Παρασκευή 10 Αυγούστου 2007

Ανοιξε κι Επισήμως το Προεκλογικό (Τριώδιο....)


Είπα ν'αγιάσω μα δε μ'αφήνει...

Αυτή η κάρτα έφτασε σήμερα, για να ευχηθεί χρόνια πολλά στη θεία μου, που αν ζούσε, σε μια βδομάδα θα έκλεινε τα 97 της χρόνια. ΠΟΣΑ χρόνια πολλά ακόμα ρε παιδιά? Τεσπα, τυπική η ευχή, κονσέρβα, βασικά υπενθύμιση του "Ψηφίστε με". Ασε που δε νομίζω να τους ήταν και πολύ χρήσιμη για να ψηφίσει σ'αυτήν την ηλικία, με το φορείο θα την πηγαίναμε την έρμη στην κάλπη? Τζάμπα το έκοψαν το δεντράκι και το μέτρησαν το καρτάκι στα σταλμένα, για να είναι κάποια γραμματειακή υποστήριξη ευχαριστημένη και ο βουλευτής ήσυχος...

Ηθελα όμως να'ξερα, ένα σκασμό λεφτά ξοδεύουνε άδικα των αδίκων για τα προεκλογικά τους, δεν βρίσκεται ένας άνθρωπος να τους πάει τις λίστες τουλάχιστον με τους ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ?!

Ελεος Κύριοι Υποψήφιοι, Ε-Λ-Ε-Ο-Σ!!!

Τι χτυπιέμαι... Εδώ σε φάση που ήμουν εφορευτική επιτροπή κάποια στιγμή, είχαμε στον κατάλογο τρεις κυρίες γεννηθείσες τον προπροηγούμενο αιώνα, που αν ζούσαν, την ημερομηνία των εκλογών θα ήταν άνω των 110 εκάστη.
Η Τουρκία μας μάρανε, που δεν τη θέλουμε μέσα, εμείς οι Ευρωπαίοι...

Δε γίνεται, θα κλείσουμε για καλοκαίρι! Απλώς θέλω να βρω κάτι καλό, μη μείνουμε με την ξινίλα!
Οφου!

Πέμπτη 9 Αυγούστου 2007

Ο Ψυχαναγκασμός Θέλει τα Gadgets του!

Με τα χρόνια, ο ψυχαναγκασμός να μην ξεχάσω κάτι σημαντικό στις διακοπές, και σαν καλό control freak που είμαι να φρικάρω ψάχνοντάς το απαρηγόρητη, έχει πάρει διαστάσεις τσουναμιού.
Στην αρχή ήταν εκείνα τα χαριτωμένα, που ξέχναγα ας πούμε τα τάδε πέδιλα που ταίριαζαν με το τάδε ντύσιμο, και σπαζόμουν κάποιο βράδυ πριν τη βόλτα. Οπότε την επόμενη φορά, έπαιρνα σχεδόν όλη μου την παπουτσοθήκη μαζί, αφήνοντας μόνο τις φλοκατέ μπότες του après-ski στη ντουλάπα.

Μετά ξεχνούσα κάποιο πουλόβερ και το βράδυ στο νησί τουρτούριζα, εκείνη τη λίγη ώρα δλδ μέχρι να βρω φιλόξενα μπράτσα (λέμε τώρα...), οπότε έπαιρνα τούδε και στο εξής κι όλη μου τη γκαρνταρόμπα μαζί (το τι έχω πληρώσει excess weight και τι έχω ακούσει από την παρέα, που φιλοτιμιάζονται και κάνουν τους βαστάζους στην ψωνάρα, δε λέγεται!).



Ακόμη αργότερα ξεκίνησε το πράγμα να μου ξεφεύγει στα πολύ μικρά/ηλίθια κι όμως τόσο χρήσιμα, όπως π.χ. ψαλιδάκι νυχιών, κι αντί να διορθώσω ένα τραυματισμένο στα καλντερίμια άψογα πεντικιουρισμένο ποδοκρινοδαχτυλάκι σε dt, να κάνω μια ώρα με τη λίμα. Συν να χαλάω όλο το πεντικιούρ του ενός ποδιού, άρα να ξεβάφω και το άλλο, άρα να μη μπορώ να βάλω τα παπούτσια που υπολόγιζα, άρα να αλλάζει και το πλάνο ντυσίματος, άρα και το οπλοστάσιο (για το νυχτερινό κυνήγι αλεπούς) κτλ κτλ κτλ (οι άντρες αναγνώστες μπορείτε να διακόψετε την ανάγνωση πλέον, μια που δεν θα μπορείτε να καταλάβετε την απελπισία μου, οι γυναίκες καταλαβαίνετε επακριβώς πιστεύω!).


Η να ξεχνάω –αν είναι δυνατόν!- την οδοντόβουρτσά μου, οπότε να φτάνουμε μεσάνυχτα στον τόπο διακοπών και να τρέχω σε διανυκτερεύοντα φαρμακεία στου διαόλου τον π**** για κάτι απούλητες και μόνες, παμπάλαιες οδοντόβουρτσες, με τρίχες σκίουρου και σκόνη λατομείου πάνω τους...

Οπότε είπα τέρμα, από δω και πέρα μπλοκάκι και σημειώνουμε ευλαβικά. Και ναι μεν δούλεψε το σύστημα, αλλά από τη σιγουριά του ότι αυτή τη φορά τα έχω όλα, στο τέλος δεν το κοίταζα πριν πακετάρω και τα τελευταία κι αυτονόητα πράγματα, κι έτσι την πάτησα πάλι τρεις-τέσσερις φορές. Εφυγα κυρία μες την τρελλή χαρά, αφήνοντας πίσω μου όλα τα δώρα για τους ανθρώπους που θα με φιλοξενούσαν πχ, την επόμενη φορά το κινητό μου, μετά τη φωτογραφική μου μηχανή, το πορτοφόλι μου, τι να πρωτοπώ...

Κι έτσι την μεθμεθμεθ-επόμενη φορά απλώς έβαλα δυό βαλίτσες ανοιχτές στο πάτωμα στο σαλόνι, και κάθε φορά που θυμόμουν κάτι, το πέταγα μέσα. Αυτό βέβαια είχε ως αποτέλεσμα όταν χρειάζομαι κάτι μέχρι να φύγω, από τον φόβο μην το ξεχάσω, να μην το βγάζω απ’τη βαλίτσα, κι έτσι να το ξαναγοράζω... Με αυτόν τον τρόπο ξέχασα μόνο τους φακούς επαφής μου. Πάλι καλά! Βέβαια το να γυρνάω χωρίς γυαλιά σ’όλες τις διακοπές (σιγά μην έβγαινα σαν παρθενογωγείο με τη γυαλούμπα) και να χαιρετάω αγνώστους ή να φτύνω γνωστούς, δεν ήταν ό,τι καλύτερο, τεσπα...



Τα τελευταία χρόνια βέβαια, η θεότητα των ταξιδιών με έχει κάνει να παίρνω κάμψεις κανονικά, καθώς για τιμωρία με έχει επιφορτίσει να φτιάχνω βαλίτσες όχι μόνο για μένα, αλλά για ολόκληρη την οικογένεια, και μάλιστα ΝΑ Τ’ΑΚΟΥΩ ΚΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ αν ξεχάσω τίποτε από τα δικά τους...



Σκέφτηκα προς στιγμήν ν’ανοίξω δέκα βαλίτσες στο σαλόνι για να πετάω μέσα ό,τι θυμάμαι, αλλά δεν χωράει το σαλόνι μας, και δεν έχουμε λεφτά για καινούριο. Οπότε προτιμώ απλώς να βρυχώμαι στις διακοπές μας έτσι και ξεστομίσουν το παραμικρό. Κι ενίοτε να απειλώ ότι θα τους παρατήσω να γυρίσω σπίτι να αράξω μόνη μου (καθόλου άσχημη προοπτική, σας διαβεβαιώ!), κι έτσι μόλις καταλάβουν ότι η τζάμπα δουλάρα που όλους τους συγυρίζει τα έχει πάρει άσχημα, προτιμούν να το ράψουν.



Φέτος πάντως είμαι τόσο παιγμένη απ’όλα, που θα εφαρμόσω το «αυθόρμητο σύστημα». Δλδ την παραμονή, θα αφιερώσω ΜΙΑ ώρα για βαλίτσες. Κι ό,τι προλάβω, πρόλαβα. Ο,τι δεν προλάβω, ας πρόσεχαν. Η θα το αγοράσουμε από κει, ή θα κάνουμε χωρίς αυτό, ή άλλη φορά ο καθένας πακετάρει μόνος του. Ακόμη και το 4-χρόνο.



Το μόνο που θα ήθελα ΠΟΛΥ να πάρω μαζί μου, είναι μερικά από αυτά τα πολύ πρακτικά –καίτοι αστειούλια- γκάτζετς που είδα τις προάλλες στο
ΜSN Travel Slideshow. Τέσσερα άπό αυτά είδατε στις αμέσως προηγούμενες φωτος. Ειδικά το.. χέρι του Καραγκιόζη για φωτογραφίες, τους συσσωρευτές ηλιακής ενέργειας για τα ηλεκτρονικά, τον υπεριώδη... μικροβιοκτόνο, το gps trackstick για να ξέρεις ανά πάσα στιγμή πού είσαι και τα stoppers για να μη μπορεί ο αγροίκος μπροστινός σου στο αεροπλάνο να ρίξει το κάθισμά του πίσω πάνω στα πόδια σου όταν θέλει να αράξει (είναι το ίδιο ενοχλητικό και στην business class, believe you me!), θα τα αγόραζα ντουζίνα!



Το πιο ανησυχητικό πάντως είναι ότι ονειρεύομαι ότι με το που θα ξυπνήσω θα μοιάζω με την κυρία στη διαφήμιση, που έρχεται ο κύριος και της σφραγίζει τρία δόντια μες τη βάρκα με νέα, ενδοστοματική αυτόματη γλωσσοεπέμβαση στο πι και φι.

Ελα όλοι μαζί: «Θέλω επειγόοοοντως διακοπέεες»...


ΥΓ- Ακούστηκε στο αεροδρόμιο "Και καλά, τις βαλίτσες της Τουλουμοτύρογλου τις ανεβάσαμε, των άλλων επιβατών πού θα τις βάλουμε?"



Τετάρτη 8 Αυγούστου 2007

My Sweet Tooth Aches...


Αντε, για να μη μου λέτε ότι σας πικραίνω με αυτά που γράφω (τι να κάνω, στο Ελλαδιστάν πρέπει να είσαι πραγματικά εκείνα τα τρία μαϊμουδάκια "Δεν βλέπω-δεν ακούω-δε λέω" σε ένα, για να μη βγάλεις έλκος από τα 12...), ορίστε, μια μικρή γεύση από κάτι πολυαγαπημένο.


Και ναι, είμαι τόσο chocoholic που με έβγαλα και φωτο στην βιτρίνα των κεντρικών τους στο Βέλγιο. Πώς παίρνουν φωτο τα Γιαπωνεζάκια στον Παρθενώνα? Το αυτόν. Ρόμπα? Μπορεί. Στο Ναό όμως της Φρέσκιας Σοκολάτας όμως, τι να γίνει, γονατίζεις -νοερώς- και η ψυχούλα σου βροντοφωνάζει -από μέσα σου, μη σε πάρουν με τις πέτρες:

"Είμαι στον Παράδεισο της Κόλασής μου, ταπεινή σας δούλη, αφήστε με να γονατίσω. Και αν γίνεται να κυλιστώ ολόκληρη στα καζάνια σας!!!"


Τι? Καλοκαίρι? Μα η καλή σοκολάτα τρώγεται ανεξαρτήτως εποχής, ή/και σε συνδυασμό με κάτι σε φρούτο. Και σκέτη πάντως, αν είναι σε θερμοκρασία χλιαρού σχετικά δωματίου, με το που ακουμπάει τη γλώσσα λιώνει αμέσως και αλείβει όλο το στόμα, αρχίζοντας από τον ουρανίσκο, με την πλούσια γεύση της (ας πούμε ένα 72% κακάο πούδρα με νότες πραλίνας και γέμιση υπόξινη κρέμα γάλακτος). Αααααχ βαθύς αναστεναγμόςςςςς...



Ο Grand Chocolatier της φίρμας δε, ο Thierry Muret μας δίνει και μερικά tips για να καταλαβαίνουμε καλύτερα τον θησαυρό:

"Look - Fine chocolates have a consistent color and natural-looking satiny sheen free of air bubbles or other blemishes. The best chocolates also display a high degree of craftsmanship in their shapes and designs.


Smell - Savoring fine chocolate begins when you open the box and take in the bouquet of the contents. Fine chocolates have a fresh, deep aroma, not the overly-perfumed or sugary smell associated with artificial flavors or preservatives.


Taste - Freshly made fine chocolates have very intense but refined flavors and subtle nuances of textures. With the notable exception of truffles, the couverture or outside coating of fine European-style chocolates is often molded in a sleek, semi-hard shape that "snaps" when you bite into it. The inside of a chocolate piece is called the center or filling and, in fine chocolates, is specifically intended to complement the couverture in terms of flavor and texture."



Οταν πάντως είναι φτηνοκατασκεύασμα (όπως όλες αυτές οι σοκολάτες που αγοράζουμε από τα περίπτερα και τα σούπερ-μάρκετ, με τα τόσα λιπαρά, την τεράστια αναλογία ζάχαρης, τους γαλακτωματοποιητές, τα συνθετικά αρώματα και όλα τα συντηρητικά και βελτιωτικά), χρειάζεσαι μεγάλη ποσότητα για να νιώσεις ότι κορέστηκε η λαχτάρα σου για σοκολάτα. Ενώ όταν είναι από την πιο φίνα ποιότητα, είναι τόσο δυνατή η γεύση που σου αρκεί ελάχιστη ποσότητα. Συνεχίζει ο Maitre:

"... fine chocolates are more expensive because they cost more to make. Their intensity of aroma, texture and flavor, however, means that people can easily satisfy their chocolate cravings with only one or two pieces, making fine chocolates one of life's affordable luxuries."

Δε χρειάζεται πεντόκιλο μπαρούτι, όταν με ένα γραμμάριο ουράνιο κάνεις την ίδια ζημιά...

Κι άντε, στην αναβροχιά, καλές είναι κι οι Leonidas, που τουλάχιστον υπάρχουν σε τόσα πολλά σημεία. Αν όμως συγκρίνει κανείς τη γεύση της Gianduja τα τελευταία χρόνια, καταλαβαίνει ότι ακόμη και εδώ υπάρχουν εκπτώσεις στην ποιότητα για να διατηρηθεί η τιμή σε αρκούντως τσιμπημένα και όχι εντελώς εξωφρενικά επίπεδα. Δεν ξέρω αν θυμάστε που όταν πρωτοάνοιξαν κι εδώ, σε κάθε κουτί υπήρχε σφραγίδα στο εσωτερικό που ανέφερε από πιό κατάστημα ήταν αγορασμενες οι πραλίνες, και πότε ακριβώς, μαζί με την προτροπή να καταναλωθούν μέσα σε τέσσερεις ημέρες το πολύ... Πού τέτοιες πολυτέλειες τώρα!



Ωχ, αφήστε, μου τρέχουν ήδη τα σάλια κι έχουν κλείσει γαι δαικοπές οι άτιμοι τώρα. Τα υπόλοιπα στο Sheets μου φαίνεται!


ΥΓ1- Το περίεργο πάντως ήταν που βρήκα και κουτί σε έκδοση για... μαθηματικούς τύπους, με "πεταλούδα" σε στυλ Lorenz Attractor!





ΥΓ2- Οχι, δεν είναι πληρωμένο ποστ, my quick fix είναι...

Τρίτη 7 Αυγούστου 2007

Καλοκαιρινή Εκπληξούλα, Πέρισυ, Τέτοια Εποχή...

Ντίρου-ρίρου-ρίιιιρου, ντίρου-ρίρου-ρίιιιρου, γκλίνννν!

Ετσι μελωδικά διέκοψε το τηλέφωνο την ονειροπόλησή μου, καθώς καθάριζα φρέσκα φασολάκια.


Ναι, όταν δεν φοράω τα stilettos για την βραδυνή βάρδεια, ή τη μπέρτα για να σώσω τον κόσμο, ενίοτε απολύω την παραδουλεύτρα και τον μάγειρα, έτσι, για γούστο, και αναλαμβάνω δράση για να φάμε γκουρμέ. Φτιάχνω φασολάκια, Εκείνος λέει «μπλλλχ», οπότε πάμε Boschetto και τελειώνει η υπόθεση...

Αφού λοιπόν σιχτίρισα ρομαντικά, διότι μέχρι να πλύνω χέρια θα το σήκωνα την ώρα που θα άκουγα το «γκλαν» του κλεισίματος από την άλλη μεριά, το άφησα να χτυπάει. «Οποιος είναι, ας αφήσει μήνυμα, κωλύομαι τώρα».

Σε δευτερόλεπτα, το κινητό (σκέτο ντριν, μη γινόμαστε ρόμπες δημοσίως), όπα λέω, εδώ κάτι γίνεται. Μέχρι να πλύνω χέρια όμως έκλεισε – και δεν είχε και αναγνώριση γμτ. Εκεί σιχτίρισα πιο έντονα, αλλά άρχισα τα κρεμμύδια.

Στο τσιτσίρισμα επάνω, ξανά-μανά ντίρου-ρίρου-ρίρου. Τη μάνα του. Το σηκώνω με μισό χέρι και δυό πετσέτες, μου πέφτει, φεύγει η μπαταρία, σιχτιρίζω εντονώτατα, πλένω χέρια, το μαζεύω, κοντεύουν να μου καούν τα κρεμμύδια (αν δεν έχετε προσπαθήσει να καθαρίσετε κατσαρόλα κάρβουνο με καραμελωμένα κρεμμύδια δεύτερο πάτο, δεν ξέρετε τη γλύκα).

«$%^&*&^ ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ, ΜΕΤΑ!»

Σε δευτερόλεπτα, το κινητό, και εκεί λέω το σηκώνω, κι όποιος είναι τ’ακούει!


- ΝΑΙ?

- Α, καλημέρα, κεφάκια βλέπω!
(Εκείνος)

- ΛΕΓΕ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΛΛΙΩΣ ΣΤΟ ΚΛΕΙΝΩ!

- Τίποτα, μια ερώτηση: τι χρώμα το θες?

Παύση γιατί προσπαθώ να καταλάβω σε τι αναφέρεται. Είπαμε να ψωνίσει κάτι και δεν το θυμάμαι? Είναι σε κανα Hondos και θέλει να μου κάνει τον καλό? Εχει ανοίξει Αεράκης δίπλα στο Χρηματιστήριο?

- Πες μου σε παρακαλώ, δεν έχω πολύ χρόνο!

- Πορτοκαλί!
(ε, πετάω κι εγώ μια μαλακία να ψαρέψω κατάσταση)

- ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ?

- Ναι, γιατί, δε σ’αρέσει?
(...χμμμμ... κάτι ύποπτο συμβαίνει εδώ!)

- Δεν βγαίνει σε πορτοκαλί!

- Να τους πεις να το βγάλουν σε πορτοκαλί. Αντε γειά!

- Μισό λεπτό, δώσε μου μια εναλλακτική...

- Ωραία, μωβ!

- ΜΩΒ?

- Ναι, μωβ, εσύ τι ζόρι τραβάς?

- Μα ούτε σε μωβ βγαίνει!

- Εντάξει λοιπόν, πάρ’το σε καννελί με πουά και λαχανί κλάρες και παράτα με!

- γκλάν!- (ναι, είμαι πολύ τρυφερή τα πρωϊνά).

Μετά από λίγο πάλι τα ίδια:

- ΝΑΙ?

- Κοίτα, είναι σοβαρό, πες μου ένα χρώμα της προκοπής.

- Ασπρο! Δε βγαίνει η χαριτωμενιά σου σε άσπρο?
(δεν είχα ιδέα για τι μιλούσαμε, αλλά ήδη είχα ακουστικό στον ώμο και ανακάτευα φαί και εκνευριζόμουν by the minute).


- Ασπρο is not an option!

- Εντάξει. Μαύρο.

- Χμ, μαύρο... καλό φαίνεται. Αλλά έχει ο γείτονας. Θα λέει ότι τον αντιγράφουμε
(ποιός απ’όλους και τι ακριβώς μαύρο έχει και πού το ξέρει?)

- Οκ, το ενδιάμεσο, γκρι. Μας κάνει?

- Γκρι... γκρι... χμμμμ.... Μολυβί γκρι, ναι, μας κάνει μια χαρά. Η γκρι γραφίτη, χμμμμ...ναι, οκ, έγινε, όλα οκ, άντε, γλυκ-

-Γκλάν!- Του το βρόντηξα. Μην παίρνουμε και θάρρητα τώρα...

Για καμμιά-δυό μέρες ούτε καν που το ξαναθυμήθηκα, μέχρι που ένα βράδυ μου λέει «Αύριο θα σου φέρω και το καινούριο αυτοκίνητο» πριν γυρίσει πλευρό.

PANIC!


ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ?

ΤΙ, ΠΟΙΟΣ, ΠΟΤΕ, ΠΩΣ, ΓΙΑΤΊ?

ΓΙΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ ΜΙΛΑΓΕ?!?!?!?

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!

Εχω που έχω και το θέμα με την αϋπνία, δεν έκλεισα μάτι παρά ξημερώθηκα στο γραφείο και το πισι να προσπαθώ να θυμηθώ τι είχα δει που μου άρεσε, ποιά προσπέκτους είχα σημειώσει, ποιό ήταν το short-list μου, τι συνδυασμούς από εξτρα ήθελα σε κάθε μοντέλο, πότε είχαν ετοιμοπαράδοτα, τι σκατά θα μου εμφανιζόταν στην πόρτα αύριο... Να σκάσω ήμουν!

Από τη μία χαιρόμουν σα μωρό που του λένε «Αύριο έχει Χριστούγεννα», από την άλλη ήμουν μες τα νεύρα διότι δεν είχα... ερωτηθεί σχετικώς. ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ σχετικώς, όχι το χρώμα.... Συν ό,τι και να ρωτούσα, και σε καυγά τρικούβερτο θα κατέληγε, και έτσι ή αλλιώς το είχε αγοράσει ήδη, οπότε θα το φορτωνόμουν, τελεία και παύλα. Διότι δεν ξέρω καμμιά αντιπροσωπεία αυτοκινήτων που να σου βάζει και κάρτα αλλαγής μέσα στο αμάξι.

Ευτυχώς είχε πετύχει αυτό που ήθελα πιο πολύ, το οποίο όμως δεν του το είχα πει ποτέ, δεν είχαμε κάτσει να το συζητήσουμε ρε παιδί μου! Δεν είχα προλάβει καν ν’αφήσω το όνομα του μοντέλου σε post-it στο ψυγείο (I.M. my ass, πιο direct communication απ’αυτό δεν υπάρχει!). Πώς το πέτυχε, ένας Θεός ξέρει!

Κι ευτυχώς που δεν βγαίνει σε πορτοκαλί.


Το φαντάζεστε?

Δευτέρα 6 Αυγούστου 2007

Μια Ψυχαγωγία / Ευκολία Λιγότερη?

Το αντιγράφω αυτούσιο από Καθημερινή 06.08.07, με 3 καμπανάκια (όχι ότι δεν ξέρουμε τι παίζει ήδη, αλλά πάντα όταν διαβάζεις για τέτοια σε πιάνει ένα σύγκρυο και αναλογίζεσαι τι κέρατα έχεις κατεβάσει κι αν έχεις κάνει κά'να back-up της προκοπής...):

"Σοβαρά προβλήματα ασφαλείας στους media players

ΟΙ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΕΙΣ οπτικοακουστικών αρχείων, οι γνωστοί media players, των υπολογιστών, αποδεικνύονται ιδιαίτερα ευάλωτοι σε επιβλαβείς κώδικες που μπορούν να εισβάλλουν στον υπολογιστή χωρίς τη γνώση του κατόχου του.

Ως αποτέλεσμα, τα ηχητικά και οπτικοακουστικά αρχεία που κατεβάζουν οι χρήστες του Διαδικτύου στον υπολογιστή τους αποδεικνύονται σε κατεξοχήν όπλο των χάκερ που μπορούν να αποκτήσουν απομακρυσμένη πρόσβαση σε χιλιάδες υπολογιστές. Ο Ντέιβιντ Θίελ, σύμβουλος ασφαλείας εταιρείας ερευνών, είπε ότι βρήκε μια σειρά από σοβαρές ελλείψεις ασφαλείας σε πολλούς media players. Αρνήθηκε ωστόσο να πει περισσότερα προκειμένου να δοθεί περισσότερο χρόνος για αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Οι media players έχουν αποτελέσει στόχο των χάκερ και στο παρελθόν αλλά οι επιθέσεις όπως περιγράφονται από τον Θίελ εισβάλλουν σε μεγάλο βάθος και μπορούν να παρακάμψουν τα συστήματα ασφαλείας. Το «fuzzing», όπως ορίστηκε από τον Θίελ, είναι μια νέα τεχνική των χάκερ που καταστρέφει αρχεία που χρησιμοποιούνται σε κύριες λειτουργίες του υπολογιστή και δίνοντας την ευκαιρία σε κάποιον επιτήδειο να εντοπίσει περαιτέρω αδυναμίες του συστήματος.


Όπως αναφέρθηκε σε πρόσφατο συνέδριο, οι χρήστες του Ίντερνετ θα πρέπει να ενημερωθούν για αυτές τις εξελίξεις στον τομέα ασφαλείας των υπολογιστών, αφού εκατομμύρια είναι εκείνοι που κατεβάζουν καθημερινά αμέτρητα αρχεία μουσικής και εικόνας, όπως και αυτοί που επισκέπτονται ιστοσελίδες με οπτικοακουστικό περιεχόμενο όπως το YouTube.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες Associated Press".


....

....

....

Με τι ν'ασχοληθώ δλδ, με τους μουσώνες που έχουν ξεσπιτώσει τόσα εκατομμύρια κόσμου, με το Αφγανιστάν να κάνει κάθε χρόνο high score στην παραγωγή ηρωίνης και να κατέχει το 95% κιόλας της παγκόσμιας παραγωγής, με τον οργασμό χτισίματος πυρηνικών αντιδραστήρων και μάλιστα εις τας Ευρώπας - η Βουλγαρία δεν είναι μακριά ξέρετε, με το τι συμβαίνει στα καθ'ημάς?.... Αφήστε με στον πόνο μου καλοκαιριάτικα, ν'ανησυχώ για πράγματα μικρότερα και σαφώς πολυτελείας...

Από το ΒΗΜΑ της Κυριακής 05.08.07, η περιεκτικότερη απεικόνιση του τι βρίσκεται στο πιάτο του Καραμανλή Jr - και όχι μόνο για το θέμα του βιβλίου Ιστορίας...


Κι εδώ το πώς μου φαίνονται οι προεκλογικές εξαγγελίες και η όλη προετοιμασία για τη ΔΕΘ*:


Σπασμωδικώς... πυρετώδης προετοιμασία τακτικής κι όχι στρατηγικής, με ύφος "έχουμε και δουλειές από την επομένη" κι από τα δύο κόμματα. Καρότο από τη μία, οι παροχές τις οποίες έχουμε ήδη χρηματοδοτήσει και θα συνεχίσουμε μέχρι να μείνει και αποθεματικό. Αντίπαλον καρότο, ένας Παπανδρέου Jr που έχει λυσσάξει "Εκλογές τώρα!" και "Εκλογές τώρα!" μες την ευθιξία. Ηθελα νά'ξερα όμως, αν χάσει, την επομένη θα παραιτηθεί από ευθιξία?


*Αν δεν το πιάσατε, κοιτάξτε πόσο καλά συγυρίζουν γύρω από τις πακτωμένες πλέον μπάρες, με όλες τις προμήθειες και τα σύνεργα μες το φορτηγάκι και τον επαγγελματισμό στις κινήσεις τους, και αναρωτηθείτε από πού θα φύγουν... ;))

Κυριακή 5 Αυγούστου 2007

Adieu!


Εχει φαίνεται κέφια για παρέα ο Θεός αυτή την εποχή, και κάλεσε μερικούς καλούς φίλους να τα πούνε... Εμ, δεν κινείται με τους δικούς μας ρυθμούς και τις συνήθειες, να παίρνουμε ένα τηλέφωνο πριν... Εκείνος τους παίρνει κατ’ευθείαν. Ευχαριστούμε πάντως που τους μοιράστηκες μαζί μας, κι ας ήταν λίγο. Πολύ σε ζουμί, λίγο σε χρόνο. Κι άλλο τόσο, και πάλι δεν θα έφτανε...

Σάββατο 4 Αυγούστου 2007

Εκοψε η Μαγιονέζα... Εχει Σβωλαράκια Μέσα!



I drive these brothers crazy,
I do it on the daily,
They treat me really nicely,
They buy me all these ices.
Dolce & Gabbana,
Fendi and NaDonna
Karan, they be sharin'
All their money got me wearin' fly

My love, my love, my love, my love
You love my lady lumps,
My hump, my hump, my hump,
My humps they got you...

What you gon' do with all that junk?
All that junk inside that trunk?
I'ma get, get, get, get, you drunk,
Get you love drunk off my hump.
What you gon' do with all that ass?
All that ass inside them jeans?
I'm gonna make, make, make, make you scream
Make you scream, make you scream.

They say I'm really sexy,
The boys they wanna sex me.
They always standing next to me,
Always dancing next to me,
Tryin' a feel my hump, hump.
Lookin' at my lump, lump.
You can look but you can't touch it,
If you touch it I'ma start some drama,
You don't want no drama,
No, no drama, no, no, no, no drama

My hump, my hump, my hump, my hump,
My hump, my hump, my hump, my hump,
My lovely lady lumps
My lovely lady lumps

She's got me spendin'.
Spendin' all your money on me and spending time on me.
She's got me spendin'.
Spendin' all your money on me, up on me, on me.

What you gon' do with all that junk?
All that junk inside that trunk?
I'ma get, get, get, get you drunk,
Get you love drunk off my hump.

What you gon' do wit all that breast?
All that breast inside that shirt?
I'ma make, make, make, make you work
Make you work, work, make you work.



Αααχ, πόσο το φχαριστήθηκα όταν βγήκε η Alanis Mοrissette με παρωδία του “My humps» των Black-Eyed Peas (ελληνιστί «Μαυροφάσουλων»), διακωμωδώντας τους τόσο μα τόσο
ΗΛΙΘΙΟΥΣ στίχους του άσματος, με κεντρικό άξονα το μαγαλειώδες «My humps, my humps, my lovely lady lumps"... Κάτι σα να λέμε (κι αυτολογοκρίνομαι εδώ) «Οι καμπύλες μου, οι καμπύλες μου, τα αξιολάτρευτα θηλυκά μου σβωλαράκια/ψωμάκια»....

Ναι, είναι οι ίδιοι στίχοι (απλώς λίγο λιγότεροι, δεν χωρούσαν όλοι!) τραγουδισμένοι σαν μπαλλάντα από την Μοrissette. Διαβάστε τους, ακούστε και το τραγούδι όπως το λέει εκείνη και θα καταλάβετε. Το ίδιο είναι, αλλάζει η εκτέλεση. Και αποκτά άλλο νόημα.

Το οποίο τραγούδι το προμοτάρισαν τα Μαυροφάσουλα ως σκληροπυρηνική γροθιά / κοινωνικό μήνυμα, καρδαμωμένο από «Girl Power», για τα μούτρα των αντρών. Που να δεις τι έξυπνες που είμαστε, και βάζουμε τα θηλυκά μας «όπλα» στήθη, ποπό, στρογγυλάδες, μια που τα έχουμε δλδ, να δουλέψουν για μας. Και είμαστε και χειραφετημένες με υψηλή αποστολή. Και στο τέλος τους βάζουμε και τους χαζούς τους άντρες να μας αγοράζουν όλα τα ντηζάινερ συνολάκια και κοσμήματα, οπότε δεν ξοδεύουμε και δραχμή (αυτολογοκρίνομαι ασυστόλως όπως καταλαβαίνετε).

Μάι νεύρονς!

Μ’αρέσουν τα σέξυ βίντεος. Κι όσο πιο σέξυ, τόσο το καλύτερο. Αλλά με κάποια...σοβαρότητα, όχι μόνο κρέαςκρέαςκρέαςκρέας και μάλιστα ηλιθιωδώς σερβιρισμένο! Το να μου τραγουδάει η Fergie και να το καυχιέται στις συνεντέυξεις της, ότι το να χρησιμοποιεί τη σεξουαλικότητά της (μετάφραση: να εκσφενδονίζει ό,τι έχει πρόχειρο), με τον τρόπο που το χρησιμοποιεί όλη η μουσική βιομηχανία στα black hip-hop βίντεος, είναι τελικά δύναμη, ε, με κάνει έξαλλη!

Οχι μόνο για τις γυναίκες που το ενστερνίζονται, και το μιμούνται ή τελικά πιστεύουν ότι αυτό είναι το σωστό ή αποτελεσματικό, αλλά και τους άντρες που δεν καταλαβαίνουν πόσο υποτιμητικό για τους ίδιους είναι αυτό, και συνεχίζουν να το αναπαράγουν.

Αντί ένα βήμα μπροστά (δες λίγη Madonna κοριτσάκι μου, να καταλάβεις πόσα απίδια βάζει ο σάκος, και ας φοράει και λιγότερα από σένα), δέκα βήματα πίσω.

Πάρ’τα λοιπόν από την Morissette και συνέχισε το στυλ της "video whore". Δεν θα ξεφύγεις ποτέ από αυτό, που να τραγουδήσεις Τραβιάτα αργότερα (λέμε τώρα...).

Κι εσείς, εγχώριοι χιπχοπάδες, μην τα αντιγράφετε τόσο ασύστολα, σαν καρικατούρες φαίνεστε, άντρες-γυναίκες. Κι όχι τίποτ’άλλο, υποφέρει και η μουσική σας! Γιααα κοιτάχτε παρακαλώ την αληθινή δύναμη που έχετε, βάλτε και το σεξ που τόσο θέλετε/θέλουμε μέσα, αλλά κοιτάξτε να πρωτοτυπήσετε... (Ψηλά, ψηλά, -πιο ψηλά!- το κε-φά-λι, ντουρουντούν!!)

Παρασκευή 3 Αυγούστου 2007

- Θέλω Επειγόντως Διακοπές! ( - Θέλε!)

Holidays and trade union agitation, 1927: during the twenties, the Dutch trade union congress [Nederlands Verbond van Vakverenigingen - NVV], agitated to have holidays for all categories of workers recognized by law. Designer: G. van Raemdonck.

1927 με 2007. Δηλαδή 80 ολόκληρα χρόνια μετά, και το snapshot των οικογενειακών διακοπών είναι λες και ο χρόνος παραμένει πεισματικά στάσιμος!

Ο πατήρ γενικώς τα κλωσσάει. Ε, τόσο που δουλεύει ολοχρονίς, δικαιούται να καθήσει ρε παιδί μου και λιγάκι... άσχετα αν και single να ήταν, θα δούλευε έτσι ή αλλιώς. Διότι είναι θέμα αυτοπροσδιορισμού μέσω της καριέρας του. Αρα δεν κάνει κάτι συγκεκριμένα για την οικογένεια. Αλλά ας του αναγνωρίσουμε ότι ίσως εργάζεται με μεγαλύτερο άγχος. Κι άντε, άλλαξε και δυό πάνες ανά τέκνο.

Η μήτηρ μια χαμογελαστή χειροβομβίδα, έτοιμη για έκρηξη ανά πάσα στιγμή. Διότι και σύζυγος είναι, και ερωμένη, και μάνα, και εργαζόμενη ΑΛΛΑ κυρίως, φεμινίστρια. Απόγονος γυναικών που πάλεψαν για ίσα δικαιώματα και κέρδισαν περισσότερες υποχρεώσεις. Οπότε ας της αναγνωρίσουμε το δικαίωμα στην υστερία. Κι άντε, ότι όταν δεν είναι εξουθενωμένη και κουρδισμένη, τα αγαπάει τα σκασμένα τα παιδιά της και το εννοεί.

Τα μικρά, μες το κουβαδάκι, την τσιρίδα και το να τα κάνουν όλα τσίρκο. Τα πιο μεγάλα, μες τα μυστικά, τις συνωμοσίες και να τα θέλουν όλα στο τελευταίο μοντέλο. Τα ακόμη μεγαλύτερα, μες το γράψιμο (των γονιών και υπολοίπων), το ανελέητο τσατάρισμα (με τους monumentally significant others, δλδ δυό κολλητάρια) και την αποφυγή του άλλου φύλου μετά το σεξ. Τα μεγάλα-μεγάλα, αν έχουν καταφέρει να λύσουν το σπουδαστικό ζήτημα χωρίς να βγάλουν έλκος ή/και να σουβλίσουν τους γονείς τους, ανακαλύπτουν το σεξ με τα παρελκόμενα και όλα τα power games.

Κι ερωτώ: σκίστηκαν τα παλιότερα χρόνια να περνάμε εμείς καλύτερα, και το μόνο που έχουμε καταφέρει είναι να έχουμε ένα σκασμό υλικά αγαθά (για τα οποία είμαστε καταχρεωμένοι κιόλας) και να μην έχουμε λύσει τα βασικά υπαρξιακά μας? Γιατί αισθάνομαι αυτό το τεράστιο deja-vu γιατρέ μου? Η γιαγιά μου κι εγώ να παίζουμε το ίδιο έργο με 80 χρόνια διαφορά?! Ούτε το Cats να παίζαμε!!!

Πωπω, πάει, καλά μου το λένε τελευταία, θέλω επειγόντως διακοπές!!!


(κι ένα οφθαλμόλουτρο, προσφορά από το τίμιο τούτο +βλόγιον+ σε σένα λατρεμένη μου αναγνώστρια. Κλείσε ήχο, ξέχνα το βάψιμο λατίνου καμακιού και το σχετικό I.Q. κι enjoy! Μόνο μη και μας πάρουν πρέφα παρακαλώ, έχουμε και μια υπόληψη...)
:ΡΡΡΡ

Πέμπτη 2 Αυγούστου 2007

Η Calypso Larah Πιάνει... Big Fish!!!

Ladies and Gentlemen,

Σας παρουσιάζουμε με μεγάλη μας χαρά και περηφάνεια, το 4-σέλιδο κεντρικό αφιέρωμα του Big Fish* στην απίστευτη μπλογκοπερσόνα
Calypso Larah. Δείτε δείγμα της δουλειάς της, και μετά μπείτε στο μπλογκ της να απολαύσετε όλα τα επεισόδια με τις Γκαλερίστρες! Επιτέλους, τέχνη με ζουμί για.. ξεζούμισμα!!!

Η δε συνέντευξη, πανέξυπνη και στακάτη, χωρίς ίχνος "Αχ-πόσο-πήραν-τα-μυαλά-μου-αέρα-αχ-πόσο!". Για διαβάστε (και με κλικ στην εικόνα τη διαβάζετε ολόκληρη):

"Θεωρείς τα blogs μοναδικό πλέον μέσο για να σαρκάσει κανείς όποιον και ό,τι θέλει χωρίς περαιτέρω ποινικές ή άλλες επιπτώσεις?"

"Η λέξη σαρκασμός έχει λάθος χρήση. Μια λέξη τόσο κοντά στη σάρκα θα έπρεπε να σημαίνει άλλα πράγματα. Θα έπρεπε να έκανε τουλάχιστον τ'αυτιά μας να πάλλονται ευχάριστα."

"Πoιό είναι το καλύτερο αλλά και το χειρότερο σχόλιο που σου έχουν αφήσει οι αναγνώστες σου?"

"Χειρότερο σχόλιο δεν έχω διαβάσει. Καλύτερο, ναι. Οταν ένας επισκέπτης μου που έκανε διατριβή πάνω στη δημιουργία της συνθετικής φωνής (όπως η δική μου στο blog) μου εξήγησε πως η συγκεκριμένη τεχνολογία ονομάζεται PSOLA. Κι αν δε με πιστεύετε, πηγαίνετε στη Wikipedia και βάλτε τη λέξη PSOLA..."

Μπράβο Calypso, πάντα τέτοια!

Μια μικρή αφιέρωση λοιπόν κι από το σεμνό τούτο +βλόγιον+, και περισσότερα για την απιθανο-περσόνα Calypso Larah στο Aphrodite's Sheets, όταν θα γίνει το αφιέρωμα στην έκθεση bi-en-alle της Bacaro τον Σεπτέμβριο. Ναι, είναι ακόμη καλύτερη η Larah στα καλλιτεχνικά videos και τους πίνακες. Δύσκολο, μα αληθινό!



What Have I Done to Deserve This? / Pet Shop Boys

Coz you know how to find the Humour, the Irony and the Beauty in every little thing!
:)))

*Big Fish, ένθετο περιοδικό της εφημερίδας "Πρώτο Θέμα", τεύχος Κυριακής 29.07.07, αφιέρωμα από τον Κώστα Μπουρούση.

Τετάρτη 1 Αυγούστου 2007

... Θα Φανεί, Στο Χειροκρότημα...

Α. Ραβάνος, δημοσιογράφος:

"Προ ημερών στη Βουλή είπατε ότι θα μπορούσαμε με νομοθετικές ρυθμίσεις να εξουδετερώσουμε τους οικοπεδοφάγους. Τι εννοούσατε; Γιατί δεν το κάνατε το διάστημα που είστε κυβέρνηση; Τι σας εμπόδισε; Φοβάστε το πολιτικό κόστος;"

Λορντ Μπάυρον, αδικημένος:

"Είπα επακριβώς "μακάρι να μπορούσαμε με νομοθετικές ρυθμίσεις να εξουδετερώσουμε τους οικοπεδοφάγους". Εννοούσα ότι νομοθετικές προβλέψεις υπάρχουν τόσο για την αυτόματη κήρυξη των καμένων ως αναδασωτέων όσο και για την κατεδάφιση των αυθαιρέτων. Παρά ταύτα οι οικοπεδοφάγοι δεν αναχαιτίζονται. Ούτε οι εμπρηστές."


(χειροκρότημα, μπιζάρισμα, ανκόρ κτλ κτλ κτλ.)

Ε, όπως και να έχει, είναι μια ανακούφιση να ακούς από τον Καθ'Υλην / Καθ'Ολα Αρμόδιον αυτό το αποστομωτικό: "Δεν αναχαιτίζονται" βρε αδερφέ! Αυτό το "Get over it" επιτέλους! Να πάμε για ύπνο με λυμένη την απορία και κυρίως, ΗΣΥΧΟΙ!

Περισσότερα στη συνέντευξη του στο
ΒΗΜΑ της Κυριακής, 29.07.07

Μου θυμίζει ένα παλιό ανέκδοτο... Να το πω? Να μην το πω. Οχι, το λέω: Ανεβαίνει αγκομαχώντας ο Τζήζους με τον σταυρό στον ώμο τον Γολγοθά. "Πού πάμε ρε Μάνα?", "Στο βουνό Παιδί μου...", μούγκα Εκείνος. Μετά από λίγο, "Πού πάμε ρε Μάνα?", "Στο βουνό Παιδί μου...", ξαναμούγκα Εκείνος. Ε, μια, δυο, τρεις, πέντε, στο τέλος μόλις Του ματαλέει "Στο βουνό Παιδί μου", παραπονιέται: "Του χρόνου να πάμε θάλασσα ρε Μάνα...".

Ε, τι τον βάλανε να τρέχει στα όρη, στα βουνά, ξυπόλητο στ'αγκάθια τον έρμο? Αφού δεν! ΔΕΝ, πώς το λένε?!



Παρασκευή 27 Ιουλίου 2007

Italians Do It Better!


Και μια που στο dontech άναψε πάλι η κουβέντα για αυτοκίνητα και δη ιταλικά vs γερμανικά (συγκεκριμένα έχουν βάλει κάτω τις Alfa Romeo), να το δηλώσω ευθαρσώς και οnce and for all: άλλο η μία σχολή, άλλο η άλλη, άλλα τα κριτήρια, άλλα τα ζητούμενα, άλλες επιδόσεις, άλλος χαρακτήρας, άλλες συγκινήσεις.

Συγκινήσεις λέγω... ;)


Πέμπτη 26 Ιουλίου 2007

Cruel Summer...

Είναι όντως σκληρό, βάρβαρο κι αφόρητο το Καλοκαίρι όταν...

Είσαι γυναίκα με το σούπερ-σέξυ και πανάκριβο μαγιώ σου σε καραχλίδα διακοπές-γκομενο-σαφάρι, αλλά ακόμη κι εν μέσω τόσων αρσενικών, είσαι τελικά η μόνη που δεν κινδυνεύει να «τον φάει»...


Είσαι άντρας που έχει υποστεί τα πάνδεινα για να φαίνεται γκλαμουράτος metrosexual, που τον περιμένει η μοντέλα στην πισίνα της βίλας της (και το συμβόλαιο να του τη μεταβιβάσει ολόκληρη), αλλά τελικά θα κάτσει σπίτι γιατί ακόμη χρωστάει το διακοποδάνειο του 2005 που του τό'φαγε η Μαιρούλα...


Είσαι χώρα chosen by Gods και όλοι έρχονται να live their Μyth, αλλά εσύ η ίδια με τα γομάρια που την κατοικούνε (εκτός από σένα την πανέξυπνη γαζέλα εννοείται) και τη διοικούνε, αφήνεις να κατακαίγεσαι για να γίνεις ένα τεράστιο εργοτάξιο παραγωγής ντελούξ σπιτόκουτων...


Cruel Summer / Ace of Base (Calboy's Remix)

Η Πάρνηθα Κάηκε, Εσύ Τι Θα Κάνεις?



"Όλη η Ελλάδα καίγεται. Αυτό που έγινε στην Αχαία ίσως να είναι ακόμη χειρότερο. Στην Πάρνηθα όμως πρέπει να γίνει η μεγάλη "στροφή". Από εκεί πρέπει να ξεκινήσουν οι πρώτες ειλικρινείς εθελοντικές κινήσεις. Στις στάχτες της Πάρνηθας κάτι άρχισε να κινείται. Άρχισαν αντιπλημμυρικά έργα από βορειοελλαδίτες ειδικούς του είδους. Όμως δεν νομίζω ότι φτάνουν μόνο 100-200 άτομα. Δεν θα προλάβουν τις φθινοπωρινές βροχές. Και τότε, ο Θεός να σας φυλάξει!

Είμαι μακριά. Ζω στην Ξάνθη. Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο από εδώ, παρά μόνο να σας ευαισθητοποιήσω όσο μπορώ περισσότερο.

Μην τα περιμένουμε όμως όλα από την πολιτεία. Η πολιτεία είμαστε εμείς, εσύ, εγώ. Όλοι όσοι ευαισθητοποιηθήκαμε με τις εικόνες που βλέπουμε τον τελευταίο μήνα.
Μέχρι που όμως φτάνει η ευαισθησία μας;

Θα ήθελα πάρα πολύ να δω έστω τους μισούς από αυτούς που συγκεντρώθηκαν προ ημερών έξω από την Βουλή, να βοηθούν τους βορειοελλαδίτες που ξεκίνησαν τα έργα... Γίνεται;
Αποδείξτε ότι δεν είμαστε μόνο για γκρίνια και διαδηλώσεις! Βοηθήστε!

Ζητώ συγνώμη για την κακή ποιότητα του βίντεο, αλλά δεν είχα καλή λήψη σήμερα. Ίσως από τις διακοπές ρεύματος και τις πυρκαγιές έχουν επηρεαστεί οι πομποί των καναλιών."

Εχει άδικο για το "Αποδείξτε ότι δεν είμαστε μόνο για γκρίνια και διαδηλώσεις"? (Ας θυμηθούμε και το θέμα της Αμαλίας, που όταν ήταν να αισθανθούμε ότι συμμετέχουμε σε κάτι που μίλησε στο συναίσθημα και μάλιστα ανώνυμα, όλοι πρώτοι! Στο δια ταύτα όμως με την επώνυμη διαμαρτυρία -την βλέπετε και σε κρόουλ στο μπλογκ- και τα επί μέρους που οφείλουμε να κάνουμε όλοι... περιμένουμε πρώτα να ξεκουνηθούν οι άλλοι!)


Για περισσότερα, στο
krogias' blog

Τετάρτη 25 Ιουλίου 2007

Κι Ενα Ανέκδοτο, γιατί Παραβαρύναμε...

An 8-year old girl went to her grandfather, who was working in the yard and asked him, "Grandpa, what is sex?"

The grandfather was surprised that she would ask such a question, but decided that if she's old enough to know to ask the question, then she's old enough to get a straight answer. Steeling himself to leave nothing out, he proceeded to tell her all about human reproduction and the joys and responsibilities of intercourse.

When he finished explaining, the little girl was looking at him with her mouth hanging open, eyes wide in amazement.

Seeing the look on her face, the grandfather asked her, "Why did you ask this question honey?"

The little girl replied, "Grandma says that dinner will be ready in a couple of secs..."