Κατά τα Αλλα...

... μήτινγκ λέει για το Ασφαλιστικό λέει.

Και καλωσορίζουν τις γόνιμες ιδέες ξαναλέει.

Μα μία είναι η γόνιμη: να γεννήσετε κι άλλα λεφτά, κατεβάζοντας όμως τον πληθωρισμό.

Πώς? Τυπώνοντας κι άλλα ευρόπουλα, αλλά σε στυλ μονά-ζυγά: σήμερα εγώ λεφτάς, αύριο εσύ. Μεθαύριο πάλι εγώ, παραμεθαύριο πάλι εσύ κ.ο.κ.

Εμείς πάντως άλλο "γκντούκα της - γκντούκα της" στα τέσσερα κι εσείς να κάνετε τον Κινέζο, δεν αντέχουμε.


Αντε παιδιά, Καλή σας Φώτιση!

Και Ποιανού Θες Νά'ναι?

Μάλιστα.

Λυσσάξατε να λύσει το δημοσιογραφικό του απόρρητο ο υπερήρωας Σύμβουλος Τύπου του υπερήρωα Πρωθυπουργού, και να δώσει στυγνά τον δημοσιογράφο που του έδωσε το dvd.

Αυτός ο δημοσιογράφος όμως, δε θα επικαλεστεί επίσης το δημοσιογραφικό του απόρρητο? Κι αν κι εκείνος το πήρε το ρημάδι το dvd από άλλον δημοσιογράφο, στα πόσα απόρρητα σταματάμε την κολυκυθιά και προχωράμε στο παρασύνθημα?

Κοίτα να δεις που έχει δίκιο η Κανέλλη όταν λέει πως το απλούστερο όλων θα ήταν ο Ανδριανός να πει από την αρχή "Η πηγή είναι ανώνυμη, ξεκολλήστε!" και να λήξει το θέμα.

Για να βλέπαμε κι εμείς ρε παιδί μου τι σκατά έχει πια αυτό το dvd... τώρα δεν ξέρουμε ποιός επιτέλους εκβιάζει ποιόν, it's no fun λέμε!

(ό,τι και να περιέχει πάντως, τέτοια προβολή με teasers, διαφημιστικά τρέηλερς και hype σε όλα τα μήντια της επικράτειας, ούτε Χολλυγουντιανό block-buster γυρισμένο στο Ελλάντα π.χ. να ήταν!!!)

Υστερικόγραφο για τον Πολύτεκνο Πασχάλη:

Τραγέλαφος το τι ακούγεται! Τα δύο καλύτερα: "Αυτό δεν ήταν σεισμός 6.5 ρίχτερ στο Λεωνίδιο, η πρώτη παντοφλιά στου Πασχάλη ήτανε!" (Θέμος) για γέλια, και: "Dna-test από το μαιευτήριο κιόλας!" (δήλωση Θώδη) για κλάμματα....

ΥΓ- στη φωτό, η σύζυγος σε ρόλο πνίχτη όσο ο άλλος κάνει την κότα. Εν τω μεταξύ το μικρό εμ δεν το προσέχει κανείς, εμ άντε να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας!

Να μου το Θυμηθείτε...

... Εν μέσω όλου αυτού του μπουρδελλο-κουβαριού που ξετυλίγεται,

ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ!
:)))

ΥΓ- Ααααααχ (βαρύς αναστεναγμός!)... Εσύ έφυγες νωρίς... Πού να ξέραμε τις εξελίξεις να σε κρατήσουμε (για επιστημονικό / πολιτικό /ποιητικό αναλυτή) γμτ!

Και Για Να Μην Ξεχνιόμαστε...

Αναδημοσιεύουμε δύο περιστατικά στα οποία μπορεί κάποιος, κάπως να βοηθήσει:

1. Από το proxeiro tetradio (εκεί αφήνετε τα σχόλιά σας):

"Την παρακάτω απεγνωσμένη παράκληση την έστειλε η κυρία Πλέσσα Ειρήνη.

"ΒΟΗΘΕΙΑ. ΣΑΣ ΕΚΛΙΠΑΡΩ ΣΑΝ ΜΑΝΑ.

ΣΤΙΣ 17-2-2007 ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗ ΘΕΡΙΣΟΣ ΚΟΝΔΥΛΑΚΗ 30 ΩΡΑ 17:15 ΕΓΙΝΕ ΕΝΑ ΤΡΟΜΕΡΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΜΕ ΝΕΚΡΟ ΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ 23 ΕΤΩΝ.

ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟ JEEP ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΣ STOP ΠΑΡΕΣΥΡΕ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ. ΠΕΘΑΝΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΚΑΠΟΙΟ ΑΛΛΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ.

ΜΟΛΟΝΟΤΙ ΕΧΕΙ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΚΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟ 210-20.29.145. ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ.

ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ Ο ΕΝΟΧΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΟΥΝ ΑΛΛΕΣ ΑΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ."

Το συμβάν είναι πραγματικό. Το "πρόχειρο τετράδιο" επικοινώνησε με την οικογένεια του άτυχου νεαρού. Το πρόσφατο συμβάν με το citroen saxo και η συμβολή του διαδικτύου στην ανακάλυψη του ενόχου είναι που προέτρεψε την κυρία Ειρήνη και την οικογένεια της να ζητήσει την βοήθεια μας. Αναδημοσιεύστε το, στα blog σας. Ίσως κάποιος αναγνώστης σας να μπορέσει να βοηθήσει. Η οικογένεια, μου έδωσε και δυο e-mail, επικοινωνίας στα οποία μπορείτε, επίσης, να στείλετε πληροφορίες: blessinho@yahoo.gr και marakimata@yahoo.gr.

Οποιος γνωρίζει κάτι, ας επικοινωνήσει άμεσα!"

--------------------------------------------------------------

2. Από το Athena's theoulini blog (εκεί αφήνετε και τα σχόλιά σας):

"21 μήνες αγώνα για ζωή... της δημοσιογράφου Αγγελικής Χατζηδημητρίου από την Χίο:

Στις 8/4/06 η ζωή αλλάζει δραματικά για την δημοσιογράφο και μητέρα δύο παιδιών Αγγελική Χατζηδημητρίου. Κατά την διάρκεια ενός ρεπορτάζ στο εργοστάσιο της ΔΕΗ στο Κοντάρι της Χίου με αφορμή διακοπή ηλεκτροδότησης στο νησί,δέχεται επίθεση από ιδιωτικό φύλακα πού προσπαθεί να την εμποδίσει να εισέλθει στον χώρο της μονάδας και μεταφέρεται στο νοσοκομείο.

Η εγκληματική αμέλεια, ανευθυνότητα αλλά και η ολιγωρία των γιατρών στόν χειρισμό του γεγονότος πού καθυστερημένα μετά από 15 ολόκληρες ώρες(!)διαπιστώνουν πως η αρχική "διάγνωση" του νευρικού κλονισμού διαψεύσθηκε από την πραγματικότητα πως επρόκειτο για ένα σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, οδήγησαν την Αγγελική σε ένα μαρτυρικό για την υγεία της οδοιπορικό 21 μήνες μέχρι σήμερα, ξεκινώντας από την εντατική του "Γιώργος Γεννηματάς" της Αθήνας μέχρι και ειδικό κέντρο της Σουηδίας στο οποίο παρέμεινε 11 μήνες και από το οποίο αναχώρησε τον περασμένο Νοέμβρη επιστρέφοντας να συνεχίσει τον αγώνα της αυτή την φορά στο σπίτι της, μετά από πολύμηνη απουσία.

Σε όλο αυτό το διάστημα η κατάσταση της Αγγελικής δυστυχώς βελτιώθηκε ελάχιστα, συνεχίζει να είναι καθηλωμένη, να βρίσκεται κάτω από την αναγκαία στήριξη της τραχειοστομίας, να έχει προβλήματα όρασης και φυσικά να μην μπορεί ακόμη να μιλήσει.

Αν και ο αγώνας της Αγγελικής είναι μακρύς και δύσκολος όπως είναι κάθε αγώνας των ανθρώπων πού στο τέλος νικούν κάθε εμπόδιο πού πρόσκαιρα τους στέρησε την χαρά της ζωής και της δημιουργίας, ξεκινάμε με την δέσμευση πώς θα είμαστε σε όλη αυτήν την διάρκεια της επίπονης πορείας κοντά της προσφεροντάς της δύναμη, αλληλεγγύη, συμπαράσταση καί κάθε ηθική και υλική βοήθεια.

Ενώνουμε άλλη μια φορά την φωνή μας με εκείνη των συναγωνιστών συμπολιτών της από την Χίο πού απαιτούν την δίωξη κάθε υπεύθυνου γιατρού για την βλάβη πού υπέστη αλλά και του ιδιωτικού φύλακα και της τοπικής διεύθυνσης της ΔΕΗ πού φέρουν όλοι μαζί ακέραια την ευθύνη για το ότι η δημοσιογράφος Αγγελική Χατζηδημητρίου βρέθηκε ξαφνικά από την καταγραφή και την έρευνα ενός συνηθισμένου συμβάντος στο αναπηρικό αμαξίδιο,παράλυτη και άφωνη.

ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ

"Μαύρο καί Κόκκινο", νότια της Αθήνας
@ναρχική Ηθική και Αντίσταση στην εποχή της Βαρβαρότητας"

Ο Πασχάλης, η Αλίκη και το Κακό Συναπάντημα.

Εχει βουίξει ο τόπος από την ιστορία με το τρίτο παιδί του τραγουδιστή, και μπήκε στο μικροσκόπιο η έννοια «Αντρας», δλδ όλα αυτά τα κλασικά χαρακτηριστικά που έχουμε συνδέσει πρωτίστως με το ανδρικό φύλο: ντομπροσύνη, φιλότιμο, μπέσα, υπευθυνότα, καθήκον, ανάληψη ευθυνών, πράξεις κι όχι λόγια. Αρνούμαι τα πάντα, κι αναγνωρίζω το παιδί μου κατόπιν εορτής, μόνον όταν πια στριμωχτώ άγρια (και προσεύχομαι να μη μου γυρίσουν την πλάτη οι πάντες, κυρίως η οικογένειά μου). Για πάμε!

Είναι πολλά αυτά που μου κλωτσάνε σε όλες αυτές τις περιπτώσεις που απιστεί κανείς, συλλαμβάνεται ένα μωρό εκτός «νόμιμης» σχέσης, γεννιέται το μωρό, και όχι μόνο δεν υπάρχει μετά σχέση με την μητέρα του ή/και «αναγνώρισή» του, αλλά και εκτραχύνεται η κατάσταση εντελώς.

Μια γυναίκα δλδ, γνωρίζοντας ή αγνοώντας ότι ο άντρας με τον οποίον έρχεται σε επαφή είναι δεσμευμένος, κι ένας άντρας, που επιλέγει να αγνοήσει προς στιγμήν (ή κατ’εξακολούθησιν) ότι είναι δεσμευμένος, κάνουν ό,τι κάνουν και τελικά η γυναίκα μένει έγκυος.

Ηδη έχουμε ένα σωρό ανευθυνότητες. Αλλά συνεχίζουμε.

Εκείνη αποφασίζει να φέρει στον κόσμο ένα παιδί, είτε θέλει ο άντρας είτε όχι. Και μετά αν εκείνος δε θέλει, ή αναλαμβάνει την ευθύνη μόνη της, ή κατεβαίνει ο διακόπτης και τον κυνηγάει σε όποιον βαθμό μπορεί για να πετύχει ουσιαστικά δύο πράγματα:

1. Ηθική αποζημίωση: από το να τον κάνει ρεζίλι - μια που η κοινωνία μας μπορεί να βγάζει τα μάτια της, αλλά η πομπή για τα χρηστά ήθη ζει και βασιλεύει, μέχρι να παραδεχτεί δημόσια την σχέση τους και να της δώσει «αξία», «υπόσταση», ότι ήταν όντως κάτι σημαντικό γι’αυτόν κι όχι μια ξεπέτα.

2. Νομική και οικονομική κάλυψη: από το να δώσει το επώνυμό του στο παιδί και να καλύπτει τα έξοδά του (διατροφή κτλ) μέχρι να γίνει νόμιμος κληρονόμος του.

Οταν ο άντρας τώρα κάνει πίσω, ουσιαστικά απορρίπτει και τις δύο αξιώσεις της γυναίκας, μαζί και τα δικαιώματα του παιδιού, κυρίως για να μην πληγεί το επαγγελματικό και κοινωνικό του κύρος. Το αν το μετάνοιωσε, δεν την αγαπά πλέον, δεν την αγάπησε ποτέ, ξαναγυρίζει στη μόνιμή του σχέση/γάμο μετά από το μικρό διάλειμμα, τρόμαξε, βαρέθηκε κτλ, είναι κατά περίπτωσιν συνθήκες που απλώς κάνουν την πυρκαγιά μεταξύ τους σωστό Αρμαγεδδώνα.

Εχουμε λοιπόν την «άλλη» γυναίκα που βάζει το μαχαίρι στο λαιμό του άντρα, όσο πιο βαθειά γίνεται -χωρίς να τον σκοτώσει βέβαια, γιατί τότε τέρμα και η πηγή των αποζημιώσεων. Κι από την άλλη έναν άντρα που βάζει όπισθεν με τούρμπο, και δε διστάζει να υποστηρίξει -με ψέμματα και όσο περισσότερο ντόρο και συμμάχους μπορεί- μια πραγματικότητα τελείως διαφορετική, ώστε να οχυρωθεί και να αποτινάξει την απειλή της ως τώρα βολής του.

Οταν φτάσουν εκεί τα πράγματα, βασικό κλειδί στην υπόθεση είναι το πώς θα χειριστεί την κατάσταση το απατημένο μέλος του τριγώνου. Οι άλλοι δύο είναι στα μαχαίρια και δεν πρόκειται να τα βρουν. Γιατί είναι ανθρωπίνως αδύνατον εν μέσω τόσης διεκδίκησης (η μία των «δεδουλευμένων» της και ο άλλος της «ζαχαρένιας» του), να παρουσιαστεί από το πουθενά η κόλλα που συνδέει τα ζευγάρια, ειδικά από τη στιγμή που υπάρχει κι ένα παιδί-ογκόλιθος στη μέση.

[Ονειροχώρας παρένθεση: η αγάπη, η πραγματική αγάπη που μπορεί να κολλήσει το ζευγάρι και να το κρατήσει μαζί, ενάντια σε κάθε εμπόδιο (εσωτερικό: προσωπικές αδυναμίες τους και εξωτερικό: διεκδικήσεις άλλων ανθρώπων), δεν εκβιάζεται. Ούτε καν κερδίζεται. Απλώς αναβλύζει και δεν μπορούν παρά να φτιάξουν έτσι τις συνθήκες, ώστε να είναι μαζί σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο βαθμό.]

Ετσι λοιπόν η «απατημένη» κρατάει στο χέρι της την -μεσοπρόθεσμη τουλάχιστον- εξέλιξη της ιστορίας, καθώς έχει τρεις τρόπους αντίδρασης:

1. Θέλει να συνεχίσει να είναι το έτερον ήμισυ του άντρα, τον συγχωρεί χωρίς πολλά-πολλά, τον στηρίζει κιόλας, αρκεί να έχει την διαβεβαίωση ότι δεν ήταν όντως παρά ένα «ατυχηματάκι» και δεν σήμαινε τίποτα για εκείνον.

2. Θέλει να συνεχίσει να είναι το έτερον ήμισυ του άντρα, αλλά για να κάτσει, θέλει να της ξεπληρώσει «το κακό που της έκανε». Δημόσια ή ιδιωτικά, με παραχωρήσεις ή σαφή ανταλλάγματα, με διαπραγμάτευση ή σκληρές απαίτησεις.

3. Δεν θέλει να είναι το έτερον ήμισυ πλέον, οπότε εδώ αναλόγως συναισθημάτων και πολιτισμικού επιπέδου, «θέτει εαυτόν εκτός κινήματος» με χίλιους δυο τρόπους, παίρνοντας από την αξιοπρέπειά της και μόνον, μέχρι την τελευταία κάλτσα του από το συρτάρι.

Στο δημόσιο βίο έχουμε δει παραλλαγές και των τριών αντιδράσεων (κυρίως της 2), και φυσικά παραλλαγών του τριγώνου. Ενδεικτικά αναφέρω τις πασίγνωστες περιπτώσεις των Francois Mitterand, Yves Montand, Jacques-Yves Cousteau κι Α. Παπανδρέου -με τους εκτός γάμου απογόνους τους ενόσω ήταν παντρεμένοι- που έκρυβαν επί μακρόν. Συμβαίνει λοιπόν και στις καλύτερες οικογένειες. Και οι χειρισμοί δεν αλλάζουν, μόνον οι κλίμακες και οι αναλογίες. Οι ίδιοι άγραφοι κανόνες ηθικής/ανηθικότητας, με όσο νερό παίρνει αυτό, παντού.

Να φύγω από το γενικό τώρα και να το εξειδικεύσω.

Αυτό που μου κλωτσάει πολύ στην συγκεκριμένη περίπτωση, πέραν της αρχικής συμπεριφοράς της "άλλης" που προχώρησε όπως προχώρησε και πήγε με τον οικογενειάρχη (στο σημείο της διεκδίκησης αφού έγιναν μύλος, μετά δλδ και την δημόσια κοροϊδία της, μια χαρά το πήγε), και φυσικά της εξακολουθητικής συμπεριφοράς του αοιδού (κάποια χρόνια παράλληλης σχέσης δεν είναι "μια στιγμή"), είναι το ότι η σύζυγος διάλεξε σαφέστατα την δεύτερη αντίδραση, αλλά καμουφλάρει την σκληρή της στάση με σερβίρισμα τους φραμπαλάδες της πρώτης.

Ο,τι έκανε δλδ και η Χ. Κλίντον – η οποία δεν φαντάζομαι τι άλλο θα είχε διεκδικήσει (σιωπηρά αλλά σαφέστατα) αν ο λεκές και η ανάρμοστη σχέση είχε σερβιριστεί σε συσκευασία... μωρού!

Με ενόχλησε και η ζέση με την οποία βγήκαν ως ζεύγος Αρβανιτίδη στα ΜΜΕ πριν τα αποτελέσματα του dna-test, κατηγορώντας με σθένος την «άλλη» σαν ψυχοπαθή θαυμάστρια που τους είχε χαλάσει την οικογενειακή γαλήνη, και τονίζοντας το ότι έπαψε να είναι αστείο. Γι’αυτό και αμυνόμενοι, ζητούσαν μεγάλη οικονομική αποζημίωση, προκειμένου να τους αφήσει ήσυχους.

Βέβαια, χωρίς 100% αποδείξεις της «αθωότητάς» σου, το να δημιουργείς όλο αυτό το κλίμα δημόσια, ισούται με αυτοκτονία.

Ο τραγουδιστής δε, ήταν το πρότυπο του πατέρα-οικογενειάρχη: κρατώντας μακαρίως και μονίμως το χέρι της συζύγου (η οποία δεν παρέλειψε να τονίσει και τα της καριέρας της ώστε να εδραιώσει το κύρος της ως γυναίκα αξιώσεων - μέχρι αυτή τη στιγμή υπάρχει και το blog της, με βιογραφικό και χαιρετισμό) αρνήθηκε κάθε ανάμιξη. Η κοινή γραμμή πλεύσης ήταν «Ενωμένοι, Αγαπημένοι, Πρότυπα γονιών και συζυγικής πίστης». Αλληλούια.

Μέχρι που μαθεύτηκε το νέο και όλα άλλαξαν.

Ετσι έπρεπε να αλλάξει άρδην και η γραμμή πλεύσης του ζεύγους. Από κει λοιπόν που το είχαν κάνει από μόνοι τους θέμα στα ΜΜΕ, ώστε να εκφοβίσουν την «άλλη» και να επηρρεάσουν τον κόσμο υπέρ τους, τώρα βρέθηκαν απολογούμενοι. Πικρό ποτήρι.

Δεν ξέρω αν συνειδητοποίησαν ότι αυτά καλό είναι να τα διευθετείς σπίτι σου, με κάθε τρόπο και κόστος, δλδ τον εξής ένα: να βρεθεί το ζεύγος ενώπιος ενωπίω, να τα συζητήσουν, να σπάσουν και πιάτα και να γίνουν σκηνές εξαλλοσύνης αν χρειάζεται, αλλά από κοινού να αναλάβουν το κομμάτι τους στις ευθύνες ΑΜΕΣΑ. Και ταυτόχρονα να ξανατοποθετηθούν στη σχέση, σαν άνθρωποι και σαν γονείς. Να αναμετρηθούν, να κατανοήσουν, να αποφασίσουν.

Αυτό όμως είναι πέρα από τις αξιώσεις του ποστ αυτού. Ας συνεχίσω με το τι βγήκε προς τα έξω.

Μέσα σε ένα 24ωρο, η σύζυγος έπνεε μένεα εναντίον των ΜΜΕ και απαίτησε να σεβαστούν την κατάσταση. Μετάφραση: να λύσουν κατ'ιδίαν το πρόβλημα δια της δικαστικής οδού χωρίς άλλα φώτα δημοσιότητας. Δεν γίνεται όμως. Απαξ και είσαι επώνυμος και δώσεις τροφή στα μήντια για τα πολύ προσωπικά σου, σε πρόθυρα «ροζ» σκανδάλου κιόλας, δεν μπορείς να τους την κόψεις μετά.

Λίγο αργότερα όμως, με το που πήρε τόσο μεγάλη δημοσιοποίηση η ιστορία των αποτελεσμάτων του dna-test, ξανά αλλαγή πλεύσης (δυό στροφές 180 μοιρών μας οδηγούν πάλι στον ίδιο δρόμο): να οι κοινές εμφανίσεις, να οι κάμερες πάλι να καταγράψουν ευτυχισμένες οικογενειακές στιγμές, να η κόρη του ζεύγους σε ψύχραιμες δηλώσεις και όλα καλά.

Και φυσικά (Ελλαδιστάν γαρ?) το μαγαζί που άδει ο Πασχάλης είναι γεμάτο όσο ποτέ, και το όλο θέμα ανάγεται σιγά-σιγά σε:

1. Ξεσπάθωμα ανδρών που έχουν κάνει κι εκείνοι "μια μικρή κουτσουκέλα" και οι γυναίκες τους τους το έχουν βγάλει ξυνό τόσα χρόνια.

2. Πολεμικές ιαχές γυναικών "Πάρ’του και τα σώβρακα του μοιχού!"

3. Μικρά κατεβασμένα μούτρα απατημένων γυναικών "ε, άντρας είναι, και το κέφι του θα κάνει, τι να κάνω, εγώ θα τα υπομείνω όλα, γιατί τον αγαπώ"... με σαντιγύ κουτσομπολιό και κερασάκια "αυτά συμβαίνουν", "κι εμείς το πάθαμε και το φάγαμε, δεν έγινε και τίποτα"

4. "Αφού το αναγνωρίζει το παιδί, όλα καλά!", ζητωκραυγές, τηλεθεάσεις, πάμε παρακάτω.

Επί της απόλυτης ουσίας δλδ τίποτα.

Ούτε στο συγκεκριμένο, ούτε σε κάθε τέτοια αντίστοιχη περίπτωση: το ότι όταν φτάσει ένας από τους δύο να ξενοκοιμηθεί, ήδη υπάρχουν πολλαπλές ανευθυνότητες. Οτι το ξενοπήδημα δεν είναι ένα «στιγμιαίο λάθος», κάτι που εκεί που περπατάς ας πούμε, σκοντάφτεις και βρίσκεσαι να κρεβατώνεσαι με τον άλλον. Οτι αν θέλεις, δεν υπάρχει περίπτωση να ξεκινήσεις με κάποιον σχέση, και να περιμένεις εκείνον να σου πει από μόνος του -όποτε ευκαιρήσει- αν είναι δεσμευμένος ή όχι.

Οτι ο «κερατάς» ανεξαρτήτως φύλου ή εξυπνάδας, δεν υπάρχει περίπτωση αργά ή γρήγορα να μην καταλάβει. Οτι στο κρεβάτι μπορεί όλοι οι καλοί να χωράνε, αλλά στην πραγματική ζωή μιας οικογένειας, δεν υπάρχει χώρος για τόσους πολλούς, ειδικά χωρίς ξεκαθαρισμένους όρους και σαφή όρια. Οτι όταν γίνεσαι γονιός, χάνεις αυτομάτως το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και η πρώτη σου προτεραιότητα οφείλει να είναι το καλό του παιδιού σου.

Οτι τα δυσεπίλυτα προβλήματα σχέσεων δεν διευκολύνονται ούτε εξαφανίζονται με το να τα αγνοείς. Οτι όσο κάνεις το κέφι σου και δεν αντιμετωπίζεις την κατάσταση, κυλά πολύ νερό στ’αυλάκι και τα πράγματα ασχημαίνουν μέρα με τη μέρα. Οτι... ότι... ότι....

Για να μην μακρυγορούμε όμως, οι εμπλεκόμενοι είναι τυχεροί που κατοικούν σ'αυτή τη χώρα με την τόσο ασθενική μνήμη. Το μέλλον διαγράφεται ανέφελο για όλους τους ενήλικους της υπόθεσης: ο αοιδός θα έχει το boost που δεν είχε ποτέ στην καριέρα του, ειδικά από γυναίκες θαυμάστριες (στο κάτω-κάτω μπορεί να της έβγαλε την πίστη, αλλά το αναγνώρισε ο άτιμος!). Η σύζυγος –που όπως βλέπετε δεν είναι καθόλου μα καθόλου χαζή- θα πάει πολύ μπροστά στην πολιτική.

Η «άλλη» γυναίκα θα έχει τη δικαίωση που επιθυμεί με μια καλή διατροφή και επώνυμο του γιού της. Και τα μόνα που δεν σκέφτεται κανείς είναι τα δύο μεγάλα παιδιά και το ένα μικρό...

Και καλά τα μεγάλα, πες δεν είναι πια ανήλικα, μπορούν να δεχτούν και να χωνέψουν το τι έγινε. Αν και δε νομίζω ότι θα μπορούν να έχουν ποτέ αντικειμενική άποψη επί του θέματος: όταν έχει αποσιωπήσει ο πατέρας επί τόσα χρόνια το θέμα («Για την προστασία της οικογένειάς μου»), το να σου σερβίρουν την πραγματικότητα κρύο πιάτο είναι μεγάλο σοκ. Πρέπει εκ των πραγμάτων να αναθεωρήσεις ορισμένα πράγματα περί αλήθειας, εμπιστοσύνης και οικογένειας, να δεχτείς εντελώς ψυχρά το ότι θες δε θες, υπάρχει κι άλλο ένα μερίδιο στην πατρική περιουσία, αλλά από την άλλη το αίμα νερό δεν γίνεται.

Από την παράλλη όμως, και το παράλλο αίμα νερό δεν γίνεται. Αυτό το μωράκι ποιός θα το σεβαστεί μέχρι τουλάχιστον να μεγαλώσει αρκετά και να μπορεί να δει την ιστορία όπως είναι? Ηρθε στον κόσμο κι έχει δικαίωμα να το αγαπούν και να το φροντίζουν. Και όποια και να είναι η σχέση των ενηλίκων μεταξύ τους, του οφείλουν σεβασμό, κατανόηση και πλήρη αποδοχή. Ναι, δηλώνουν τώρα οι της οικογένειας ότι «θα το δεχτούν». ΤΩΡΑ. Πώς ακριβώς? Ποιός από όλους? Πόσο? Για πόσο? Θα σιγάσουν δλδ όλα αυτά τα θηριώδη συναισθήματα κι ούτε γάτα ούτε ζημιά?

Δεν περιμένω ποτέ να ζήσουμε σε αγγελικό κόσμο, δε γίνεται. Ούτε ο κόσμος θα γίνει ποτέ δίκαιος και ίσων παραμέτρων για όλους. Για όσο εκ κατασκευής συλλαμβάνουν και γεννούν οι γυναίκες, δεν θα βρεθεί άντρας να φέρει στον κόσμο το παιδί του «παράνομου» ζευγαριού και να απαιτεί μετά από μια απρόθυμη μητέρα αναγνώριση, διατροφή και δικαιώματα.

Από τη στιγμή λοιπόν που λειτουργούμε έτσι όπως λειτουργούμε, θα συμβαίνουν συνέχεια τέτοιες ιστορίες. Ηδη το έχουμε παραξηλώσει, κάτι που φαίνεται και από τον ποσοστό του αριθμού εκτρώσεων επειδή δεν επιθυμεί ο πατέρας κυρίως το βρέφος (δεν τα βγάζω από το μυαλό μου, ρωτήστε οποιοδήποτε μαιευτήριο, ιδιωτικό ή δημόσιο, κι οποιονδήποτε μαιευτήρα-χειρουργό. Οι αριθμοί είναι συντριπτικοί).

Κι αυτό σημαίνει ότι μια κοινωνία ναι μεν δε βάζει φερμουάρ στα πάθη της (κι εξακολουθεί εν έτει 2008 να έχει την έκτρωση σαν... αντισυλληπτική μέθοδο – αντι-γεννητική για την ακρίβεια, και τα «χάπια της επόμενης ημέρας» να πωλούνται ελεύθερα από τα φαρμακεία σαν ζεστά ψωμάκια), αλλά κι από την άλλη ούτε φροντίζει την Παιδεία (π.χ. «Σεξ σημαίνει και απόλαυση και ευθύνη μαζί», "Εγκυμοσύνη σημαίνει μωρό κι αγάπη, όχι 'τύλιγμα' "), ούτε φτιάχνει υποδομές (φορείς, οργανώσεις κτλ), ούτε καλλιεργεί κλίμα ώστε να μπορεί να υποστηρίξει μια γυναίκα την επιλογή της να φέρει ένα μωρό στον κόσμο μόνη της, χωρίς να στερείται κάτι πέραν της παρουσίας του πατέρα.

Για να το κλείνουμε: προφανώς το ένστικτό μας ανάγεται σε επίπεδο Νεάτερνταλ, ενώ η κοινωνική μας συνείδηση έχει προαχθεί σε meta-Sapiens. Το να έχουμε όμως και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο, είναι εξ ορισμού αδύνατον. Αρα μέχρι να βρούμε την ισορροπία, καλό θα ήταν να μην χρησιμοποιούμε τη γέννηση ενός παιδιού σαν μοχλό προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, παρά να τη δεχόμαστε όπως είναι και να κάνουμε όλοι πέρα. Να το εισάγουμε στον κόσμο όμορφα και καλά. Κι ακόμη καλύτερο θα ήταν να ωριμάσουμε και να αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο, το σύνολο και τις διαπροσωπικές σχέσεις σαν κάτι πολύτιμο, άξιο σεβασμού κι όχι σαν «τυχαίο περιστατικό».

Ισως μια υποχρεωτική βόλτα από τις τριτοκοσμικές χώρες, το να παρευρεθούμε σε έναν από τους πολέμους που γαζώνουν τη Μέση Ανατολή, το να αναλάβουμε καθήκοντα σε ένα ίδρυμα για ορφανά παιδιά, ή παιδιά με ειδικές ανάγκες που δεν τα θέλει κανείς, το να δούμε τέλος πάντων πώς περνάει κι ο υπόλοιπος κόσμος, να μας έκανε περισσότερο ανθρώπους και να εκτιμούσαμε ό,τι θεωρούμε δεδομένο.

Η, αν δεν πιάσει τίποτε από όλα αυτά, πέντε ξανάστροφες να ησυχάσουμε!

Μακάρι να γίνουν σύντομα τα αιώνια παιδιά, Αντρες.

Οι αιώνια υστερικές, Γυναίκες.

Και τα παιδιά ποτέ μα ποτέ μα ΠΟΤΕ ρόμπες.

Πολλές Ρόμπες ρε Παιδιά...

Πάντως βρέχει πολλές ρόμπες τελευταία και πολλά γίνονται, τελείως σοβαρά μα και τελείως ασόβαρα.

Ντρέπομαι τα νέα παιδιά...

που μετά τα βρίζουμε που δεν θέλουν Παιδεία αξιώσεων, δεν έχουν συγκροτημένα πρότυπα, δεν έχουν καμμία όρεξη να κοπιάσουν σκληρά για να λυθεί βασικά το πρόβλημα το δικό μας (και γιατί θα όφειλαν άλλωστε? Επειδή είμαστε τεμπελαράδες κι ευθυνόφοβοι εμείς και τα κάναμε σαν τα μούτρα μας σε κάθε τομέα, με απλά παραδείγματα το Ι.Κ.Α., το Ε.Σ.Υ., την οικονομία και το περιβάλλον?), περνούν εφηβεία κοντά 20 χρόνια (με σπόνσορινγκ τον μπαμπά και τη μαμά που ανάθεμα κι αν είναι εκεί όσο μεγαλώνουν) και ψάχνουν τη βολή τους σε μια καλή θέση στο δημόσιο...

ΥΓ1- θυμίστε μου όταν θα κάνω έκκληση στα γόνατα για τα Ελγίνεια, και btw έναν μικρουλάκο τόσο-δα αποχαρακτηρισμούλη, να έχω τα φώτα σβηστά.

ΥΓ2- κι αν κάτι πάει στραβά και πρέπει να τραβήξω αυλαία, θυμίστε μου να πάω τουλάχιστον στο Ηilton Galaxy, να έχω αρκετούς ορόφους να το φχαριστηθώ! Κι αν θέλω να πέσω σε ρόδες, να πάω στο Λούνα Παρκ να χωθώ στη μεγάλη ρόδα από κάτω, να με κάνει κιμά! Οχι να παίρνω στο λαιμό μου φορτηγατζή, ούτε να διακινδυνεύω αντί να με στείλει στα θυμαράκια, με την μικρή του ταχύτητα να με πετάξει στις άλλες λωρίδες, να σπάσω το πολύ -πολύ καμμιά σπλήνα και να πάρω κι άλλους οδηγούς στο λαιμό μου... Σας το είπα ότι λίγα λεπτά πριν είχα περάσει από το σημείο και η κίνηση ήταν με χαμηλή ταχύτητα, οπότε μάλλον κάποιο λάκκο έχει η φάβα?

Θε μου σχώρα με, άνθρωποι κι οικογένειες υποφέρουν σε νοσοκομεία αυτή την ώρα, αλλά έχω σιχαθεί πια στο μπουρδέλλο!

Εχω Βαρεθεί το Ιδιο Θέαμα Οσα Χρόνια Ζω...

Τόσα τραπέζια, σε τόσα σπίτια, με τόσα σόγια απ'όλα τα είδη, τόση παρέα, καλωσορίσματα, βρεεεχρόνιακαιζαμανιάσματα, αγκαλιές, παλτά στα κρεβάτια, γέλια, καυγάδες, μούτρα, ξαναφτιαξίματα, κρασιά, φαγιά, και ώωωωρες αργότερα φιλιά καληνύχτας σε αναψοκοκκινισμένα μάγουλα, αλλά παντού το ίδιο θέαμα: να πηγαίνεις στη ζούλα για πιπί και...

μα να μην κατεβάζει ρε παιδάκι μου ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ το καπάκι της τουαλέττας!

!!!!

Κάθε Κατεργάρης στον Πάγκο του!

Από αύριο δλδ δουλειά?!

(όχι ρε π**στη!)

Emo-ίτιδα!

Αχ τα τριζάτα νιάτα, όλος ο κόσμος ο κόσμος τους! Ολα τα ξέρουν, όλα τα θέλουν, όλα τα μπορούν. Είναι να τα χαίρεσαι. Αλλά να... εντάξει βρε καμάρια μας, κι εμείς περάσαμε διδακτορικό με

Cure,


Tears for Fears,


Smiths και


Joy Division,

αλλά δεν κάναμε έτσι!

Κι όχι, τα ασπρόμαυρα ριγέ, το στυλ σκακιέρα, τα gothic αξεσουάρ και τα smoky eyes τα έχουμε φορέσει κι εμείς, δεν είναι νέα ανακάλυψη... Χαλαρώστε, δεν περνάτε το απόλυτο δράμα που δεν το πέρασε άνθρωπος πριν, δεν ανακαλύψατε τα τρίσβαθα της ύπαρξης σόλο μόνοι στη γενιά σας, δεν κολυμπάτε σ'έναν θλιβερό βούρκο αδιάφορων ανθρώπων - σας συνδέουν με τους προηγούμενους πολύ περισσότερα απ΄όσα νομίζετε!

Τι να σας πω, ότι αν είχαμε κι εμείς μια δεκάρα για κάθε φορά που ακούγαμε: "Μα βγάλε παιδί μου τη φράντζα από το πρόσωπό σου, θα στραβωθείς σε λίγο!", κι άλλη μία για όλες τις παραλλαγές: "Μη βάφεσαι τόσο, πώς βγαίνεις έτσι έξω, τι κουρέλια είναι αυτά, τι θα πει ο κόσμος?!" θα είμασταν ήδη όλοι διακοπές στις Μαλβίδες!

Αλλο Κάγγελο, κι Αλλο Γλειφιτζούρι!

Μ'ένα απλό κλίκατις για μεγέθυνση, θα δείτε πώς γίνεται κι έτσι και πάμε για πλάκα (όταν δεν μας κοιτάζει κανείς π.χ.), να γλείψουμε έναν στύλο οδικού σήματος, ένα κάγγελο ή ο,τιδήποτε μεταλλικό εξωτερικού χώρου, που είναι μες το κρύο, κολλάει η γλώσσα μας πάνω του και δεν ξεκολλάει με τίποτα!

Την έπαθε φίλος που έβαλε στοίχημα με έναν άλλον, εν μέσω μπαρότσαρκας, και τρέχαμε για ζεστά νερά και τσάγια να τον ξεκολλήσουμε.

Not funny!

(για κείνον, γιατί εμείς κοντέψαμε να τα κάνουμε πάνω μας από τα γέλια!)

Ανυπομονησία Πριν, Μελαγχολία Μετά...

Διασκεδάζω με το που ξεμυτίζουν τα χριστουγεννιάτικα, ακόμη και από Νοέμβριο. Δε με πειράζει καθόλου να έχω δέντρο και διάφορα γορτινά τζάντζαλα γύρω-γύρω να μαζεύουν σκόνη με το κιλό για κάνα μήνα.

Αλλά με το που ξημερώνει η δεύτερη μέρα του Νέου Χρόνου... μελαγχολία και διάθεση για ατέρμονο χουζούρι - αλλά πού χρόνος! Κούραση -που όμως δεν είναι γλυκειά, παρά ανελέητη από τις πιλάλες και το στρες να γίνουν όλα, και πάλι τα μισά να μείνουν στις καλένδες. Κι ένα αίσθημα "σηκώνουμε μανίκια, βουτάμε την σφουγγαρίστρα κι άντε να συγυρίσουμε, έχουμε και δουλειές"...

Ευτυχώς που τόσες τσιρίδες από τόσα παιδάκια τριγύρω τόσες μέρες βοηθούν στο να σου στρίψει τελείως, κι έτσι να επανέλθεις στους φυσιολογικούς σου ρυθμούς χωρίς να το καταλάβεις: μέχρι να νοιώσεις σαν ξεκρέμαστη μπάλλα στην προβλήτα, ξανανοίγουν τα σχολεία.

Και από Τρίτη για λίγες ώρες δεν θα σου γανώνουν με ροκάνες, μικρόφωνα, κλαπατσίμπαλα και ντουντούκες τ'αυτιά σου! Μαγεία! :))))

Ολο και Περισσότερο "Μαγειρεύουμε Delivery"!

Εμ, άμα δουλεύουμε σα τα σκυλιά όλη μέρα και το βράδυ είμαστε χώμα, όλο και περισσότερα πράγματα τα αγοράζουμε έτοιμα. Και απ'όπου και να τα πάρεις, έχουν την ίδια γεύση (φελιζόλ), το ίδιο χρώμα (τόσο έντονο που βγάζει μάτι), άρωμα (μαλακτικό ρούχων) και ποιότητα (ούτε για τον σκύλο σου). Αλλάζει μόνον η συσκευασία.

Και οι βασιλόπιτες το ίδιο πανάθλιο πλαστικό νόμισμα έχουν. Και το Πάσχα, το ίδιο καμμένο κόκκινο αυγό.

Δεν πειράζει, καλή καρδιά! Με τόσα συντηρητικά εξάλλου, μάλλον της κάνουμε καλό, να ζήσουμε πολλά χρόνια ακόμα, να ευχαριστηθούμε ξεκούραση μετά τη σύνταξη (στα 85 η σύνταξη).

Μωρέ το είπα να μην γκρινιάζω χρονιάρες μέρες, το είπα να το ρίξω στα μωρουλίνια-κατρουλίνια, αλλά ή στραβός είναι ο γυαλός (ούτε καν, πόστερ στον τοίχο), ή στραβά αρμενίζω....

Το Πνεύμα των Χριστουγέννων κατά τον 21ο Αιώνα μ.Χ.

Πόσα ευρώ ξοδέψαμε σε δώρα, εξόδους, ρουχισμό, στολίδια, βενζίνες και πόσα σε φιλανθρωπίες?

Πόσο χρόνο ξοδέψαμε για να τα προλάβουμε όλα για να περάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα, και πόσο για να προσφέρουμε λίγη παρέα σε άπορους, γέρους ή ακόμη και ορφανά?

Πόσο φαί φάγαμε (και πετάξαμε!) και πόσο δώσαμε σε συνανθρώπους που το είχαν πραγματική ανάγκη?

Πόσο βαθειά εκτιμήσαμε αυτά που έχουμε, και δώσαμε ανιδιοτελή αγάπη και συγχώρεση, το τόσο όμορφο μήνυμα των Χριστουγέννων, και πόσο προσπαθήσαμε να εξαγοράσουμε τη χαρά -και ίσως λίγη αγάπη- με πολύχρωμα πακέτα?

Αυτά.

Ε-Ε-ΕΦΤΑΣΕ!

Εκτός από τα ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στη μαμά, την (μεγάλη πια) αδελφούλα, όλη την οικογένεια κι όλους τους συγγενείς, τους φίλους, τους γνωστούς, τους συναδέλφους, τους απλούς συμπολίτες, τους μπλόγκερς και τον doctor - με αυτή τη σειρά :))), να ευχηθώ και κάτι από καρδιάς:

Να είναι το μωρουλίνι σας ένας Αι-Βασίλης τσέπης, που έχει στο σάκο του όλα τα καλά του Θεού, Υγεία κι Ευτυχία για όλους σας (η Αγάπη δεδομένη!).

Και η μεγάλη, τώρα Πρωτοχρονιάτικα, να της δείξει τον σωστό τρόπο του "Φέρεσθαι στον Πατέρα": με το γάντι, αρκεί να μας κάνει τα χατήρια (και το πόνυ).

Τώρα αν μου επιτρέπετε, να ευχηθώ απ'έξω να είναι καλύτερη από την Κορίνα,


από μέσα εξυπνότερη από την Ελένη,


από πάρα μέσα διαυγέστερη από την Κική,


από πάρα-πάρα όξω επιτυχέστερη από την Οπρα (imagine πώς ξεκίνησε!),


και γενικώς από όλες τις πάντες, δυνατότερη από την Ολα-σε-Ενα, καιροί δύσκολοι γαρ. (Λέω να μην γράψω και δυναμικότερη της Μargaret- όχι του Γιωργάκη, της άλλης, της Αγγλίας- γιατί είμαι και γουρλού - οπότε αν σου κάτσει καμμιά ball-busting θεούσα και ιστορικο-ανορθολογίστρια... θα με σιχτιρίζεις φορ έβερ!)


ΥΓ- και για σένα, άντε, παραπονιάρη, λέω να σου στείλουμε ένα μπλουζάκι της κόρης (δικό σου το δώρο, εκείνη θα το φοράει! όπως και όλα τα δώρα που θα είναι για σας, πάνε κατευθείαν στα παιδιά, that's the meaning of life afterall...)

Κι όταν θα είσαι έτοιμος, έλα να σε γράψουμε 1. στο κλάμπ των Bratz και μετά με χρονολογική σειρά Accessorize, Shopping Therapy, Shoeshoeshoes & Always με φτερά (κάποια στιγμή θα χρειάζεσαι μέχρι προνομιακό καταναλωτικό δάνειο με τόσες γυναίκες μες το σπίτι!) και 2. των Μπαμπάδων "Και-ποιός-νομίζεις-ότι-είσαι-εσύ-ΡΕ?" με Δίκαννα και Δίκρανα (για ευνόητους λόγους)! Ο-έ-ο!
:))))))

Comments αφήνετε εδώ!

ΥΓ- τσαλακωμένα αυτάκια, μικροσκοπικά δαχτυλάκια, αυτό το χνούδι το αέρινο, δέρμα-ατλάζι... νιαουρίσματα, ματάκια ολοστρόγγυλα, να εξαφανίζεται στην αγκαλιά και στα παπλώματα... και μετά στον μάρσιππο να περισσεύουν πατουσίτσες με βελουτέ φορμάκια... και στο ροζ κεφάλι-μπαλλίτσα σκουφάκι με πον-πον, γιατί έχει πολύ κρύο ακόμη... κοίτα να δεις που ζηλεύω! Κοίτα να δεις! Γιαααα να πάω να με χτυπήσει λίγος αέρας, ακόμη δεν έχει ισιάνει το σώμα μου από τα μωρο-ξενύχτια!!!