Ποιός τη Χέζει τη Siemens...

... και το Βατοπέδι και τις φρεγάτες και τα πάμπερς...

ΕΔΩ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ!

Ολο το ποστ είναι ουσιαστικά παραπομπή στο άρθρο: "Δανεισμός: Το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως ελληνικού κράτους;" και τον σχετικό σχολιασμό.

(φρίξατε? Ωραία, δεν είστε ζόμπι ακόμα!)

Μα δεν είναι απίστευτο? Συμβαίνουν όλα αυτά, και αυτό που παίζει σε όσες εκπομπές έχουν απομείνει που δεν έχουν κιτρινίσει ή είναι αμιγώς κίτρινες, είναι το ΔΝΤ! Που παρουσιάζεται τώρα ως μάννα εξ ουρανού, που δεν θα μας επιβάλλει τίποτε περισσότερο από αυτά που ήδη έχουμε βάλει σε εφαρμογή, και μόνο θα μας δώσει, μετά θα πάρει τα λεφτουδάκια του και τίποτε παραπάνω, κι ούτε γάτα ούτε ζημιά. Περί της πραγματικής κερδοσκοπίας, του ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ενάντια στη χώρα, μούγκα!

Ακουσα πάντως μέχρι και το πόσο πολύ μπορεί να οφελήσει το ΔΝΤ τη χώρα, όπως έκανε με άλλες χώρες, πχ την Τουρκία... άλλη πονεμένη ιστορία από κει, έκανε ένα δημοσιονομικό συμμάζεμα να της βρίσκεται, όσο διαρκούσαν τα δανεικά, και μετά ενώ υποτίθεται ότι βγήκε από την δεινή της θέση, στην ΕΕ που ήθελε διακαώς να μπεί, ε, ούτε με σφαίρες, οπότε τι να το συζητάμε κιόλας!

Δε σας φαίνεται όμως περίεργο που από τη στιγμή που είχε δρομολογηθεί με την εις άτοπον απαγωγή ο μονόδρομος, εξαγοράζαμε χρόνο -που ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ- με μπαρούφες τύπου: "Δε χρειαζόμαστε βοήθεια!" και "Μα δεν κάναμε ακόμη προσφυγή!" και "Έχουμε λεφτά μέχρι και τέλος Μαρτίου!" (για Απρίλιο, Μάϊο, καλοκαίρι, χειμώνα, 2011, 2012, το μέλλον των παιδιών μας γαργάρα, άχρηστοι! ε άχρηστοι!)???

Το άρθρο λοιπόν τα λέει χειρότερα απ'ό,τι μπορούσαμε να φανταστούμε.

Και οι Φάκελλοι του ΣΚΑΙ στην προηγούμενη εκπομπή (20.04.10), στο κομμάτι μετά τον Βγενόπουλο, της Σ.Παπαϊωάννου περί cds, μόοοολις που έξυσαν την επιφάνεια. Ειπώθηκε δε στο πνεύμα μιας ερωταπάντησης (γράφω από μνήμης, ο ακριβής και πλήρης διάλογος εδώ):

- "Μα καλά, πώς μπορείτε να παίζετε με το κρατικό χρέος μιας χώρας σα να ήταν ένα οποιοδήποτε προϊόν της αγοράς?!"
- "Δεν υπάρχει ούτε ιερό, ούτε όσιο σε αυτά τα πράγματα... Παίζουμε με εταιρίες, με προιόντα, γιατί όχι και με το χρέος?" (φάααααπ!)

...

...

...

Ολο το έμφραγμα που θα πάθω, αφιερωμένο σε κάτι ΠΑΣΟΚΟ-ψυχές επάνω, στη Μακεδονία (την κανονική, την ελληνική, και μην ακούω αηδίες ότι υπάρχει κι άλλη, ΟΧΙ ΤΩΡΑ!), που νόμιζαν ότι "υπάρχουν λεφτά" κι είναι ακόμη με την ελπίδα! Αχ ρε καρντάσια, πότε θα ξυπνήσετε ρεεεεεεε!

ΥΓ- ΤΖΟΥΛΙΑ ΒΓΑΛΕ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ DVD ΤΩΡΑ, ΕΠΕΙΓΟΜΑΣΤΕ!

Μαράκι, μακάρι...

Το μεταφέρω όπως ακριβώς το έλαβα, εισαγωγή, έκκληση, πληροφορίες και φωτο.

"Διαβάστε την έκκληση, δείτε τις φωτογραφίες και είμαι σίγουρος ότι θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να σβήσουμε τη δεξιά εικόνα και να επιστρέψουμε στην αριστερή. Στείλτε το παντού, όχι μόνο σε φίλους -που συνήθως έχουν μικρές δυνατότητες- αλλά σε φορείς, συλλόγους, ΜΜΕ, υπουργεία, παντού. Όσο περισσότεροι τόσο καλύτερα...

Ακόμα κι εκείνοι που "αφαιμάσσουν" την κοινωνία, μπορεί να ευαισθητοποιούν και να επιστρέψουν σ' αυτό το αγγελικό πλασματάκι ένα ψίχουλο γι' αυτούς, αρκετό όμως για να δώσει στο Μαράκι τη ζωή.

ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ

Ο Σύλλογος Ποντίων νομού Ξάνθης, ανταποκρινόμενος στην παράκληση μέλους του για συγγενικό του πρόσωπο, απευθύνεται στην ευαισθησία των κατοίκων της Ξάνθης με την παρακάτω έκκληση για βοήθεια μιας μητέρας:

«Το Μαράκι μας.

Ήταν ένα γέλιο ολόκληρη. Το προσωπάκι της έλαμπε από χαρά.

Όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια γι’ αυτήν. Στα εννιά της χρόνια η παιδική ξεγνοιασιά έδωσε τη θέση της στον αγώνα για ζωή.

Η Μαρία έχει σάρκωμα στη δεξιά μεριά του προσώπου της. Το σάρκωμα είναι ένα από τα πιο σπάνια είδη καρκίνου που υπάρχει.

Πολύμηνη παραμονή σε διάφορα νοσοκομεία, Α.Χ.Ε.Π.Α. Θεσσαλονίκης, Sourasky Medical Center στο Tel Aviv, Olgahospital Stuttgart, ατέλειωτες και επίπονες εξετάσεις κούρασαν την ίδια και την οικογένεια της.

Λέξεις όπως Βιοψία, Ακτινοβολία, Χημειοθεραπεία πήραν τη θέση του χαμόγελου, του παιχνιδιού, του τραγουδιού.

Ώσπου μια ελπίδα σωτηρίας ήρθε από το νοσοκομείο MD ANDERSON στο Τέξας των ΗΠΑ, το μόνο νοσοκομείο παγκοσμίως που δέχτηκε να αναλάβει τη θεραπεία του παιδιού, αλλά με ένα υπέρογκο ποσό των 500 000 ευρώ.

Όλοι μπορούμε να προσφέρουμε από την περίσσεια του συναισθήματός μας, για να ξανανθίσει το χαμόγελο στα χείλη της μικρής Μαρίας και να γυρίσει δυνατή και γερή στο σπίτι της, απολαμβάνοντας τη ζεστή αγκαλιά των γονιών της».

Οποιοσδήποτε θέλει περισσότερες πληροφορίες και επικοινωνία με την οικογένεια, μπορεί να απευθυνθεί αυτοπροσώπως στον:

Σύλλογο Ποντίων νομού Ξάνθης,
Πάροδος Θερμοπυλών 8, 2ος όροφος,
τηλ: 2541078811
(Δευτέρα 17:00-21:00 και Τρίτη-Παρασκευή 08:00-12:00).

ASPIS BANK: IBAN GR 8604707210107211550002915

(Είδατε που σας τα έλεγα στο προηγούμενο ποστ περί Ντουμπάι?... Πού βρίσκεται η πραγματική ζωή?)

Αγκαλιάστε τη Ζωή...

Εκπληκτικό concept, εξαιρετικό execution. Εμεινα να κοιτάζω την οθόνη... Δείτε το με ήχο και χωρίς κανέναν αντιπερισπασμό, η πρώτη φορά είναι που έχει το full impact. Αντε, κλίκατις γρήγορα!

Ντουμπάι-νιασα...

Και κάτι ψιλοφωτό από τα εγκαίνια του ξενοδοχείου Atlantis The Palm στο μακρυνό Dubai... Καλά, αυτοί οι Άραβες, ΠΟΣΑ λεφτά έχουν για πέταμα ακριβώς? Οκ, οκ, είπαμε, πετροδόλλαρα, ναρκοδόλλαρα, πορνοδόλλαρα, χρηματιστηριο-κομπινοδόλλαρα, τα πήραν απ'το Αμέρικα με την 9/11, τα έριξαν όλα μαζί στο εμιράτο, αλλά ήμαρτον, ΠΟΣΑ?!!!




Δεδομένου του ότι α. είναι μια οικονομία-ενδυδρείο, δλδ δεν έχει καμμία πρωτογενή παραγωγή (μη μπερδεύουμε τον μέχρι πρόσφατα κατασκευαστικό οργασμό με παραγωγή), παρά μόνον παροχή υπηρεσιών, β. εξαρτάται σε τρελλό βαθμό από τις επενδύσεις και των δικών τους και των ξένων, γ. δεν βρίσκεται ούτε ένα έργο σε κατάσταση τουλάχιστον break-even κατά την "παράδοσή" του, και τέλος δ. ολούθε τριγύρω όλη η υδρόγειος κλωτσοκοπανιέται στη δίνη της (τεχνητής ή όχι, πάντως απτής και καραμπινάτης) κρίσης, ΠΟΥ ΤΑ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ?

Και καλά, πες τα βρίσκουν. Είναι πιθανόν ακόμη αρκετή αυτή η κρίσιμη μάζα ανθρώπων και εταιριών που κυριολεκτικά καίνε χρήματα, για να ξεπλύνουν χρήματα κτλ κτλ κτλ. Για πόσο καιρό μπορεί όμως να διατηρηθεί το ενυδρείο -με ζωντανά τα ψάρια μέσα- αν εξατμίζεται το νερό κι έχει στερέψει η βρύση για το γέμισμα?

Πω πω, ναι, ξέρω, είμαι μια γκρινιάρα και μισή, αντί να κάτσω εκεί να χάσκω από την καραχλίδα... Λες και τα έβλεπα και στο χωριό μου αυτά κι έχω πλήρη εξοικείωση, γι'αυτό και το μπλαζέ μου το υφάκι! Κάθομαι η αναίσθητη και σκέφτομαι τον λογαριασμό...

Και συνειδητοποιώ ότι μέσα σε δευτερόλεπτα από το αντίκρυσμα κάτι τέτοιων φωτο, το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό δεν είναι το: "Μα τι φτιάχνουν οι πούστηδες!", αλλά το: "Τι καρασπατάλη!". Και μετά φυσικά όλα τα γνωστά: "Με τόσα χρήματα θα μπορούσαμε να σώσουμε φτωχούς, να βοηθήσουμε παιδάκια, να δώσουμε σε γονείς που δεν έχουν να εγχειρηστεί το παιδί τους" και όλα αυτά τα ενοχικά...

Οχι ότι δεν ΒΛΕΠΩ την ομορφιά του πράγματος - την βλέπω και την παραβλέπω. Απλώς μου φαίνεται ανούσια... Και δεν ξέρω ακόμη κι αν ήμουν καλεσμένη εκεί (διότι το να πληρώσω διαμονή μόνη μου στο Atlantis ή το Burj Al Arab ας πούμε, χλωμό!), αν θα μπορούσα να το διασκεδάσω ξέροντας το τι συμβαίνει στον κόσμο.

Και μετά συνεχίζω να σκέφτομαι πως ό,τι κι αν κάνουμε, όσο μικρό κι όσο μεγάλο, όσες συνδρομές κι αν δώσουμε σε φιλανθρωπίες, όσο κι αν βοηθήσουμε τις Μ.Κ.Ο, όσο κι αν βοηθήσουμε ακόμη και στη μικροσφαίρα της γειτονιάς μας, τα μισά (και λίγα λέω) από τα αγαθά προς βοήθεια πάνε σε τσέπες, και ο πόνος σε οποιοδήποτε επίπεδο (σωματικό, ψυχολογικό, πνευματικό), είναι τόσο γενικευμένος που θα υπάρχει πάντα. Οσο υπάρχουμε κι εμείς.

Οπότε τι θέλει να πει ο ποιητής? Ρε λες να έχω γίνει πολύ κυνική με τα χρόνια?... Παίζει. Μπορεί να έχει μεγαλώσει αρκετά και το παιδί μέσα μου και να έχει ξεχάσει να τα βλέπει όλα με το αθώο μάτι του: "Αχ, κοίτα τι φοβερό, γουάου, σούουουουπερ!". Ισως να μην υπήρξε και πολύ παιδί εδώ που τα λέμε, και να γεννήθηκε μικρό γεροντάκι, χορτασμένο, μην πω μπαφιασμένο...

Ισως βέβαια, παρ'όλες τις φιλότιμες προσπάθειές μου, να είναι ακόμη παιδί το μέσα-μέσα. Και γι'αυτό να ευχαριστιέται τις αγκαλιές, τις κοιμισμένες μικρές αναπνοές, το φως, μια ζωγραφιά, ένα μικροδωράκι αναπάντεχο, γέλια, τα Χριστούγεννα με τα φωτάκια του δέντρου να αντανακλούν σε παιδικά ματάκια, ένα κλείσιμο ματιού απ'τον έρωτά σου από απέναντι στο τραπέζι παρουσία όλων, τέτοια...

Χμμμ... ίσως είναι κάτι απλούστερο: το ότι δεν έχω κινηθεί σε τέτοια επίπεδα διαβίωσης και μου φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά - εννοώ ότι ακόμη και τα θέατρα ή το Μέγαρο στα οποία μπορώ να κινηθώ, μαζί με μουσεία, εκθέσεις, εκδηλώσεις για την Τέχνη, δεξιώσεις και διάφορα "events", μπορεί κάλλιστα για κάποιον άλλον να θεωρούνται εξτραβαγκάντζες χωρίς νόημα. Αφού ουσιαστικά δεν προσφέρουν πιάτο φαί σε κάποιον που πεινάει π.χ. στην Ομόνοια, απλώς συνεισφέρουν στα έξοδα του χώρου, τους μισθούς των υπαλλήλων και τις αμοιβές των καλλιτεχνών.

Και καλά εγώ, ας φύγουμε από τη μικρόσφαιρά μου κι ας πάμε πάλι πίσω στη μεγάλη εικόνα: αν ένα τέτοιου τύπου ξενοδοχείο δεν κάνει τουλάχιστον τέτοιου τύπου εγκαίνια δεν πρόκειται να βγάλει τα λεφτά του ΠΟΤΕ. Μιλάμε για οικονομικό βούλιαγμα άνευ προηγουμένου και για ανθρώπους-σύγχρονους σκλάβους που "δεν υπάρχουν" για κάνεναν, βοήθησαν στα χτισίματα και τώρα δεν μπορούν να πάνε πουθενά. Είναι ζωντανά κουφάρια που βαραίνουν στ'άμπάρια και άντε να τους ρίξουμε στη θάλασσα να ξεφορτώσουμε λιγάκι...

Overhead πάνω στο overhead πάνω στο overhead.

Υπεραξία πάνω στην υπεραξία.

Και χρήματα πάνω στα χρήματα, κυριολεκτικά φτιαγμένα από αέρα κοπανιστό, δλδ χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα σε αληθινά, τυπωμένα λεφτά.

Δεν ξέρω... χωράνε όλα αυτά στην ανθρωπότητα? Πόση υπερβολή μπορούμε να σηκώσουμε ως είδος? Ηρθαμε εδώ για τέρψη, απόλαυση, χλιδή και παραμύθιασμα? Κι αν μια ασκητική ζωή είχε τόσα οφέλη, γιατί δεν έγινε πραγματικά μονόδρομος με την αποστομωτική παρεχόμενη ευτυχία του να είμαστε όλοι γιόγκι εν πλήρη γαλήνη?

Παρά τσιμπάμε με τα βεγγαλικά και τα θεάματα?

Ουφφφφφφ.... τα παρασκέφτομαι... σύνελθε Αφροδίτη, live and let live!

Καλή Ανά(σ)ταση...

Και που ατενίζω την πόλη

και που σκέφτομαι
και που μετανιώνω
και που ελπίζω

τίποτα δε βγαίνει...

οπότε μπαίνω γρήγορα-γρήγορα

στη βολική μου
μικρή μου
καθημερινή μου
ρουτίνα

και καμώνομαι.

Τι? Ναι, βέβαια,
όλα είναι εντάξει.

Αλίμονο!

...

...

...

Καλή Ανάσταση

Αγάπη

Αιδώς

και Καλωσύνη επιτέλους!

Σε 'Ολους Αρέσουν τα Ντόνατς!

Μικρή σκέψη:

Οι Γερμανοί...

μας έχουν πρήξει τα ούμπαλα με το θέμα τους -όχι μόνο εμάς, αλλά τά'χουν κάνει τσουρέκια και σε όλες τις υπόλοιπες χώρες με τα ίδια προβλήματα,

στηλώνουν τα πόδια τους στην "Ευρώπη" και τη "Ευρωζώνη",

έχουν γεμίσει μίζες - και συστήματά τους, τον πλανήτη ολόκληρο και τώρα δεν ξέρουν πώς να τα μαζέψουν, αλλά μας τα χώνουν κι από πάνω,

έχουν ακόμη τις ψευδαισθήσεις κύρους και μεγαλείου τους, που πληρώσαμε όλοι πολύ ακριβά,

δεν αναγνωρίζουν το πόσο βοήθησαν οι άλλες χώρες για την συγχώρεση και την ανασυγκρότηση της "Uber alles" Γερμανίας τους,

ε,

γιατί ρε παιδιά δεν μαζευόμαστε επιτέλους οι υπόλοιποι να κάνουμε μια Ευρώπη γύρω τους και να τους αφήσουμε ήσυχους στην τρέλλα τους?

Ετσι ή αλλιώς, η τρύπα είναι που κάνει το ντόνατ πιο νόστιμο, δε θα τους προσβάλουμε κιόλας...

Ράους!

Αχ Ελλάδα μου!

"αχ πού'σαι νιότη που'λεγες
πως θα γινόμουν άλλος... "

Σκέψου να ξαναζωντάνευαν όλοι αυτοί οι γενναίοι, ανιδιοτελείς, άξιοι πατριώτες που έδωσαν τη ζωή τους για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι, υπόδουλοι κανενός.... να ζούμε και να δημιουργούμε σ'αυτή την πανέμορφη, δοξασμένη, ιερή χώρα...

και να έβλεπαν ΑΥΤΟ το μπάχαλο!

Καλή 25η Μαρτίου αδέρφια, κρατάτε γερά!

Κι Εδέθη Κόμβος εις τον Λαιμόν Ψηλά...

Τρίτη πρωί, στο τέλος πια της σχολικής γιορτής για την 25η Μαρτίου, όλα τα παιδάκια αναμαλλιασμένα από το θεατρικό, ευχαριστημένα που τα κατάφεραν χωρίς πολλές-πολλές απώλειες, απόλαυση το χειροκρότημα των γονιών, καμάρι εμείς τα ατσούμπαλα βλαστάρια μας, χαμόγελα, φάπες, στολές, σημαίες ένα γύρω...

Κι είπε ο διευθυντής να σηκωθούμε κι εμείς όρθιοι στα καθίσματά μας, και με συνοδεία της παιδικής χορωδίας και την αρχι-μουσικό στο πιάνο, να πούμε μαζί με τα παιδάκια-κουταβάκια μας τον εθνικό ύμνο.

Αφήνω κάμερα, τσάντα και γυαλί στο κάθισμα, τακτοποιώ πουκάμισο, λέω "αχ ωραία, να ζήσουν τα ζουζούνια μας, χάρμα, χάρμα", και σαν κλασική μαμά-κουκουβάγια κοιτάζω τα... κουκουβαγάκια μου στα μάτια, στάση προσοχής, και ξεκινάμε να τραγουδάμε.

Ε, δεν πρόφτασα να ψελλίσω παρακάτω από το "... του σπαθιούου την τρο-με-ΡΗ!" και βούρκωσα! Με το ζόρι κρατήθηκα να μην βάλω τα κλάμματα, και στο τσακ κατάφερα να μασήσω το χείλος μου για να πονέσω και να συγκρατηθώ.

Δεν ξέρω, αλλά ο εθνικός ύμνος και η σκέψη όλων όσων σημαίνει η έννοια "πατρίδα", το πώς έχουν βρεθεί τόσοι άνθρωπο απόκληροι από τις πατρίδες τους, πώς άλλοι έχουν βρεθεί όμηροι μες τον ίδιο τους τον τόπο, πώς φτάνουμε εμείς να ντρεπόμαστε γι'αυτήν, πώς τελικά βιώνουμε ένα νέο Σύστημα Αξιών κι Ιδανικών, που είναι ο μαύρος κι άραχλος αντίστροφος καθρέφτης κάθε Τίμιου, Δίκαιου, Ηθικού κι Ωραίου στον πλανήτη, ο τρόμος για το πώς διάτανο θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας μέσα σ'όλη αυτή τη σαπίλα -

μαζί με την εικόνα από τα όμορφα μουτράκια που μας κοιτάνε τόσο άδολα, με τέτοια εμπιστοσύνη, στα μικρά ματάκια τους είμαστε -ακόμη- θεοί βλέπετε -

μαζί με εικόνες από όταν ήμουν εγώ στα θεατρικά στο σχολείο κι οι γονείς μου χαμογελούσαν χειροκροτώντας, η ζωή μπροστά με περίμενε γεμάτη όνειρα-

μαζί με τον ήχο από το κινητό που κάποιος νεοπλουτίδης ΠΑΛΙ ξέχασε να κλείσει, κι αν έχετε το θεό σας, το ΣΗΚΩΣΕ για να πει: "δε μπορώ τώρα, πάρε με μετά",

κομπόστα με την περηφάνεια μου για τα μικρά μου σκατουλάκια με τις στολές τους και τα μαλλάκια τους και τα φαφούτικα χαμόγελά τους,

ε, ήταν πολύ για μένα.

Δεν μπόρεσα παρά να κάνω λίγο lip-sync τον εθνικό ύμνο προς το τέλος.

Πού να βγάλω φωνή να τραγουδήσω, θα τα έμπηζα κανονικά.

Ουφφφ... Την ώρα που φεύγαμε, ξεφεύγει απ'τη γραμμή η μικρή και μου δίνει ένα σημειωματάκι. Το είχε σκαρώσει να μου το δώσει πριν πάνε ξανά για μάθημα. Το ανοίγω με αυτό το γουργουριστό γέλιο της μαμάς-κλώσσας, με την ψυχή μου να φτερουγίζει από αγαλλίαση... κύματα αγάπης να φωτίζουν όλον τον κόσμο, ευγνωμοσύνη στη ζωή και το Σύμπαν να ξεχειλίζει από παντού, και διαβάζω:

"Στην Καλοίτερη μαμά του κόζμου.
Συγνόμι που σου έβγαλα γλόσα το πρωί.
Με πολύ αγάπη!"

Εμφραγμα: η καρδιά μου βυθίστηκε αμέσως σε κολυμπήθρα αγάπης, αλλά ταυτόχρονα -και με μεγάλη ταχύτητα- μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι από τις ανορθογραφίες!

Δεν είμαι εγώ για τέτοια σας λέω....

Don't Cry for me Argentina...

... Μην κλαις από τη ζήλεια σου Αρτζεντίνα μου, ναι, είμαι σε καλό δρόμο να σε ξεπεράσω με το μεγαλύτερο κραχ προηγμένης χώρας...

Για να μην μακρυγορώ, αναδημοσιεύω ένα συμπυκνωμένο (και δυστυχώς, "κρυμμένο") άρθρο που εξηγεί πολύ κατατοπιστικά το τι γίνεται αυτή τη στιγμή: ή σταματάμε να ξοδεύουμε κι άρα να δανειζόμαστε με αυτόν τον τρελλό ρυθμό και τα τοκογλυφικά επιτόκια, ή... άντε, να ζούμε να μας θυμόμαστε... Αυτό σαν πρώτο στάδιο. Διότι από κει και πέρα, αν δεν ξεκινήσουμε να παράγουμε και κάτι σοβαρό, είτε προιόν είτε υπηρεσία, θα έχουμε -σε μια υποπολλαπλάσια εκδοχή βεβαίως- ένα "εμπρός στο δρόμο που χάραξε το Ντουμπάι"....

(και φευ! θα μείνουν απούλητες όλες οι σωμόν μαιζονέτες με εσωτερική πισίνα και κλιματιζόμενο γκαράζ για τις καγιένες...)

"Μετά τον πρόσφατο παραλληλισμό τής τρέχουσας κατάστασης τής ελληνικής οικονομίας με αυτήν τής Αργεντινής τού τέλους τής δεκαετίας τού ’90 από τα μέσα ενημέρωσης, είναι αναγκαία η κατάδειξη τόσο των σημείων σύγκλισης, όσο και ιδιαιτέρως αυτών τής απόκλισης, των οποίων η δυναμική θα μπορούσε να αποτελέσει την οδό διαφυγής από την κρίση, πάντα υπό την προϋπόθεση κατάλληλων χειρισμών.

Η συμπεριφορά των αγορών και τής οικονομίας τής Αργεντινής στη δεκαετία τού ’90 έχει, πράγματι, πολλές ομοιότητες με την αντίστοιχη τής Ελλάδος κατά τη δεκαετία 2000-10. Ας δούμε συγκεκριμένα τις ομοιότητες των δύο καταστάσεων και τα λάθη που οδήγησαν την Αργεντινή στη γνωστή κατάληξη:

Επί μία δεκαετία, οι Επενδυτικές τράπεζες διοχέτευαν άφθονο χρήμα στη χώρα, το οποίο οι πολιτικοί χρησιμοποιούσαν για να εξυπηρετήσουν τις λαϊκιστικές πολιτικές τους χωρίς να διαχειρίζονται τη διόγκωση τού ελλείματος και τού χρέους: όταν το Υπουργείο Οικονομικών τής Αργεντινής εύρισκε στην αγορά εύκολο χρήμα ήταν δύσκολο να επιβάλει τακτική λιτότητας στους πολιτικούς, μια και το χρήμα ήταν εκεί και οι πολιτικοί το γνώριζαν…


Η διόγκωση τού δημοσίου τομέα, η διαφθορά και η φοροδιαφυγή ήταν και στις δυο χώρες μια παράλληλη πραγματικότητα. Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, το χρέος της Αργεντινής ανήλθε στο 41% από 29% τού ΑΕΠ μεταξύ 1993 και 1998. Αντίστοιχες πολιτικές ακολουθήθηκαν και στην Ελλαδα τη δεκαετία τού 2000, με συνέπεια το χρέος να εκτοξευθεί στα €300 δις από μόλις €150 στο ξεκίνημα αυτής τής δεκαετίας (από 94% σε 118% τού ΑΕΠ).

Η τριετία 1998-2001 ήταν η πιο κρίσιμη για την κατάληξη τής Αργεντινής στην χρεωκοπία ενώ υπήρχαν περιθώρια να σωθεί. Αν λάβουμε ως αντιστοιχία το αργεντινό 1998 με το ελληνικό 2010, μπορούμε να εστιάσουμε στα πολιτικά λάθη τής Αργεντινής που είχαν ήδη γίνει από το 1998 και οδήγησαν στη χρεωκοπία και τη στάση πληρωμών το 2001, ώστε να επισημάνουμε τις πρακτικές που πρέπει να αποφύγει η Ελλάδα προκειμένου αυτή να βγει ανώδυνα από την κρίση:

Το 1998 η Αργεντινή είχε φτάσει να δανείζεται μέσω των κεφαλαιαγορών με 10,5% πάνω από τα τότε Αμερικανικά επιτόκια και κατέφυγε σε χρηματοδότηση από το ΔΝΤ σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποπληρώσει τις άμεσες υποχρεώσεις της – καταφέρνοντας μόνο να αναβάλει για τρία χρόνια την οριστική στάση πληρωμών και να οδηγηθεί έτσι στη χρεωκοπία.


Την ίδια περίοδο, οι επενδυτικές τράπεζες συνέχιζαν να προωθούν το χρέος τής χώρας με ακόμα υψηλότερες αποδόσεις γι αυτές, και, ακόμα χειρότερα, ταυτόχρονα πρότειναν – και πέτυχαν – ένα Debt Swap (ανταλλαγή χρέους), όπου οι παλαιοί ιδιοκτήτες ομολόγων αποκτούσαν το δικαίωμα να πάρουν νέα ομόλογα μακρύτερης διάρκειας σε ευνοϊκότερους όρους, με το σκεπτικό να μεταφερθεί η πίεση τού χρέους από το 2001 στο 2005.

Πράγματι, $ 30 δις άλλαξαν διάρκεια ζωής και 7 Επενδυτικές τράπεζες εισέπραξαν $ 100 εκατομμύρια σε προμήθειες.

Μέσα σε μερικές μόλις εβδομάδες από την εκτέλεση τού Debt Swap, η Αργεντινή ξαναβρέθηκε χωρίς χρηματοδότηση γιατί οι αγορές δεν πείστηκαν για την αποτελεσματικότητα τής οικονομικής της πολιτικής, και αναγκάστηκε να καταφύγει σε ένα δεύτερο δάνειο από το ΔΝΤ, που έδωσε για μερικές εβδομάδες μια ανάσα.

6 μήνες αργότερα η Αργεντινή δηλώνει χρεωκοπία.

Αυτή τη στιγμή, η Ελλάδα έχει ήδη φτάσει να πληρώνει για το δανεισμό της 4,0% πάνω από τα γερμανικά επιτόκια και ο φαύλος κύκλος πρέπει να διακοπεί άμεσα, μια και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη στάση πληρωμών.

Στα μέσα τού 1998, τραπεζίτες απ΄όλες τις μεγάλες Επενδυτικές τράπεζες συσσωρεύονταν σε δημοφιλή εστιατόρια τού Μπουένος Άιρες προτείνοντας λύσεις στην κυβέρνηση, και κάτι παρόμοιο γίνεται αυτή την περίοδο στην Ελλάδα: αρκεί κανείς να κλείσει τραπέζι σε κάποιο από τα κεντρικά ξενοδοχεία τής Αθήνας ή να ταξιδεύσει σε μια πτήση προς τα μεγάλα οικονομικά κέντρα, για να διαπιστώσει πόσοι τραπεζίτες έρχονται με φακέλλους φουσκωμένους από προτάσεις.


Είναι απόλυτα σίγουρο ότι στα συρτάρια τού ελληνικού Υπουργείου Οικονομικών υπάρχουν προτάσεις αντίστοιχες με εκείνες προς την Αργεντινή, οι οποίες, παρότι ακούγονται ελκυστικές, το μόνο που καταφέρνουν είναι να αγοράζουν χρόνο και να τον πληρώνουν πολύ ακριβά.

Εκτιμάται ότι εκείνη τη δεκαετία στην Αργεντινή πάνω από $1 δις είχε πληρωθεί στις Επενδυτικές τράπεζες για τις υπηρεσίες τους, ενώ στην αντίστοιχη περίοδο εκτιμάται ότι η Ελλάδα έχει καταβάλει πάνω από € 1,5 δις για τον ίδιο λόγο. Το βάρος βέβαια παραμένει στους έχοντες την πολιτική εξουσία και όχι στους τραπεζίτες, μια και οι πρώτοι είναι υπεύθυνοι για τη λήψη και την εφαρμογή των σωστών μέτρων.

Ο τρόπος να αποφύγει η Ελλάδα τα λάθη τής Αργεντινής και την προοπτική τής χρεωκοπίας είναι γνωστός: πρέπει να ασκήσει άμεσα μια σωστή οικονομική πολιτική διαχείρισης και μείωσης των εξόδων με παράλληλη αύξηση των εσόδων, με το σύνολο των μέτρων στην κατεύθυνση που αναλύθηκαν από τον πρωθυπουργό αψηφώντας επί τέλους το όποιο πολιτικό κόστος. Εξάλλου, το συγκριτικό πλεονέκτημα που έχει η Ελλάδα όντας στην Ευρωζώνη οφείλει να το διαχειριστεί σωστά για να αποτρέψει την περαιτέρω παρέλκυση τής κρίσης.


Σίγουρα το ΔΝΤ δεν αποτελεί λύση όπως προτείνουν κάποιοι αναλυτές, μια και η αναποτελεσματικότητα τής συνδρομής του καταδείχθηκε όχι μόνο στην Αργεντινή, αλλά και σε ένα μεγάλο αριθμό άλλων χωρών. Ακόμη και θεσμικά, ο ίδιος ο Πρόεδρος τού ΔΝΤ δηλώνει ότι η Ελλάδα μπορεί να βοηθηθεί από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, και είναι το λιγότερο αξιοπερίεργο να αντιπροτείνουν κάποιοι Έλληνες αναλυτές το ΔΝΤ σα λύση.

Η Ελλάδα, έστω και οριακά, μπορεί να διαψεύσει όλες της Κασσάνδρες, αρκεί να μετατρέψει την εμπειρία τής Αργεντινής σε δική της πείρα.

O Επώνυμος

20.02.10

(Ο Επώνυμος είναι κορυφαίο τραπεζικό στέλεχος το οποίο επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμο και κατά καιρούς θα παρουσιάζει τις απόψεις του μέσω του http://www.bankingnews.gr/)

Περισσότερα σχετικά μπορείτε να διαβάσετε και από Σ. Κούλογλου στο TVXS, Γ.Καισάριο στο newstime και Ν.Κωνσταντάρα στην Καθημερινή.

...Αφού σε Ζαλίζει το Δημόσιο...

...τι ΛΥΣΣΑΞΕΣ να μπεις?!

Αντε να βγεις τώρα - που θα βγεις φτωχότερος απ'ό,τι πίστευες ποτέ!

Γερμανοί...

"ΚΑΛΑ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΕΝΑ ΑΣΤΕΙΟ ΚΑΝΑΜΕ,
ΜΗ ΜΑΣ ΠΟΥΛΗΣΕΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ,
Η ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ!!!"

Τζούλια - Πεταλωτής: 1-0 !

(Prep-talk από τον Παπακωνσταντίνου στον Πεταλωτή λίγο μετά το "ροζ" βίντεο της ξανθιάς καλλιτέχνιδος)

"Ελα, ελα βρε αγόρι μου, τι πα να πει ότι έφαγες άκυρο απ'τη Τζούλια?.. Βρε δεν τά'χαμε συμφωνήσει αυτά, να τα βγάλουμε την ίδια μέρα, να μην ασχολούνται με τα μέτρα? Τι πα να πει θα μπεις στο Next Top Model, έλα, σύνελθε! Αντε, θα σου δώσουμε πολλά, πολλά, πάρα πολλά μέτρα, τη δεύτερη και την τρίτη δέσμη μαζί, να τα πεις μαζεμένα να ξεσκάσεις, ναι, μονοκοπανιά! Αντε τώρα, πάμε για καμμιά σάουνα στο γυμναστήριο της Βουλής να ξελαμπικάρουμε λιγάκι, μ'έσκασες πάλι σήμερα!"

Χρυσοχοϊδης...

"ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΠΕΣ ΣΤΟ ΚΩΛΟΣΚΥΛΟ ΟΤΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ,
ΟΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ, ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ!
ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΕΣ ΜΟΥ ΓΑΜΩ!!!!"

Alexander McQueen: Τι να Πρωτοκρατήσεις...

'Επρεπε να αυτοκτονήσει στις αρχές Φεβρουαρίου ο 40-χρονος πολυβραβευμένος Αγγλος σχεδιαστής μόδας, που το όνομά του αναφερόταν στις κουτσομπολίστικές μας στήλες μόνον όταν κάποια σελεμπριτού κρατούσε π.χ ένα τσαντάκι του, για να τον "ανακαλύψουν" ως κορυφαίο ταλέντο και τα δικά μας ΜΜΕ... και να τον περάσουν στα ψιλά.

Δυο-τρία λεπτά στα δελτία ειδήσεων και όξω από την πόρτα.

Απίστευτο! Η δυναμική ενός τέτοιου τραγικού γεγονότος, που πέραν ενός οφθαλμοφανούς θέματος για ανάπτυξη, περί του πόσο εύκολο τελικά είναι να διαχειρίζεσαι μέχρι και αυτοκρατορία, και πόσο δύσκολο τους προσωπικούς σου δαίμονες, χάθηκε μες τον ορυμαγδό των life-style σχολίων για την χωριάτικη show-biz μας...

Ο θάνατός του, που θα μπορούσε να αποτελέσει το εφαλτήριο για τον επαναπροσδιορισμό της Μόδας στον αιώνα μας, της σχετικής βιομηχανίας με τα πολλά χρήματα που μπαίνουν και βγαίνουν από παντού, της αδυσώπητης σκληρότητας του ανταγωνισμού και του εφήμερου, της εικόνας των νέων κοριτσιών για τον εαυτό τους και τις διατροφικές διαταραχές που συνοδεύουν αυτού του είδους την προβολή και την επίπλαστη ταυτότητα...

... το ότι έχουμε καταντήσει το δεύτερο κράτος μετά τη Βραζιλία σε κατά κεφαλήν πλαστικές χειρουργικές επεμβάσεις, το ότι έχουμε τελικά πληθώρα καλών σχεδιαστών μόδας (κι όχι μόνο την Κοκοσαλάκη παιδιά!) κι έντυπα που μπορούν να κάνουν τέχνη κι όχι trash προβάλοντάς τους, το ότι δεν μπορούμε ακόμη να κάνουμε την Ελλάδα κέντρο μόδας, τέχνης και πολιτισμού σε ΚΑΘΕ τομέα, κι ούτε μια Εβδομάδα Μόδας αξιώσεων δεν στήνουμε γιατί πλακώνονται μεταξύ τους οι ντιβούλες του χώρου, παρά αναλωνόμαστε γενικώς στο αν ήταν αρκετά bitchy τα σχόλια του Κοντέντου στο Next Top Model και ο μόνος μόδιστρος είναι ο Κωστέτσος, αλλά τις τρώει ο κακομοίρης...

Κι αντί αυτών κι άλλων τόσων, όοολη η εστίαση έγινε στο ότι ήταν ομοφυλόφυλος, παντρεμένος με τον αγαπημένο του και κολλημένος στη μητέρα του... Ημαρτον!

Ημαρτον και λίγα λέω!

Τέλος πάντων, για να μην αρχίσω να φουντώνω πάλι, να συνοψίσω τουλάχιστον λίγα πραγματάκια για να ξέρετε τι θα πείτε, σε περίπτωση που σας ρωτήσουν αυτές τις μέρες τη γνώμη σας για τον Alexander... Τι να θυμάστε από αυτόν τον απίθανο τύπο που έκανε ό,τι του ζητήθηκε (στους οίκους που μαθήτευσε) και ό,τι του την κάρφωσε (στον δικό του οίκο):

1- Τα fashion shows του ήταν μακράν τα πιο γκραν θεατράλε σε παραγωγή, σκηνικά, μουσική και τα σχετικά effects (ακόμη και οι μεγαλόπρεπες παραγωγές του John Galliano έβγαζαν τον "αγαπώ τις... γιούφτικες καταβολές μου" χαρακτήρα του κι όχι τον γλαμουράτο αέρα του McQueen).

2. Τα μοντέλα στα shows του επιλέγονταν για να μπορούν να ενσωματωθούν -και να εξαφανιστεί η προσωπικότητά τους- στο concept, να ενταχθούν στο σκηνικό και την όλη παράσταση. Κι όχι για να είναι εκείνες οι προβεβλημένες ή έστω, σκέτα χαριτωμένες κρεμάστρες των ρούχων του.

3. Τα αξεσουάρ που συνόδευαν την εμφάνιση των μοντέλων ήταν από μόνα τους εκπληκτικά κομμάτια τέχνης, πολύ δύσκολο να φορεθούν εκτός πασαρέλλας, ακόμη και σε μια απλουστευμένη τους μορφή, κι ακόμη πιο δύσκολα στην αντιγραφή. Τα αξεσουάρα αυτά, trademarks του σχεδιαστή, ήταν πολλά. Κάθε σαιζόν και καινούρια, σε αντίθεση με άλλους οίκους που έχουν παρουσιάσει πολύ λίγα αξιομνημόνευτα ολόκληρη την τελευταία δεκαετία.

4. Η εμμονή του με την τελειότητα στο ράψιμο ήταν εμφανής ακόμη και στο πιο απλό ρούχο - και ο εξ αρχής σχεδιασμός υφασμάτων και υλικών για τις δημιουργίες του απαιτούσε τους καλύτερους τεχνίτες του είδους για την υλοποίησή τους:

5. Σε κάθε του show υπήρχε, πέραν του βασικού γενικού θέματος, ένα σημείο-στίγμα για το οποίο τα έντυπα θα πάθαιναν φρενίτιδα, τα μισά εξυμνώντας το, τα άλλα μισά καταδικάζοντάς το. Ενα "κλειδί" πάντως που το έπιαναν τα editorials των ισχυρότερων τίτλων της μόδας και μετά από λίγο "έπαιζε" στις γενικές τάσεις πληθώρας άλλων σχεδιαστών.

6. Τα ειδικού σχειδασμού "Αrmadillo shoes", τα οποία υποστήριξε πολύ έξυπνα το νέο προϊόν της μουσκής βιομηχανίας, η εκκεντρική Lady Gaga, και σε δεύτερο χρόνο άλλες celebrities, δίχασαν τον ίδιο τον κόσμο της πασαρέλλας, καθώς τα περισσότερα διάσημα μοντέλα αρνήθηκαν να τα φορέσουν στο catwalk από το φόβο τραυματισμού τους σε περίπτωση πτώσης.

7. Η μακρόχρονη θητεία του σε κλασικό "ραφτάδικο" και η εμμονή του με τα εθνικά σύμβολα της πατρίδας του (κυρίως την σημαία, ακόμη κι αλλάζοντας τα χρώματά της), μεταφράστηκε σε πολλές δημιουργίες του που διέσχισαν σύνορα επί συνόρων, ανεβάζοντας την εκτίμηση του καλλιτεχνικού κόσμου σε ό,τιδήποτε "Βρεταννικό". Ναι, το U.K δεν είναι μόνο η punk έκδοση των 80'ς.

8. Οι σκελετοί και τα συμπαρομαρτούντα πιο "μακάβρια" σύμβολα, μαζί και τα ψυχεδελικά σχέδια, έφτασαν, από κει που ήταν εξαρτημένο αντανακλαστικό των περιθωριοποιημένων της μόδας, να φοριούνται από τα πιο "πρωτοκλασάτα" ονόματα των επώνυμων στις πιο ακριβές εκδοχές τους.

9. Το δημιουργικό ταλέντο του επεκτάθηκε σε πλήθος άλλων αξεσουάρ εκτός πασαρέλλας, όπως βαλίτσες και είδη ταξιδίου, συνεργασία με τον κολοσσό PUMA κτλ. Σε κάθε ένα από αυτά τα κομμάτια, είναι έκδηλο το ενδιαφέρον του για το ανθρώπινο σώμα και την κινητική του διάσταση με ακρίβεια παθολογοανατόμου.



10. Το πρώτο του άρωμα ήταν ο πιο ευθύς ύμνος στη γυναικεία ανατομία από αρχής αρωματοποιίας. Τίποτε πιο σαφές. Κι ας έπαιξε στα έντυπα -λόγω πολιτικής ορθότητας- με πιο υπαινικτική ατμόσφαιρα.

11. Τα μοντέλα που κατά καιρούς χρησιμοποίησε στα shows του απείχαν κατά πολύ από το τυπικό εξαϋλωμένο (για να το θέσω κομψά) πλάσμα, που αποτελεί την βασική κι αναμενόμενη σταθερά στα ντεφιλέ παγκοσμίως. Δεν δίστασε ν'ανεβάσει κατ'επανάληψιν και "ζουμερές" γυναίκες (κάτι παρόμοιο δοκίμασε κι ο J.P.Gaultier, σε μεμονομένη παρουσίαση), συνθλίβοντας τα όρια μεταξύ της μόδας για ανορεξικές και της Rubenesque αισθητικής.

12. Αυτό το ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΣ όμως που έκανε εκείνος πρώτος, και για το οποίο προσωπικά θα του είμαι δια παντός ευγνώμων, μαζί εύχομαι με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους που θέλουν να πιστεύουν ότι μπορείς να χρησιμοποιείς τη θέση σου, την έκθεσή σου στο παγκόσμιο ενδιαφέρον και την επιρροή σου στις συνειδήσεις του κοινού, ΓΙΑ ΚΑΛΟ, είναι που συνεργάστηκε με την Παραολυμπιονίκη Αimee Mullins.

Της έλειπαν τα πόδια? Κανένα πρόβλημα! Της σχεδίασε ειδικές ξύλινες μπότες, και μάλιστα κάποια στιγμή η αθλήτρια βγηκε και περπάτησε και με τα ειδικά μεταλλικά prosthetics που φορούσε στους αγώνες, εκείνα που μοιάζουν με ανάποδο ερωτηματικό. Σκέτα. Φαντάζεστε το σοκ του κοινού, έτσι?

13. Κι έστω, ότι δεν θα θυμάστε τίποτε απ'όλ'αυτά.

Ε, αρκεί να ξέρετε ότι τα χαμηλοκάβαλα παντελόνια τα λανσάρισε ουσιαστικά εκείνος, σε μια 90'ς βερσιόν, πιο "βολική" από εκείνη την ασφυκτικά στενή των 70'ς. Κι έφτασαν μέχρι κι εμάς, για ν'αποκαλύπτουν ένα πολύ όμορφο σημείο του σώματος, ολίγον από υπογάστριον και ολίγον από... ανωκώλειον. Προς τέρψιν όποιου το βλέπει εάν ανήκει σε καλογυμνασμένο κορμί, και προς... αμέριστη συμπάθεια εάν ανήκει στον Μήτσο τον υδραυλικό!

Να κλείσω λοιπόν με μια δήλωσή του στο BBC το 2009, που αξίζει όλον τον κόπο, να μείνει να την ακούνε απανταχού οι ψωνισμένοι:

"This world I live in, this fashion world, is so unrelated to what's going on around the world... So what I try to do is to take parts of the world people in my world don't want to see and bring it to them."

ΥΓ- Περισσότερα για την Aimee Mullins εδώ, και ακολουθεί η καθηλωτική ομιλία της στο T.E.D. - έχουμε τέτοιους συνανθρώπους και τρομπονιάζουμε με τέτοια τηλεόραση...




Τέλος, η επίσημη ιστοσελίδα του σχεδιαστή εδώ.

Καλή αντάμωση σ'έναν Παράδεισο bigger than life!