μις Μεγάαααλη Ψυχή ), να κρατήσετε κάπως τα προσχήματα, μέχρι να περάσουν λίγο οι μέρες και να ξεσαλώσετε - κι άλλο,
τόσο η αντίστασή μας θα μεγαλώνει.
Οχι με φανφάρες, τσιρίδες, ψευτοπαλληκαριές.
Οχι, όχι, πάν'αυτά.
Η αντίστασή μας σε όλη αυτή τη σ-α-π-ί-λ-α θα είναι κάτι πολύ απλό:
Στάση ζωής.
Εκφρασμένη με ΨΗΦΟ.
Σε κάθε επίπεδο, τοπικό κι εθνικό. Κι αυτό είναι το ουσιαστικό.
Καληνύχτα πατρίδα μου. Μας. Κουράγιο στους δικούς του, που μαζί με τον Πόνο έρχεται και η Απουσία και σε τρελλαίνει. Αγάπη έστω από μακριά σ'αυτά τα δυο τα παιδάκια του και τη μάνα τους. Καληνύχτα troktiko. Σ'ευχαριστούμε Σωκράτη. Πέρα και πάνω από τα -κατακριτέα?- "όπλα", τα -αμφίβολα?- "χαρτιά" με τα οποία πορευτήκατε και τις όποιες σκοπιμότητες, καταφέρατε να μας δείξετε πολλά για τον τόπο και τους ανθρώπους του. Και τον ιστότοπο επί ελληνικού εδάφους και τους ανθρώπους του...
Αφροδίτη.-


ΥΓ- σήμερα πληροφορήθηκα κι από φίλο με το ονοματεπώνυμό του στο πολύ ενημερωμένο πολιτικό blog του, ότι έχει δεχθεί απειλές και μάλιστα του χάραξαν και το αμάξι για να σταματήσει. "Ανώνυμοι" βεβαίως... Κατανοώ την απόλυτη ανάγκη να αρθρογραφείς, να ζεις και να κινείσαι με το θάρρος της γνώμης σου και την υπογραφή σου. Πολύ τίμιο και αξιοσέβαστο, και όσοι το κάνουν, μπράβο τους, ειδικά αν ΔΕΝ έχουν ολόκληρο εκδοτικό ή καναλικό συγκρότημα να βάζει "πλάτες" γι'αυτούς.
Από τη στιγμή όμως που κανείς δε μπορεί να εγγυηθεί για τη σωματική μας ακεραιότητα, εμάς των απλών bloggers, καλό θα ήταν να ξεπεράσουμε αυτούς τους ρομαντισμούς και να παραμένουμε ανώνυμοι. Η ανωνυμία ως "στίγμα" χαρακτηρίζει μόνο όσους απειλούν, συκοφαντούν συγκεκριμένα άτομα χωρίς στοιχεία και ασκούν διαφόρων μορφών βία (και δη σε αρθρογράφους, bloggers και μη). Η ανωνυμία ως "απλή προστασία" χαρακτηρίζει όσους εκφέρουν άποψη, γνωστοποιούν, δημοσιεύουν, ενημερώνουν και τεκμηριώνουν όσα γράφουν, bloggers και μη. Η διαφορά είναι τεράστια.
Μην τσουβαλιάζουμε λοιπόν. Τη στιγμή που ζούμε το απόλυτο μπάχαλο, το να βγουν κάποια τεκμηριωμένα πράγματα στη φόρα, έστω κι ανώνυμα, είναι πολύ πιο σημαντικό από το να πλακωνόμαστε περί ανωνυμίας. Σε όλον τον πλανήτη αναγνωρίζουν το δικαίωμα του whistleblower (ας πούμε "πληροφοριοδότη" για θέματα εθνικού ή/και δημοσίου συμφέροντος) στην ανωνυμία/ ασυλία/ προστασία (άσχετα αν πολλοί βρίσκουν ακόμη κι έτσι τραγικό τέλος...) Μην πυροβολείτε τον αγγελιοφόρο, ακούστε το μήνυμα.





Μετάφραση: τραπεζικό ξάνοιγμα στις αναπτυσσόμενες αγορές των Βαλκανίων και της Τουρκίας τα προηγούμενα χρόνια, ακόμη και με την αιμοδοσία Παπαθανασίου, χωρίς plan-B σε περίπτωση που αυτές οι χώρες δε θα μπορούσαν να σηκώσουν τόσα δάνεια γιατί οι ρυθμοί ανάπτυξής τους δε θα ήταν οι αναμενόμενοι, σημαίνει απλά, "μας τελείωσε".


ΥΓ- (επί του πιεστηρίου, ακριβώς στο τέλος του Μουντιάλ): πάντως Αρχηγέ κι εσύ κι η χώρα σου ξέρω τι θα τρώτε για κάνα χρόνο... χταπόδι ψητό στα κάρβουνα!!! :ΡΡΡΡΡ
και συνεχίζει... και συνεχίζει...
Πώς μπορούν να είναι τόσο τυφλωμένοι ή/και βαλτοί και να το παλεύουν ενάντια σε κάθε λογική και κάθε δίκαιο?! Να χέσω και τα λόμπυ τους μέσα... Εβλεπα χτες τον εκρόσωπο του Ισραηλινού Στρατού στους Νέους Φακέλλους και απορούσα με το πώς ήταν δυνατόν να ξεστομίζει αυτά που λέει!
Η κατρακύλα δεν έχει σταματημό.