15.10.07: Για το Περιβάλλον...

Το ότι είμαστε στο "και πέντε" δεν το συζητάμε, το ξέρουμε, το βιώνουμε όλοι. Το ότι ακόμη και τώρα όμως, ο Ανθρωπος δεν πρόκειται να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, αυτό θα το δούμε σε όλη του την θλιβερή μεγαλοπρέπεια κάθε φορά που ΔΕΝ θα κάνουμε κάτι. Εμείς, εσείς, αυτοί... Και το αστείο? Το λιώσιμο των πάγων στη Γροιλανδία είναι μια καλή ευκαιρία για αύξηση του τουρισμού και του εισοδήματός τους. Σε ιγκλού από αλουμίνιο κι όχι πάγο βέβαια (πάει κι αυτός), αλλά πάντως αφορμή για κάποιες αρπαχτές που δεν τις είχαν δει ούτε στον ύπνο τους. Τι, να τους μεμφθούμε? Γιατί, σεβαστήκαμε εμείς ποτέ τίποτα? Οχι, έλεγα...

Να ζήσειειεις Γαί-α
και Χρό-νια Πολ-λά,
να μαςξεφορτωθείςαμέσως,
για δε σε βλέ-πω κα-λά!
(φιλάκι!)

What I've done / Linkin Park

ΥΓ- Ζούμε στον αιώνα που ξέρουμε όσο ποτέ πόσο πολύτιμη είναι η ζωή, και ταυτόχρονα της φερόμαστε σα να μην έχει ούτε ονομαστική αξία της μιας δραχμής, κάτι που ίσχυε για βιβλιοθήκες ολόκληρες, για πινακοθήκες, για περιουσίες και ακίνητα που δεν μπορούσαν να αποτιμηθούν με τετράγωνους λογιστικούς όρους... Πόσο δεν αντέχουμε τον ίδιο μας τον εαυτό λοιπόν, πόσο βαθιά νυχτωμένοι είμαστε - και δεν προβλέπεται ξυπνητήρι. Να σε ξυπνήσει από τον ύπνο του χορτάτου π.χ. να δεις την μέρα σου - ποιά μέρα σου? Να ξυπνήσει η Ωραία Κοιμωμένη και να δει ΤΙ? Αυτόν τον κόσμο? Αστε καλύτερα, 100 χρόνια βαθύ ύπνου να κάνουμε πλήρη παύση από ΟΛΕΣ ΜΑΣ τις δραστηριότητες και βλέπουμε... μπας και στο μεταξύ επανακάμψει ο έρμος ο πλανήτης...

Ο Πρίγκηψ Χάρρυ... Μας Τελείωσε?

Χαμός με το γλυπτό που παρουσιάζει τον 23-χρονο Πρίγκηπα Χάρρυ ως στρατιώτη που σκοτώθηκε στο Ιράκ, μπροστά στη βρεταννική σημαία, με βρεταννικές λίρες στα κλειστά μάτια, το κεφάλι πάνω στη Βίβλο, το αχρησιμοποίητο όπλο του ακόμη στη θήκη του, ένα γεράκι στα πόδια, λουλούδια στο κράνος του, τη -ματωμένη- σημαία της Ουαλίας στο ένα χέρι κι ένα φυλαχτό με μια μπούκλα της μητέρας του στο άλλο. Ο τίτλος του είναι "Iraq war memorial", έργο του Daniel Edwards, και θα εκτίθεται στο Trafalgar Hotel, ως μέρος της Bridge Art Fair, την διεθνή αυτή έκθεση του Λονδίνου από 11-14 Οκτωβρίου.


Κατά τον καλλιτέχνη, το γλυπτό τιμά εκείνους που θέλουν αλλά δεν μπορούν να υπηρετήσουν στο Ιράκ. Ο Πρίγκηπας Χάρρυ δεν μπορεί να υπηρετήσει εκεί, λόγω του εύλογου και πολύ μεγάλου κινδύνου του ίδιου και των ανδρών του.


Ο γλύπτης λέει χαρακτηριστικά: "Prince Harry's spirit must have died the day they told him he couldn't serve. That's what this memorial is about", και συνεχίζει λέγοντας ότι το γλυπτό είναι απλώς μια ρεαλιστική απεικόνιση αυτού που είχε στο μυαλό του όλος ο κόσμος, και ότι το θέμα δεν είναι πιο κακόγουστο από το ίδιο το γεγονός του να μαίνεται ο πόλεμος στο Ιράκ αλλά να είμαστε όλοι τόσο απαθείς.

"Maybe this monument can inspire more people to speak up, and pay closer attention to the war," καταλήγει.


Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης, πασίγνωστος και για τα άλλα αμφιλεγόμενα έργα που βλέπετε (το teen-idol Britney Spears να γεννά, το γυμνό μπούστο της σιδηράς Hilary Clinton, τα πρώτα κακάκια της Suri -του από τα γεννοφάσκια του διάσημου και αντίπαλου της οικογένειας Jolie-Pitt μωρού του Tom Cruise & της Katie Holmes, την αυτοψία/νεκροψία της κουκουτσόμυαλης -και ενίοτε οδηγώντας τύφλα- Paris Hilton), συνδυάζει με πολύ έξυπνο τρόπο το πολιτικό σχόλιο με την εμπορικότητα.


Δεν θα ήταν γνωστός και δεν θα είχε όλα τα μήντια να ασχολούνται μαζί του αν απεικόνιζε μη-διάσημα πρόσωπα στα γλυπτά του. Κι επίσης δεν θα ήταν παρά ένας ακόμη με-το-ζόρι προβοκάτορας της τέχνης αν έκανε απλές απεικονίσεις (στυλ Jeff Koons, που όσο κι αν προσπαθεί, η pop διάσταση τον εμπεριέχει, πουλάει αλλά δεν καταφέρνει ποτέ να είναι αιχμηρός).

Εν πάσει περιπτώσει, το μπλογκ γουστάρει Edwards τρελλά!!!


Τώρα βέβαια αν ήμουν ο (φορέβερ δεύτερος στη σειρά) Πρίγκηψ δεν ξέρω πόσο θα τον γούσταρα, να βλέπω το ηρώο μου πριν από μένα, για μένα. Αλλά από την άλλη, η Τέχνη αξίζει τον κόπο γενικά για όταν σε ευφραίνει, αλλά ακόμη περισσότερο για τις ειδικές εκείνες στιγμές που σε κάνει να προβληματίζεσαι. Προς οποιαδήποτε πλευρά έχεις ευχαρίστηση...

ΥΓ- η σαντιγύ: ο κόσμος μπορεί να αφήνει κάρτες /γράμματα /λουλούδια στο έργο (σα να τον έκλαιγαν τον μακαρίτη ή για να εκδηλωθούν για τον πόλεμο?). Το κερασάκι: τα αυτιά του γλυπτού θα πωληθούν αργότερα λένε οι φήμες στο e-Bay, καθώς η τελική βερσιόν θα τα έχει κομμένα (οι φωτο είναι πριν την τοποθέτησή του στο ξενοδοχείο). Γιατί κομμένα? Γιατί οι Ιρακινοί διεμήνυσαν ότι άμα τη αφίξει του, θα στείλουν τον Χάρρυ στην βασίλισσα γιαγιά του νεκρό και με τ'αυτιά στο χέρι. Μέχρι αυτή τη στιγμή πάντως ο Edwards λέει ότι τελικά θ'αφήσει τα αυτιά στη θέση τους.

Για περισσότερα, skynews, dailymail, radaronline.

Αν τ'αγαπάς... ξανανταμώνουν!

Αναδημοσιεύουμε από το μπλογκ της αγαπημένης Βασιλικής Ν. :

"Θα είναι μεγάλη μου χαρά και τιμή να έρθετε στην παρουσίαση του παραμυθιού μου στον Ιανό των Αθηνών, το Σάββατο 13 του Οκτώβρη στις 12.30μ.

Μεγάλη χαρά να ξανανταμώσουμε όλοι οι παλιοί φίλοι όπως δεν το μπορούμε συχνά μιας κι εγώ μένω στη Θεσσαλονίκη. Μεγάλη χαρά να ανταμώσουμε και όλοι οι άγνωστοι φίλοι που γνωριζόμαστε μόνο μέσα από τις επισκέψεις που κάνουμε ο ένας στο μπλογκ του άλλου.

Είναι τόσο ωραίο να βλέπεις επιτέλους το πρόσωπο του ανθρώπου που αγαπάς τα κείμενά του ή τις εικόνες του και όλο αυτό να παίρνει σάρκα και οστά, να γίνεται ακόμα πιο πραγματικό.

Το πρόγραμμα έχει ως εξής:

Ενώ θα γίνεται προβολή των εικόνων σε πανί, εγώ θα διαβάζω το παραμύθι. Μια σταλίτσα είναι.

Μετά ο εικονογράφος Νικόλας Ανδρικόπουλος θα μιλήσει για τις ζωγραφιές του
και τέλος, θα πω δυο λόγια -θα τα διαβάσω από μέσα γιατί αλλοιώς από το τρακ μου λέξη δεν θα μπορώ να αρθρώσω- πώς έγραψα αυτό το βιβλίο και γιατί. Τι θέλω τέλος πάντων να πω...

Όποιος έχει παιδιά δημοτικού να τα φέρει οπωσδήποτε μαζί του, ε, και μικρότερα να είναι εμένα καθόλου δεν με πειράζει κι ας μην καταλαβαίνουν. Για τα μεγαλύερα συνήθως δεν μας ακολουθούν, γι' αυτό δεν λέω τίποτα...

Τα παιδιά θα κάθονται, ενώ οι μεγάλοι πρέπει να φροντίσετε να είστε ξεκούραστοι, γιατί στο παιδικό τμήμα του Ιανού στο ισόγειο δεν υπάρχει χώρος για να μπουν καρέκλες να καθίσετε. Θα προσπαθήσουμε να μην σας κουράσουμε.

Είναι ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους. Αφού και από τη ζωή των μικρών και απ' αυτή των μεγάλων κάποτε πράγματα και άνθρωποι φεύγουν...

Με το καλό να ανταμώσουμε το λοιπόν!"

Με το καλό Βασιλική!
;)

Και για ν'αφήσετε σχόλιο, εδώ.

Doris Lessing: μια Γυναίκα για Γυναίκες...

Nόμπελ Λογοτεχνίας για το 2007 στην 88-άχρονη πλέον Doris Lessing. Επιτέλους! Δεν θα σας ζαλίσω με το τι και πώς, απλώς θα παραθέσω μερικά από τα πιο γνωστά της λόγια. Αν βρείτε βιβλίο της, διαβάστε το. Ειδικά παλαιότερο. Και τοποθετήστε το στην εποχή που τα έγραφε - κάτι γνωστές μεταφεμινίστριες μου φαίνονται όλο μαλλί κι ιδέα, όταν αυτή η γυναίκα μιλούσε τότε γι'αυτά που μόλις ακουμπάμε σήμερα...


* A simple grateful thought turned heavenwards is the most perfect prayer.

* Any human anywhere will blossom in a hundred unexpected talents and capacities simply by being given the opportunity to do so.

* Borrowing is not much better than begging; just as lending with interest is not much better than stealing.

* I don't know much about creative writing programs. But they're not telling the truth if they don't teach, one, that writing is hard work, and, two, that you have to give up a great deal of life, your personal life, to be a writer.

* If a fish is the movement of water embodied, given shape, then cat is a diagram and pattern of subtle air.

* In university they don't tell you that the greater part of the law is learning to tolerate fools.

* It is terrible to destroy a person's picture of himself in the interests of truth or some other abstraction.

* It is the mark of great people to treat trifles as trifles and important matters as important.

* Literature is analysis after the event.

* Man, who is he? Too bad, to be the work of God: Too good for the work of chance!

* Pleasure resorts are like film stars and royalty... embarrassed by the figures they cut in the fantasies of people who have never met them.

* Small things amuse small minds.

* Some people obtain fame, others deserve it.

* There is only one real sin and that is to persuade oneself that the second best is anything but second best.

* Think wrongly, if you please, but in all cases think for yourself.

* Trust no friend without faults, and love a woman, but no angel.

* We use our parents like recurring dreams, to be entered into when needed.

* What is a hero without love for mankind.

* What's terrible is to pretend that second-rate is first-rate. To pretend that you don't need love when you do; or you like your work when you know quite well you're capable of better.


Διαβάστε σχετικό ρεπορτάζ στους New York Times.

Εσύ τι Εκανες στον Πόλεμο Μπαμπά?

"Κάποτε οι πολιτικοί εμπορεύονταν τις ελπίδες μας. Σημερα αγωνίζονται πώς θα χειριστούν καλύτερα τους εφιάλτες μας"

Αλκηστις Πρωτοψάλτη.


(ήθελα να ήξερα, όταν τα παιδιά τους θα τους ρωτήσουν "Τι δουλειά κάνεις?", τι θα απαντήσουν...)

Γελοιογραφία Δερμετζόγλου, από e-tipos 10.10.07

Η Αξιοπρέπεια και Ιατρικό Απόρρητο Αγκαλιά στα Σκουπίδια...

Εύχομαι να του πάνε όλα καλά του Χριστόδουλου. Οχι μόνο εκείνου, αλλά και όλων των συνανθρώπων μας που υποφέρουν σε νοσοκομεία, περιμένουν μοσχεύματα, υπομένουν χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες, επεμβάσεις... Κι εύχομαι ακόμη περισσότερο να σεβαστούν τα ΜΜΕ την κατάσταση ενός άρρωστου ανθρώπου και να τον αφήσουν μακρυά από όλο αυτό το γαϊτανάκι ειδημόνων και μη. Το είχαμε δει το έργο, με το Ωνάσειο και τον Ανδρέα να του σκίζουν την όποια αξιοπρέπεια στο τέλος λουρίδες, με τα συνεχή ιατρικά ανακοινωθέντα και την όλη παραφιλολογία. Να γινόμαστε κι εμείς δια της οθόνης συνεργοί σε κάτι που δεν μπορούμε εκ των πραγμάτων να έχουμε άποψη (εκτός αν είμαστε στο ιατρικό συμβούλιο)....

Μα να μη μαθαίνουμε για την υγεία τους? Ναι, φυσικά, αλλά απλά πράγματα. Και να γίνονται συζητήσεις με αφορμή αυτούς τους ασθενείς, που έχουν απήχηση, σίγουρα ναι: για θεραπείες, το τεράστιο ζήτημα των μεταμοσχεύσεων, ακόμη και το ότι δεν έχουμε επάρκεια σε φιάλες αίματος ή (εδώ σας θέλω) το τι γίνεται στον χώρο της Υγείας συνολικά στο Ελλαδιστάν.

Αλλά το να βλέπω αρένα με τους γιατρούς, τους παπάδες και τους δημοσιογράφους στα πάνελς, όχι έκαναν καλά, όχι δεν έκαναν, όχι έβγαλε τόσα ml υγρό, όχι δεν έβγαλε, όχι είχε μεταστάσεις, όχι δεν είχε, όχι τις έκανε μετά, όχι δεν τις έκανε, όχι είναι πνευματικός άνθρωπος, όχι είναι σκέτος άνθρωπος, να δούμε και τα του Οίκου μας, ε, νισάφι!

Το παραξήλωσαν τα όρνια καθε κατηγορίας.

Και Κάτι που θα Ηθελα να Βλέπω ως Εκθεμα & Οχι ως Γεγονός...

Από εδώ, αλίευσα και τα ονόματα των εφευρετών του Botox, της οφθαλμίατρου Jean Carruthers (59 ετών, δεν έχει συνοφρυωθεί από το 1987 που πρωτοξεκίνησε τον αυτο-βανδαλισμό) και του συζύγου Alastair. Η κυρία (μούμια με στραβά όλα της), ερευνούσε μια νευροτοξίνη για την αντιμετώπιση των σπασμών του προσώπου. Αλλά να πού καταλήξαμε μόλις εμπορευματοποίησε τη νευροτοξίνη όχι για ιατρικούς λόγους, αλλά για κοσμητικούς, σαν λύση στη ματαιοδοξία μας... 20 εκατομμύρια ενέσεις Botox για φέτος. 20 εκατομμύρια!!! Και το αμίμητο που είπε ο κύριος της κυρίας?

"... most people "over-express themselves" and in certain jobs it would be useful to have Botox injections. This could include removing the kindergarten teacher's ability to frown as she concentrated, which small children might interpret as anger".

Δλδ να τρώνε τη νευροτοξίνη στο δόξα-πατρί οι δασκάλες, μη τυχόν και τα κανακεμένα μας τις δουν θυμωμένες (που τα τέρατα τα έχουν κάνει όλα λίμπα στην τάξη π.χ.) και αποκτήσουν ψυχικά τραύματα....

ΠΟΣΟ θα ήθελα να έβαζαν το φαινόμενο σε μουσείο και αυτήν στης Μαντάμ Τυσσώ -έτοιμη είναι!- και να προχωρήσουμε παρακάτω!

Πάμε μια Βόλτα σ'Ενα Μουσείο...

Κάποιες Κυριακές πρωί θα παίξει παιδότοπος / παιδική χαρά, καμμιά εκδρομή, τίποτα φιλικά σπίτια (με τους γονείς παραιτημένους σε καναπέδες και τα παιδιά να γυρνάνε ένα σπίτι το μέσα-έξω), αρχίζουν και τα πάρτυ, εννοείται υπάρχει πάντα ο πειρασμός του «φαί έξω» με τα παιδιά (θαύμα, να γλυτώσουμε μαγείρεμα-πιάτα, αγνοώντας βέβαια επιδεικτικά όλες τις προειδοποίησεις για τα σκατόφαγα που μας σερβίρουν...). Απλώς έρχονται κάποια κυριακάτικα πρωϊνά που λες κι έχω κάλεσμα όχι να παίξουμε με τα παιδάκια-φιλαράκια μας, αλλά να ξαναδώ τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού: εκείνου του παιδιού που οι γονείς του του φαίνονται bigger than life, είναι σοφοί, ξέρουν τα πάντα και του δείχνουν όλο και καλύτερα πράγματα στον θαυμαστό, περίπλοκο, άπειρο κόσμο των μεγάλων!

Πριν λοιπόν αρχίσουν τα θέατρα (από τέλος του μήνα) και οι κινηματογράφοι (το μόνο για μικρές ηλικίες αυτή τη στιγμή είναι ο Ρατατούης, μούρλια, αλλά πόσες φορές να το δεις στο σινεμά?), και για όσο έχει καλό καιρό, μια πολύ καλή λύση γι'αυτό το "κάλεσμα", είναι μια μεγάλη βόλτα στην πόλη κι ένα Μουσείο.

Οχι μόνο για να δουν διάφορα, αλλά και για να εξοικειωθούν τα πιτσιρίκια με κάτι τόσο «στατικό» - σε σχέση δλδ με όλο το σύστριγγλο όλων των άλλων τρόπων διασκέδασής τους. Α, και μην περιμένετε το σχολείο να τα πάει - αν τα πάει, ακόμα καλύτερα, θα ακούσουν πιο πολλά, αλλά η παρέα με εσάς είναι που κάνει τη διαφορά.

Σήμερα λοιπόν είπα ότι μεγάλωσαν αρκετά για να τα πάμε σε ακόμα ένα, το Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας (δεν είναι Natural History Museum, αλλά έτσι ή αλλιώς εκεί με το attention span μύγας που διαθέτουν, στη μία ώρα θέλουν δέσιμο-λουκάνικο! Τέτοιων μεγεθών μουσεία θέλουν άλλη ωριμότητα, άλλη ηλικία!)

«Η φυσική διάσταση της επίσκεψης στο Μ.Γ.Φ.Ι. αποτελεί μία πολυδιάστατη εμπειρία που φέρνει τον επισκέπτη σε επαφή με το βασίλειο των φυτών και των ζώων και τον εισάγει με εύληπτο και επιστημονικά τεκμηριωμένο τρόπο στη λειτουργία του φυσικού και ζωικού κόσμου, στην αλληλεξάρτηση και ισορροπία των οικοσυστημάτων. Από το 1975 ως σήμερα, πάνω από 3 εκατομμύρια επισκέπτες, από τους οποίους το 70% νέοι, πέρασαν από τις πύλες του Μουσείου και τις εκθέσεις που οργάνωσε.»


Σε απλά ελληνικά: τα μικρά θα φχαριστηθούν να βλέπουν βαλσαμωμένα ζώα (ελάφια, ζέβρες, καγκουρώ, λιοντάρια, καμηλοπάρδαλη, αγριόχοιρους, βουβάλια, πουλιά κτλ) και να σου δείχνουν στις προθήκες «Ελικοπτεράκι!», «Ακρίδα!», «Χελώνα!», «Μύδι!». Τα πιο μεγάλα θα ρωτάνε ένα κάρο – εδώ σε θέλω μάστορα, να έχεις σαν βοήθημα απλώς τις καρτέλες στις βιτρίνες, και να τους τα πεις με τρόπο που και να τα καταλάβουν και να τα συνδυάσουν με όσα ξέρουν. Τα ακόμα πιο μεγάλα θα δουν κάποιες μακέτες και σχέδια για την ιστορία του είδους μας (κοινοί προ-προ-προ-πρόγονοι, όχι... καταγόμαστε από τις μαιμούδες), για τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό, την επικονίαση, τη δημιουργία πετρωμάτων κτλ κτλ κτλ, οπότε όλο και κάπως καλύτερα θα καταλάβουν αυτά που τους λένε στο σχολείο (τα βιβλία και το ίντερνετ δε φτάνουν βλέπεις...).


Το gift-shop είναι ένα καλό μέρος να παίρνετε δώρα για γιορτές και γενέθλια (ΠΟΣΕΣ άλλες Barbie και Action Man και πλαστικούρες να χαρίσετε? Ελεος!), κάτι όμορφο και χρήσιμο στα δικά σας (τρία σακουλάκια με κοχύλια π.χ. μας κράτησαν ένα δίωρο περίπου στο σπίτι, να τα περάσουμε σε κορδέλλες για να φτιάξουμε μόμπιλ και κολλιέ). Εχει διάφορα για το γραφείο, βιβλία, cds και τα σχετικά, δείγματα από πετρώματα και φυσικά τα περίφημα μεταξωτά μαντήλια της Νίκης Γουλανδρή.

Τι αποκομίζουν τα βλαστάρια μας από μια τέτοια επίσκεψη? Αμεσα ίσως τίποτε παραπάνω από το ότι πήγαν κάπου διαφορετικά. Εμμεσα όμως... Και μόνο το ότι τα παιδιά μας δεν έχουν την πολυτέλεια να δουν και να ζήσουν τη φύση έτσι όπως θα όφειλε ο άνθρωπος, θα έπρεπε να μας κάνει να φτιάξουμε βιότοπους και να γεμίσουμε την πόλη με Μουσεία τέτοιου είδους...


Μέχρι τότε όμως, η επαφή τους έστω και με δείγματα ειδών σε προθήκες, με μια παρουσίαση που να δείχνει το αλληλοεξαρτώμενο σύστημα του πλανήτη μας και την συνέχιση της ιστορίας και των ειδών, να τους ανοίξει λίγο το μυαλό - λέω εγώ τώρα...

(αληθινή βραδυνή ερώτηση μικρού πιτσιρικιού: «Αύριο να πω στο Νικόλα ότι oι γλάροι... έρχονται από τους δεινόσαυρους, ή θα με κοροϊδέψει?» και μεγάλου πιτσιρικιού: «Τώρα που είμαστε εμείς εδώ, ποιά είδη εξελίσσονται για να μείνουν στη Γη όταν εμείς εξαφανιστούμε?». Τι να πρωτοαπαντήσω... Λέω να τις παντρέψω στα 12, να ησυχάσω!)


Εικονική επίσκεψη εδώ, Εργαστήρια για παιδιά από 13.09.07, δίπλα το Κέντρο Γαία, για μεγαλύτερα παιδιά, κι ένα κάρο φαγάδικα στην Κηφισιά... για να μην ξεχνιόμαστε.

Και πού’στε, είναι σούπερ-ιδέα για χαλαρή Κυριακάτικη έξοδο με το αμόρε σας: εκείνα τα τρυφερά ραντεβού που απλώς θες να περνάς ώρες μαζί με τον άλλον και να του πεις για τα παιδικά σου χρόνια. Εδώ μπορείς να του δείξεις κιόλας, για τον ρομαντικό πολλαπλασιασμό του φασίολου του ψυχανθή ας πούμε...
;)

Να πάτε!


ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ - ΓΟΥΛΑΝΔΡΗ: Λεβίδου 13, Κηφισιά, 210-8015870. Ένα ταξίδι στη φυσική ιστορία του πλανήτη μέσα από πλούσιες συλλογές με απολιθώματα αρχαίων πτηνών, ταριχευμένα ζώα, κοχύλια, πετρώματα και έντομα, αλλά και οπτικοακουστικά μέσα. Δευτ.-Σάβ. 9 π.μ.-2.30 μ.μ. Κυρ. 10 π.μ.-2.30 μ.μ. Εισιτ. € 5, παιδ., φοιτ. € 3. Ενιαίο εισιτήριο και για το Κέντρο Γαία: € 7, φοιτ., παιδ. € 4.

ΚΕΝΤΡΟ ΓΑΙΑ: Όθωνος 100, Κηφισιά, 210-8015870. Οπτικοακουστικά & interactive μέσα παρουσιάζουν τη ζωή στον πλανήτη Γη και τις ανθρώπινες επεμβάσεις. Δευτ.-Σάβ. 9 π.μ.-2.30 μ.μ. Κυρ. 10 π.μ.-2.30 μ.μ. Εισιτ. € 5 φοιτ., παιδ. € 3. Κοινό εισιτήριο και για το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας: € 7, φοιτ., παιδ. € 4

Τώρα Πώς Απαντάμε?!

-"Μαμά πόσες ψυχές υπάρχουν?" και σε λίγο "Μαμά πεθαίνουν οι ψυχές?"

Το πιο γρήγορα Ανοιγμα & Κλείσιμο μπλογκ!!!

Εγραφα 02.10.07:

Εμ, το τράβαγε ο οργανισμός μας: "Στέκι" - The Sequel! Γιααα μπείτε να ξαναμαζευτούμε, μην πάρω απουσίες! Tα σχόλια ξεκίνησαν και κερνάμε φοντανάκια και σαμπάνιες για τα εγκαίνια - ακόμα κάθεστε?!

www.doncat-and-friends.blogspot.com

Αλλά τελικά, όπως έγραψε ο Ν.Δήμου και στα Επίκαιρα στις 04.10.07,

"Μετά από δική μου παράκληση το Doncat-and-Friends ανέστειλε την λειτουργία του. Μου είναι δύσκολο να δεχθώ τα δικά μου κείμενα να τα διαχειρίζονται άλλοι. Τελικά ένα blog είναι προσωπική υπόθεση. Δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον blogger. Ευχαριστώ τους φίλους που εργάστηκαν για να το στήσουν και τους ζητώ συγγνώμη."

Ετσι, για να μη μείνετε με την απορία!

Ιδιος Πλανήτης? (θα μου μείνει κουσούρι αυτή η ερώτηση!)

Αμα είσαι σπίτι στην ανάρρωση, κάποια στιγμή θα το ανοίξεις το γυαλί να ξεχαστείς μεσημεριάτικα (καλά τα βιβλία, αλλά πόσα και πόσο όταν σέρνεσαι?). Επεσα που λέτε σήμερα πάνω σε ένα ντοκυμαντέρ του BBC για μια οικογένεια Αγγλων, που αποφάσισαν να παρατήσουν τη ζωή τους στην Αγγλετέρα και να πάνε να ζήσουν σε μια φάρμα στην Καταλονία. Και να γίνουν οι ίδιοι καλλιεργητές αυτών που θα τρώνε, όσο ο σύζυγος θα προσπαθούσε παράλληλα να βρει εκδότη για το βιβλίο που έγραφε για την αλλαγή αυτή της ζωής τους, μπας κι έπαιρνε καμμια προκαταβολή τουλάχιστον από εκεί να ξελάσπωναν λίγο. Αλλά τζίφος!

Μέσα σε εννέα μήνες, το κομπόδεμά τους είχε σχεδόν εξατμιστεί και ζούσαν από τα λίγα φρούτα και τα λαχανικά που πουλούσαν σε τοπικά μπακαλικάκια, αλλά αυτά που έλεγαν ήταν: «Δεν ξαναγυρνάμε πίσω», «Ηταν η σωστή απόφαση», «Δείτε μόνο το πώς έχουμε τα παιδιά μαζί μας και τα χαιρόμαστε, τα ζούμε, ζούνε τη φύση και μαθαίνουν τα πάντα για τη ζωή», «Είμαστε τόσο ευγνώμονες που έχουμε πλέον χρόνο να συζητάμε μεταξύ μας», «Η ζωη μας έχει απλουστευτεί τόσο πολύ που μπορεί να μην είμαστε άνετοι στα οικονομικά, αλλά τελικά δε μας χρειαζόταν όλα αυτά τα υλικά με τα οποία είχαμε πήξει το σπίτι μας στην Αγγλία» «Τα παιδιά μας τα απολαμβάνουμε όλες τις ώρες της ημέρας. Πριν φωνάζαμε στην κόρη (το άλλο είναι μωρό ακόμα) το πρωί γρήγορα, θα χάσεις το σχολικό, και το βράδυ είμασταν πολύ αγχωμένοι και κουρασμένοι για να ασχοληθούμε με τα δυό τους»...

Και όλα αυτά με σκηνές από την καθημερινότητά τους εκεί. Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολη ζωή, ξυπνάνε από το άγριο χάραμα και η τσάπα γίνεται προέκταση του χεριού σου – του ροζιασμένου τους χεριού για την ακρίβεια. Και το κουβάλημα και οι δουλειές του κτήματος είναι μεγάλο παλούκι. Αλλά το έχεις όλη την ενέργεια του φρέσκου φαγητού (αλήθεια, πόσο φτηνές είναι οι τροφές μας σε θρέψη, που είναι ήδη μισοπεθαμένες αν όχι εντελώς ψόφιες όταν φτάνουν στα χέρια μας!), τη φύση δίπλα σου και τους ανθρώπινους ρυθμούς, σου γεμίζει τις μπαταρίες τόσο πολύ που και η κούρασή σου είναι κλάσεις ανώτερη από την κούραση που τραβάμε εμείς μες το τσιμέντο, το καυσαέριο και το καταιγιστικό στρες...

Μην σας πω για τις εικόνες από τα σταφύλια, τόσο ζωντανά που ήταν σαν ψεύτικα, το να ξεφλουδίζει αμύγδαλα όλη η οικογένεια κατάχαμα σε μουσαμάδες και να μιλάνε σαν άνθρωποι, το να κάνουν αυτοσχέδια πάρτυ με φίλους από το χωριό, τις ανατολές, τους χυμούς, τις μυρωδιές που περνούσαν σχεδόν το γυαλί και μου χτυπούσαν τα ρουθούνια (γιατί τις θυμάμαι αυτές τις μυρωδιές του κτήματος από διακοπές στη γιαγιά μου)– και τις μαρμελάδες....

(πέφτω στα γόνατα στη μάνα μου μπας και φιλοτιμηθεί να φτιάξει κανα-δυό βαζάκια για τα παιδιά, αλλά όπου νά’ναι ανοίγει κι εκείνη μπλογκ, σας το είπα? Δεν σας το είπα! Με συνταγές μαγειρικής... τα νεύρα μου... και κάνει μαθήματα «κομπιούτερς» και χτες μου εξηγούσε τι σημαίνει ρούτερ και πώς κάνεις κάτι μακροεντολές στο XL. Στην ερώτηση "και τι θα το κάνεις το XL?" μου απήντησε με δολοφονικό βλέμμα: «Μαθαίνω πώς να περνάω πολλαπλές μισθοδοσίες π.χ.», όπου δεν κρατήθηκα: «και ποιόν μισθοδοτείς πολλαπλά ρε μάνα, τη ρωσίδα?». Και τα παιδιά μου απλώς περιμένουν να πάω στο κατάστημα βιολογικών να πάρω ενα βαζάκι μαρμελάδα φράουλα ας πούμε, 15 ευρώ. Γιατί δε φτιάχνω μόνη μου? Διότι όσες φορές προσπάθησα, για δυό κουταλιές της σούπας που να μην είναι καμμένη, πετιμέζι, άγλυκη, αφρίζουσα, ή με κρούστες, έκανα μια κουζίνα για πέταμα. Και μετά μόνο που δεν την έθαψα με τσιμπέντο στυλ Τσερνομπίλ...)

Και μετά λέω ότι αν εγώ πήγαινα εκεί, έτσι παιδί της πόλης που είμαι, μου έδινα τρεις μερες να τα φτύσω και να πάρω το πρώτο αεροπλάνο να γυρίσω πίσω. Γιατί θα με πέθαινε η τσάπα, το ομολογώ. Εδώ τουλάχιστον δεν πεθαίνω. Και μετά σκέφτηκα, σωστά, εδώ με τις ανέσεις μου απλώς αργοπεθαίνω...

Τα ζήλεψα λοιπόν τα παιδάκια τους, ζήλεψα το ζευγάρι που το τόλμησε, καταχάρηκα που τελικά το εγχείρημά τους στέφτηκε με επιτυχία και πια ζούνε από τη φάρμα τους. Οπότε μόλις τελείωσε αυτό άρχισα το ζάπινγκ.

Τι να πω, η Μπεζεντάκου: «Θέλεις τραλαλά, θέλω τραλαλό, θέλεις γλυφιτζούρι κι εγώ παγωτό!» (ανεκδιήγητο, τι να λέμε!), σήμερα τα 100-χρονα του σουτιέν (καλοφάγωτο), αναμένεται ο πλειστηριασμός των πραγμάτων της Βίσση (τι λε ρε παιδί μου!), σφάζονται στη Μέση Ανατολή (πολύ μακρυά), ξεσπάθωμα με τους δικούς μας τους τρεις -και τους άλλους χίλιους δεκατρείς παρατρεχάμενους στα συνέδριά τους- με σφαλιάρες μέσω των ΜΜΕ (λύστε το, σας βαρέθηκα!), η Στάη να μηνύει την εφημερίδα του Λιάτσου που την εκθέτει λέει, αντίποινα γιατί εκείνη του την είχε πει στο debate της ΝΕΤ όταν «παρεκτράπη» ο Αιμίλιος από τα προσυμφωνημένα (τζαμάουα!) πλαίσια δημοσιογραφικών ερωτήσεων και ρώτησε τον Καραμανλή «Εχετε οικογένεια με δύο παιδιά, θα μπορούσατε να ζήσετε με 550 ευρώ το μήνα?» και δεν έχει τελειωμό....

Τσάπα ή Κλουβί? Φύση ή Τερατούργημα? Ανθρωπος ή Μισάνθρωπος? Οικογένεια ή Τρελλοκομείο? Προσπάθεια ή Τύψεις? Θάρρος (και αλήθεια μαζί) ή Βόλεμα?

Αυτονόητες οι απάντησεις, δεν έχω τα κότσια όμως.

Σκατά.

ΥΓ- Ενα μήλο την ημέρα τον γιατρό τον κάνει πέρα. Την ξεφτίλα που ζούμε τι πράγμα την ημέρα θα την κάνει πέρα?

(ευθανασία).

Η φωτογραφία είναι από το site αυτό. Για να θυμόμαστε what life is all about...

Ενας Γάμος, Μια Κηδεία κι Ενας Μπόζο - 2

Τσίριξα κι εγώ, να έρθει ο Χριστόφορος να με σώσει, όσο εκείνος έκανε damage control στο σόι από το τραύμα της θωριάς μου. Και φυσικά εγώ μιλούσα όλη αυτή την ώρα με τον μαθουσαλίξ-ανακριτή, πρόεδρο του κλειστού club στο οποίο ο Χριστόφορος ήταν εξέχον μέλος και τον βοηθούσαν τα μάλλα επαγγελματικά (ε, άμα κάνω μπαλαφάρες, τις κάνω με τη μεγαλύτερη δυνατή ζημιά!).

Βγαίνοντας, ήμουν σίγουρη ότι ο κολλητός μου δε θα μου ξαναμιλήσει ΠΟΤΕ και ότι έγινα ρόμπα άδικα των αδίκων. Πριν κάνω καμμιά ακόμη στραβή, μπήκα στο αμάξι κι έφυγα σπινιάροντας (κι έριξα στην άσφαλτο και κάτι στέφανα για την επόμενη κηδεία, από ένα πάγκο εκεί δίπλα, μη χάσω ευκαιρία για γκάφα!)

Την άλλη μέρα με παίρνει τηλέφωνο ο Χριστόφορος, να γελούν και τ’αυτιά του:

- (γελάκια) Ρε συ είσαι φοβερή!

- (μουδιασμένα) Α, όσο γι’αυτό...

- Εκανες πάταγο έτσι που ήσουν ντυμένη, και υποτίθεται ότι ήσουν η γκόμενά μου κιόλας!

- Καλά, έγινα ρεζίλι σε όλα τα βόρεια προάστεια, πώς δε με έβγαλαν και στην Λαμπίρη ακόμα... Δε μου είχες πει ότι θα είναι όλοι αυτοί εκεί! Τελος πάντων, πες μου, σου έριξα τις μετοχές πολύ?

- Οχι, ίσα-ίσα! Η μάνα μου για πρώτη φορά κοίταξε τον Παναγιώτη με συμπάθεια!

- Με συμπάθεια? (πειραχτικά) Να τη συγχωρεί που έβγαλε ένα τόσο βλαμμένο παιδί?

- Οχι ρεεεεε! Που εκείνος έμοιαζε να έχει σώας τα φρένας σε σχέση με σένα!

- (ντόινγκ!) Α, ε, χμ... να το εκλάβω ως κομπλιμέντο δηλαδή, το ότι έγινα ρεζίλι σε τόσο κόσμο...

- Ναι ρε συ, ακόμη κι ο Παναγιώτης δεν το πίστευε πόσο καλά πήγε το πράγμα! Ούτε επίτηδες να το έκανες!

- Επίτηδες? Μπα, όχι, το φυσικό μου... Ε, αφού δεν σε παράτησε με τα σχέδια που κάνεις... Βοήθησε καθόλου την κατάσταση?

- Ναι, πώς, κουβάλαγε και φέρετρο και κόντεψε να πάει αλλού από τους υπόλοιπους...

- Ααα, things people do for love!

- Αλλά τόσα χρόνια, κάθε φορά που τον έβλεπε η μάνα μου, ξύνιζε τα μούτρα της και όλο περίμενε να της φέρω τη νύφη.

- Και προχτές την έφερες, ε?! Νύφη του Φρανκενστάιν και Απόκριες στο Μοσχάτο, δύο-σε-ένα!

- Οχι μωρέ, αλήθεια σου λέω, μάλλον βλέποντάς σε θα κατάλαβε ότι καλύτερα να είμαι με κάποιον νορμάλ κι ας είναι κι αυτός άντρας, παρά με μια γυναίκα σαν... εμ, ξέρεις...

- Δηλαδή θα μας σερβίρει outing από την ανάποδη? Θα σε συστήσει εκείνη στον κύκλο σας ως gay και θα οργανώσει τους αρραβώνες σας? Πες το μου και χαλάλι το ρεζιλίκι μου!

- Κάτι τέτοιο... ξέρω’γω? Να σου πω όμως κάτι μωρέεε, μπορείς να κάνεις κάτι ακόμα για μένα πληζ-πληζ-πληζ?!

- (πάνικ!) Δεεε μ’αρέσει ο τόνος της φωνής σου, καμμιά παπαριά σχέδιο θα είναι πάλι!

- Να μωρέ, την επόμενη εβδομάδα που έχουν επέτειο γάμων οι γονείς μου, θα ντυθείς πάλι σαν την τρελλή, να με συνοδέψεις, να είμαστε σίγουροι ότι έπιασε το κόλπο?

- ... !!! ...

- Ελα, για τον φίλο σου...

- Λοιπόν, εγώ προτείνω όταν θα πάτε με τις βέρες στο 'Αμστερνταμ και θα κουβαλήσει η μάνα σου όλο σας το σόι για τη γαμήλια δεξίωση, να ντυθώ μπαμπάς του Chandler και να σου κάνω ολόκληρο σώου!

Και κάπως έτσι ο φίλος μου μπήκε στο μονόδρομο να πάρει μερικές αποφάσεις κι εγώ στο μονόδρομο να κόψω τις χάρες.

Ο Παναγιώτης την επόμενη μου έστειλε ανθοδέσμη στο σπίτι (!!!). Μόνο που δεν κατάλαβα αν ήταν για ευχαριστώ, ή παράκληση μη τυχόν και πραγματοποιήσω την απειλή μου...


ΥΓ- η ιστορία είναι πραγματική τρομάρα μου, οικτίρετέ με ελεύθερα!

Ενας Γάμος, Μια Κηδεία κι Ενας Μπόζο - 1

Αρχές της προ-προηγούμενης εβδομάδας, πάνω που προσπαθούσα να σταυρώσω λίγο ύπνο τα ξημερώματα, χτυπάει το τηλέφωνο. Λέω τέτοιαν ώρα, κάτι σοβαρό θα είναι, αγνοώντας εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι που μου έλεγε «Αν το σηκώσεις, είσαι άξια της μοίρας σου».

Ηταν ο κολλητός μου ο Χριστόφορος.

- Ελα, σε ξυπνάω?

- Χμπφφγκμπγκλ, μμμέχει σμασία?

- Ηθελα να σου πω ότι πέθανε η θεία μου η Πανωραία.

Παρένθεση: η θεία του αυτή είχε πρέπει να είχε φάει πολύ κονσέρβα στη ζωή της, από τα συντηρητικά έμενε η ίδια ροζ μπονμπόν γιαγιά-πλισσέ εδώ και 30τόσα χρόνια. Κι επίσης ξεχάσει εντελώς ότι οι άνθρωποι κάποια στιγμή πεθαίνουν. Στα 80φεύγα, στα 90φεύγα, στα 100-κάτι-φεύγα, ΠΡΙΝ τα 120 τέλος πάντων!

- Πέθανε ε? Γαμώτο... Συλληπητήρια... Τι είχε?

- (παύση) Τρεις μαιζονέτες, μου τις άφησε και τις τρεις!

- (είσαι ηλίθιος!) Μη με δουλεύεις ρε συ μ’ανέκδοτα τώρα, λέγε, από τι πέθανε?

- Μάλλον από βαρεμάρα (γελάκια). Αλλά δεν πήρα απλώς να στο ανακοινώσω. Θέλω να σου ζητήσω μια χάρη.

- Ωχχχχχχχχχ....

- Ελα ρεεεε Αφροοοο.... αφού το ξέρεις, ότι μόνο εσύ με σώζεις από τα δύσκολα!

- Τι έγινε, τα χαλάσατε με τον Παναγιώτη ΠΑΛΙ και πρέπει να μεσολαβήσω?

- Οχι μωρέ, να, σε θέλω για κάλυψη στην κηδεία.

Παρένθεση again: ο φίλος μου τα έχει καταφέρει έτσι που να μην ξέρει κανείς στο σόι του, πέραν της μάνας του κι αυτό όχι φανερά, ότι είναι gay και μάλιστα έχει σχέση με άντρα εδώ και 8 χρόνια. Ολοι θα πάθαιναν αποπληξία (ένα μυστήρια πράγμα, όσο πιο ζαμπλούτου είναι ένας πατέρας ειδικά, τόσο πιο κατάπτυστο «ΕΜΕΝΑ Ο ΓΥΙΟΣ ΜΟΥ?!» το θεωρεί!). Αρα θα πήγαινα για να δει το σόι ότι υπάρχει γυναίκα κάπου εκεί στα περίχωρα και προφανώς τον έχει φάει η καριέρα, γι’αυτό δεν την έχει στεφανωθεί ακόμα (να γίνω και αυτοβούλως ρόμπα δλδ!)

- Καλά, πες μου πού και πότε, να έρθω.

- Αύριο στις 4μισυ, στο πρώτο, και κοίτα να είσαι ντυμένη σεμνά και κυριλέ.

- Σα τη Νταϊάνα δλδ... όμως πες μου, πριν το κέρατο, ή μετά το κέρατο?

- Χέσε με... ξέρεις εσύ. Ελα, με σώζεις, θα στο χρωστάω χάρη!

- Ξέρω, ξέρω, έχω λαμβάνειν εγώ... Αντε καληνύχτα τώρα!

-γκλαν!- τού’κλεισα το τηλέφωνο και μες το σκοτάδι, ήδη το είχα μετανοιώσει...


Την άλλη μέρα, αφού έχασα όλο μου το πρωινό με εφορία, αστυνομία και δυο τράπεζες συν τα κλασικά τρεχάματα που δε σταματούν ποτέ (μάι νεύρονς!), γύρισα σπίτι άρον-άρον. Βγήκα από το ντους με τα νερά, να βάλω τα κηδειόρουχα, αλλά δεν έβρισκα το μαύρο πουκάμισο που υπολόγιζα να βάλω από πάνω, οπότε λέω άστο, θα βάλω ένα στράπλες μπλουζάκι και θα πάρω μαζί μου ένα μαύρο σακάκι να το βάλω μόλις φτάσω, να μη φαίνεται τίποτα.

Μες το χαμό των ντουλαπών μου βέβαια, το μοναδικό μπλουζάκι που ξεχώρισα ήταν ένα άσχετο, μισό φούξια μισό μαύρο, αλλά λέω σιγά, με το σακάκι από πάνω όλα λύνονται. Εβαλα και κάτι μαύρες γόβες σε σακούλα, να τις φορέσω πριν βγω από τ'αμάξι (γιατί όταν κατεβαίνω να πάρω το αμάξι φοράω συνήθως αθλητικά), πήρα τσάντα, κλειδιά, λεφτά, χαρτομάντηλα, νεράκι κι όξω απ’την πόρτα.

Εννοείται ότι όλα τα φανάρια ήταν κόκκινα, ότι είχε τρελλή κίνηση, ότι κόντευα να πλαντάξω με χαλασμένο αιρ-κοντίσιον στο αμάξι, ότι έμπλεξα σ’εκείνα τα σχιζοφρενικά στενάκια γύρω-γύρω απ’το νεκροταφείο (α, τα ελληνικά νεκροταφεία... μέσα πάντα σιγή και γαλήνη, απ’έξω όλοι να βρίζουν σα λιμενεργάτες για το ανύπαρκτο παρκάρισμα). Κι έφτασα φυσικά όταν στο εκκλησάκι έψελναν τον επόμενο νεκρό. Ο Χριστόφορος είχε αφρίσει στο τελευταίο μου «έρχομαι-μην-ανησυχείς» τηλεφώνημα...


- Πού διάολο είσαι, εμείς είμαστε στον καφέ, και μ’έχουν πρήξει στις ερωτήσεις, περιμένουν να σε δουν!

- Παρκάρω κι έφτασα, πάρε κι ένα φραπέ γλυκό χωρίς γάλα για μένα!

- Σε κηδεία είμαστε, δεν έχει φραπέ παιδάκι μου, κουνήσου!

- Οκ, οκ, οκ, έρχομαι!

Παρκάρω λοιπόν, τραβάω χειρόφρενο, πάω να πάρω το σακάκι, πουθενά το σακάκι... Οι γόβες? Πουθενά και οι γόβες... Ωχ αμάααν, τα ξέχασα όλα στον καναπέ στο σπίτι! ΤΩΡΑ?! Κάτσε να πιω λίγο νερό – έτρεμαν τα χέρια μου, πού να ξεβιδώσω το καπάκι, τελικά το ανοίγω και χύνεται το νερό πάνω μου! Γαμώτο, γαμώτο, γαμώτο!

Σκέψου γρήγορα, τι κάνουμε τώρα? Το μυαλό μου έκαιγε, αλλά δεν μπορούσα να σκεφτώ καμμία απολύτως λύση – ήταν κι όλα τα μαγαζιά κλειστά, να έπαιρνα κάτι μαύρο έστω και τελευταία ώρα, από την άλλη δε γινόταν να στήσω τον Χριστόφορο... Οπότε λέω θα πάω όπως-όπως, κι ο Θεός βοηθός!

Ανοίγω το πορτ-μπαγκάζ να δω μπας κι έχω καμμιά ζακέτα ξεχασμένη να ρίξω πάνω μου, αλλά το μόνο που υπήρχε ήταν ένα ξεχασμένο στρατιωτικό τζάκετ. Το πιάνω, είχε από μέσα εκείνη την επένδυση που βγαίνει και μοιάζει με γιλέκο και λέω ας το αποτολμήσω (να μη φαίνονται και οι μωβ τιράντες του σουτιέν μου από μέσα). Κλειδώνω λοιπόν και τρέχω να προλάβω, με τον αέρα να μου κάνει το μαλλί αετοφωλιά.


Την ώρα που εμφανίστηκα στο κεφαλόσκαλο του «Χώρου Συνεστιάσεων και Παρηγοριάς», ο κόσμος που καθόταν μέσα (όλη η παλιά φουρνιά του επιχειρηματικού κόσμου, όσοι ζούσαν δλδ, με μέσον όρο ηλικίας τα 90), γύρισε με σούρσιμο και με κοίταξε («Οοοολα, θέλω να τα ξέρω όοοολα» που λέει και το τραγούδι, και τα γερόντια το ανάγουν σε τέχνη).

Και τότε χαμήλωσα το βλέμμα και συνειδητοποίησα ΤΙ θέαμα αντίκρυσαν...

Η Αθηνά Τσιούνη (εκείνη που χαστούκισε τη Λιάνη ντε!), η Χριστίνα Λουκά (η θεούσα) ΚΑΙ η Παπαρήγα (η γνωστή) μαζί, σαν τις τρεις κακές μοίρες του styling, ΔΕΝ, επαναλαμβάνω ΔΕΝ θα με είχαν ντύσει έτσι:

Ροζ αθλητικά allstars από κάτω, μαύρο παντελόνι με λεκέ σαν από ακράτεια μπροστά, μαύρο-φούξια τοπάκι, χακί σκονισμένο και παλιό στρατιωτικό γιλέκο που να μην κουμπώνει, μωβ τιράντες κρεμαστές στα μπράτσα, αναμαλλιασμένη και με χαμόγελο που στα emoticons απεικονίζεται με :D.


Πετάγεται έντρομος ο Χριστόφορος, κόντεψε να πατήσει μερικές γιαγιές, και μου φράζει την πόρτα με βλέμμα «Δε μπορεί, είναι ηλίθια η γυναίκα»:

- Πλάκα μου κάνεις!

- Χαχα, καλή ε? (χαμογελάκι)

Με πιάνει από το μπράτσο και με σούρνει πιο έξω, όσο τα γερόντια είχαν στήσει αυτί, ακουστικά, μπαστούνια, ό,τι είχαν πρόχειρο τέλος πάντων.

- Ρε Αφρο έχεις τρελλαθεί τελείως? Τι είναι αυτά που φοράς?

- Κωστέτσος, τα μετά-το-σοκ-του-σκύλου συρ-μεζύρ!

- (βλέμμα απελπισίας) Θα γίνω ρεζίλι, τι πήγες κι έκανες!

- Ομορφιές! Λοιπόν, ευχαριστώ που με ρώτησες αν μου έτυχε κάτι στο δρόμο, λέω να την κάνω-

- Οχι μη φεύγεις, Η μάλλον φύγε, καλύτερα. Αλλά τι θα τους πω? Μείνε! Οχι, φύγε... Ωχ, δεν ξέρω. Σκατά!

- Εμ, τι να κάνω από όλα αυτά?

- Μείνε! Θα πω ότι έχεις πρόβλημα, ότι έχεις τόση αχρωματοψία που κοντεύεις να τυφλωθείς.

- Κι αυτό θα σε βοηθήσει, να βλέπουν ότι τα’μπλεξες με σούργελο – και μάλιστα τυφλό σούργελο... να πηγαίνω καλύτερα!

- Οχι, θα κάτσεις, πάμε μέσα!



Κι έτσι αγκαλιά-με-το-στανιό μπήκαμε μέσα σε μια αίθουσα με καμμιά 100στή γερόντια να έχουν γκαβωθεί τελείως. Εκατσα στη γωνιά μου να μη δίνω στόχο, μασούλιζα διακριτικά το παξιμαδάκι μου όσο ο φίλος μου πήγαινε από τραπέζι σε τραπέζι για τα δημοσχετίστικα, και προσευχόμουν να μη φαίνομαι (πολύ). Αλλά όταν είναι κανείς εκ γενετής Μπόζο, το τάλαντον τον ακολουθεί παντού...

Κατάφερα να πω «Να ζείτε να τη θυμόσαστε την αγαπημένη σας!» στην αδερφή της θείας, που τη μισούσε θανάσιμα κι ήθελε να πάρει εκείνη τα σπίτια.

Επίσης να σηκωθώ να δώσω τη θέση μου και αντί αυτού, να πατήσω ένα τσιχουάουα (μα ποιός διάολος φέρνει αυτά τα ποντίκια με λουρί σε κηδείες?! Μια γιαγιά-μούμια με Ρωσσίδα συνοδό και κοτρώνια κοσμήματα, να ποιός) ΚΑΙ να κοντέψω να φάω μήνυση από την εν λόγω γιαγιά που κούτσανα το σκατόσκυλό της.


Και το καλύτερο, να μου πέσει το πορτοφόλι και να το μαζέψει ένας μαθουσαλίξ, προλαβαίνοντας να κοιτάξει τις φωτογραφίες που έχω μέσα, οπότε να ακολουθήσει ο χαριτωμένος διάλογος:

- Αααα, τι όμορφα παιδάκια, δικά σας είναι?

- Οχι, του γείτονα!

- Πιο δυνατά, έχω λίγη βαρηκοία, του γείτονα είπατε?

- Οχι, πλάκα έκανα, δικά μου είναι!

- Με το γείτονα είπατε?

- Οχι, με άλλον!

- Α, είναι από διαφορετικό πατέρα? Κι ο γείτονας?

- (ε ρε πούστη μου!) Οχι, δεν... πού να σας εξηγώ τώρα!

- Η μαμά του Χριστόφορου το ξέρει ότι έχετε παιδιά?

- Εμ, όχι, δεν το έχουμε συζητήσει ξέρετε...

- Γιατί, κρυφό το έχετε?

- Οχι, εγώ ξέρετε...

- Είστε τουλάχιστον χωρισμένη?

- (φτ! φτ!) Οχι, εγώ ξέρετε-

- Α, βλέπω και βέρα (δεν την είχα βγάλει η κρετίνα), άρα δεν έχετε χωρίσει όντως...

- Ε, να σας πω την αλήθεια-

- Ο Χριστόφορός μας το ξέρει ότι έχετε παιδιά και με το γείτονά σας και με κάποιον άλλον, ενώ είστε παντρεμένη με τρίτον και μάλιστα δεν έχετε χωρίσει, κι ότι πάτε να το τυλίξετε το παλληκάρι μας και να του τα φορτώσετε κιόλας?

- ...

...

...

...ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΕΕΕΕΕ!!!!




συνεχίζεται...

Η Μίμησή του πιο Αληθινή απ'τη Ζωή Μας...

Πάει κι ο Μαρσέλ Μαρσώ.

Μα τι γίνεται, πάρτυ κάνει τον τελευταίο καιρό ο Μεγάλος και τους καλεί έναν-έναν?! Φαίνεται πως πραγματικά η Τέχνη έχει θεϊκή υπόσταση - και ανθρώπινη απόσταση (πώς να τον φτάσεις ?!). Τυχεροί που την έχουμε λοιπόν, για όσο ένα σώμα μπορεί να μας αποκαλύψει κομμάτια της. Στην περίπτωση αυτή, κόσμο ολόκληρο...


Δεν θα ξεχάσω την αγαπημένη μου φίλη που σπούδαζε μιμική (την οποία όταν την είχα δει σε παράσταση μου κόπηκαν τα γόνατα, κι ήταν ένα θέατρο όρθιο να μπιζάρει επί ώρα), να γυρίζει μετά από σεμινάρια στη σχολή του Μαρσώ και να μου λέει "Δεν έχω κανει τίποτα, είμαι μια άσχετη, δεν θα τα καταφέρω ποτέ μου!". Δεν είχα την τύχη να τον δω επί σκηνής, αλλά εάν εμένα με είχε συνταράξει η performance της φίλης μου (ακόμη τη θυμάμαι ντυμένη στα μαύρα, με τα λευκά της γάντια και τα πυκνά, στιλπνά κι ολόισια μαλλιά της σε μια μίμηση-χορογραφία στους ρυθμούς του Oxygene), φαντάζομαι τι θα είχε πάθει εκείνη που την είχε διδάξει Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ!


Ενός αιώνα σιγή.



Σχολή και σύντομη βιογραφία.